အောင်ချိမ့် ရဲ့ ကဗျာ

တစ်နေ့မှ မေ့မရသူလေးသို့ ___________________ ပိုင်စိုးဝေ လူတစ်ယောက်မှာ သူ့အကြောင်း ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ရှိသင့်တယ်မဟုတ်လား။ အရာရာဟာ မြေကြီးပေါ်တုတ်ချောင်းနဲ့ ရေးခြစ်ထားသလို ဖြစ်လွယ် ပျက်လွယ်တွေချည်းပါပဲကွယ်။ မင်းတစ်ဘဝလုံး ကြေကွဲကျန်ရစ်ရအောင်ဆိုပြီး ငါ့ကိုယ်ငါလည်း အဆုံးမစီရင်ရဲ ဒါဆို သေနတ်ပြောင်းထဲ ချောင်းကြည့်ရင်း ခလုပ်နှိပ်မိတဲ့လူတစ်ယောက်လို့ လူတွေ ပြက်ရယ်ပြု ကျန်ရစ်ကြမှာပေါ့ ငါ့ရဲ့ အကောင်းဆုံးကို ငါလုပ်မပြီးသေးသမျှ ဘယ်အရာပေါ်မှာမှ ငါ့ကိုယ်ငါ မပုံခဲ့နိုင်ဘူး။ ငှက်တစ်ကောင်ဟာ ကောင်းကင်တစ်ခုတည်းမှာ နှစ်ခါပျံသန်းနိုင်ဖို့ နေမင်းကြီးကို တစ်ကြိမ်ပတ်ရတယ်။ တစ်နေ့မှ မေ့မရသူလေးရေ သည်တစ်ညနေခင်းလေးပဲဖြစ်ဖြစ် အကောင်းအတိုင်း ထင်ကျန်ရစ်ဖို့ တောင့်ခံထားရသူပါ။ ငါက ဂျူးလိယက်ဆီဆာလိုပဲ ကိုယ့်ရန်သူတွေရဲ့ စာရင်းကို မှတ်မထားတတ်ဘူး။ ကိုယ်နာမည်ဘယ်သူတုန်းရယ်လို့ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ပြန်မေးရတဲ့ အခါမျိုးတွေမှာတော့ သေနတ်ပြောင်းထဲ ချောင်းကြည့်မိပြန်ရဲ့။ မင်းဖို့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ခုပေါ့ကွယ်။ ။ ပိုင်စိုးဝေ ကလျာမဂ္ဂဇင်း ဒီဇင်ဘာ၊ ၁၉၉၇

Charles Bukowski (ဘာသာပြန် - ေကျာ်မျိုး)

ဂက်ဆိုလင် (မောင်ဒေး) ငါ့အကြောင်းကို ငါကောင်းကောင်းသိတယ်။ ငါ မရောက်တဲ့ နေရာတိုင်းကို ငါ့ရဲ့ အမျိုးသားရေးစိတ်ဓာတ်က ရောက်တယ်။ လူ ၂၃ ယောက်ကို မီးရှို့သတ်ကြတဲ့ပွဲမှာ ငါ့နာမည်ကို အော်ကြတယ်။ မမြင်ရတဲ့ အရာတွေမှာ ဘုရားသခင် ကိန်းအောင်းလျက်ရှိပြီး မြင်ရတဲ့ အရာတွေကို ငါက အသားလှီးဓား လုပ်ပစ်လိုက်တယ်။ ဒါက ငါ့ရဲ့ဓားရိုး၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ဓားဦး၊ ဒါကတော့ ငါ့ရဲ့သွေး မဟုတ်ဘူး။ စိတ်က သွားသမျှ ကိုယ်က မလိုက်နိုင်ဘူး။ နေရူဒါဟာ ငါသွားသမျှ အပျော်ခန်းတိုင်းကို လိုက်တယ်။ ငါစားသမျှ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တိုင်းဟာ အမှောင်ထဲမှာ နိုးလာပြီး မည်းသွားတယ်။ သရဲမှန်ရင် အမည်းသား ကြိုက်ရမယ်။ ငါ့ရဲ့အကြောင်းကို ဒေဝဒတ် သိတယ်။ ထမင်းထုပ်ဝေတဲ့ အချိန်ဟာ ငါ့ရဲ့ ဒေသစံတော်ချိန်။ ဒေဝဒတ်က သူ့ကိုမြိုထားတဲ့မြေကို လှန်တယ်။ ငါ့ရဲ့ ရည်းစားဟောင်းက ငါ့ရဲ့ပုဆိုးကို လှန်တယ်။ ဒါက ငါ့ရဲ့ပေါင်ရင်း၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ဘော၊ ဒါက ငါ့ရဲ့ယာလာ၊ ဒါက ငါ့ရဲ့မောင်းတော။ ရည်းစားဟောင်းဟာ ငါ့ရဲ့ဆံပင်တုကို ဝတ်ကြည့်တယ်။ မတော်ဘူး။ ငါဟာ သင်းခွေချပ်တွေနဲ့ အသင်းအပင်း ဖွဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ ရာဂစိတ်အတွက် တိုက်ပွဲဝင်တယ်။ ငါ့မှာ သွားမရှိဘူး။ ဧရာမ တီကောင်ကြီးဟာ ငါ့ရဲ့လျှာ ဖြစ်တယ်။ ငါကိုယ်တိုင်ဟာ ငါမြင်ချင်တဲ့ အပြောင်းအလဲ။ နွားရိုင်းတစ်ကောင်ရဲ့ ကိုယ်ထဲမှာ ငါ အိပ်ရာကထပြီး နွားရိုင်းတွေကို ချိုကနေကိုင်ကာ မောင်းနှင်တယ်။ ရှမ်းပြည်မှာ ငါဘိန်းစိုက်တယ်။ မန္တလေးမှာ နိုက်ကလပ်ဖွင့်တယ်။ ငါရေးခဲ့တဲ့ ကဗျာတွေကို ငါမသိတော့ဘူး။ ငါမီးရှို့ခဲ့တဲ့ လူအရေအတွက်ကို ငါမမှတ်မိတော့ဘူး။ ။ ၁၄ ဧပြီ ၂ဝ၁၃ ဂက်ဆိုလင် = Gasoline ယာလာ = Yala Province in Southern Thailand

ရော့ခ်အင်ရိုးလ်နဲ့ အပေါစားအရက် (စောလူအတွက်) _______________________________________ မင်းတစ်နေ့ ကံကောင်းခဲ့ရင် မင်းရဲ့ဦးခေါင်းထဲမှာ ပေါက်နေတဲ့ အုန်းတောစိမ်းစိမ်းကို မြင်ခွင့်ရမယ် မင်းရဲ့မျက်လုံးထဲမှာပွင့်မယ့် ဘုရားကို ဖူးခွင့်ရမယ် နေကြာပွင့်ထဲမှာ နေထိုင်ခွင့်ရမယ် ယင်မည်းတွေကို မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ မောင်းထုတ်ခွင့်ရမယ် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က ပင်လယ်ထဲကို ဆိုင်ကယ်နဲ့ ဆင်းသွားတယ် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က မိကျောင်းတံဆိပ် စက်ဘီးကလေးကို တွန်းပြီး ဆယ်စုနှစ် တစ်ခုကြာအောင် လမ်းပျောက်နေခဲ့တယ် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က သင်္ဘောသားတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်သွားတယ် သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က စာသင်ခုံပေါ်မှာ ကြမ်းပိုးတစ်ကောင်ဖြစ်သွားပြီး သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်က အိမ်တစ်အိမ်မှာ ရွှေငါးတစ်ကောင်ဖြစ်သွားတယ် မင်း တစ်နေ့ ကံကောင်းခဲ့ရင် မင်း ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့အရာတွေကို မင်း ပြန်ရလိမ့်မယ် မင်းရဲ့ ဆံပင်ဟာ မိုးပေါ်ကို ဆန့်တန်းပြီး တက်နေလိမ့်မယ် သေနတ်ပြောင်းတွေ ကွေးညွှတ် သွားကြလိမ့်မယ် တိုက်လေယာဉ်တွေဟာ မင်းနာမည်ပါတဲ့စာတန်းကို လွှင့်ထူပြီး အုပ်စုဖွဲ့ ပျံသန်းကြလိမ့်မယ် စကြာ၀ဠာရဲ့ နှလုံးသားဟာ တဘုတ်ဘုတ် ပြန် ခုန်လာလိမ့်မယ် ကျည်ဆန်မှန်ပြီး သေသွားတဲ့သူငယ်ချင်း ငါ့ဆီ ရောက်လာတယ် သူ့ရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်မှာရှိတဲ့ အပေါက်ကြီးထဲကနေ လမင်းကို ငါ မြင်ရတယ် သွားနေကျ စားသောက်ဆိုင်ကို ငါတို့ ရောက်သွားတော့ ငါက ဂဏန်းမဆလာကို မှာစားတယ် သူက ဂဏန်းမဆလာဟင်း လာပို့တဲ့ စားပွဲထိုးကို စားတယ် ဇွန်းတွေ ခက်ရင်းတွေ ဓားတွေကို စားတယ် ငါက အပေါစားအရက်ကို မှာသောက်ပြီး မူးတယ် သူက မိုးရေတွေကိုသောက်ပြီး မြစ်တွေကို အန်တယ် ခေတ်ကြီးကို မကျေနပ်ဘူးလို့ ပြောတယ် ပြီးတော့ အရေးကြုံတဲ့အခါ သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်က အပေါက်ကြီးကို ငါ့ရဲ့ အရေးပေါ်ထွက်ပေါက်အဖြစ်သုံးဖို့ ငါ့ကိုပြောတယ် မင်းတစ်နေ့ကံကောင်းခဲ့ရင် မီးပြတိုက်ပါတဲ့ ကမ်းခြေတစ်ခုဖြစ်လာလိမ့်မယ် ငှက်အပေါင်း ထောင်သောင်းဟာ မင်းဆီမှာ ဆင်းသက်ပြီး မင်းရဲ့ ရေကို သောက်သုံးကြလိမ့်မယ် မင်းတစ်နေ့ကံကောင်းခဲ့ရင် သူရူးတစ်ယောက်ဖြစ်လာလိမ့်မယ် မြို့လယ်ကောင်နဲ့ လက်ထပ်ခွင့်ရလိမ့်မယ် မင်းရဲ့ အိတ်ကပ်ထဲက တစ်သျှုးစတွေပေါ်မှာ ကဗျာတွေ ရေးထားလိမ့်မယ် စားသောက်ဆိုင်ထဲမှာထိုင်နေတဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် မှိန်ဖျော့ ပျောက်ကွယ်သွားတယ် သူတို့ကို စျေးထဲမှာ ငါ လိုက်ရှာတယ် လူနာဆောင်တွေထဲမှာ ငါလိုက်ရှာတယ် မိန်းမတွေရဲ့ ၀မ်းဗိုက်ထဲမှာ ငါ လိုက်ရှာတယ် အိမ်အပေါ်ထပ်မှာ ငါ လိုက်ရှာတယ် အိမ်အောက်ထပ်မှာ ငါ လိုက်ရှာတယ် မြေကြီးနဲ့အလင်းရောင် ထိတဲ့နေရာတွေမှာ ငါ လိုက်ရှာတယ် တစ်နေ့ မင်းရောငါရော ကံကောင်းခဲ့ရင် ငါတို့ချိန်းဆိုထားတဲ့ နေ့ရက်မှာ လမ်းမီးတိုင်တွေထဲကနေ လျှာတွေ ထွက်လာပြီး ငါတို့ရဲ့ အိမ်အပြန်ကို ကြိုဆိုပါတယ်လို့ ပြောလိမ့်မယ် ငါတို့အတွက်ဆိုပြီး ရောခ့်အင်ရိုးလ်ကိုလည်း တီထွင်ပေးလိမ့်မယ်။ -မောင်ဒေး IDEA Magazine ၊ ဇူလှိုင် ၊ ၂၀၁၇

ကမ္ဘာကြီး တစ်ပတ်လည်တယ် နှစ်ပတ်လည်တယ် သုံးပတ်လည်တယ် တစ်နေ့ကို ထမင်းသုံးကြိမ်စားရလို့ ဝမ်းသာရတယ် တစ်ပတ်ကို ရုပ်ရှင် တစ်ကားကြည့်ရလို့ ပျော်ရတယ် ဆင်းရဲသားတွေပဲ စစ်တပ်ထဲကိုရောက် တိုက်ပွဲမှာသေရလို့ တော်ပါသေးရဲ့ဆိုပြီး ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျရတယ် သုံးရက်တစ်ခါလောက် လိင်ဆက်ဆံခွင့်ရ… တစ်နှစ်တစ်ခါလောက် ကဗျာ စာအုပ်ထုတ်ခွင့်ရလို့ကြည်နူးရတယ် သွားမရှိတော့တဲ့လူအိုတွေက သွား အတုတွေရှိနေလို့ဆက်ပြီး ဝါးခွင့်ရနေကြတယ် တစ်ချို့မိန်းမတွေက ယောက်ျားတွေမရှိတဲ့ကမ္ဘာကြီးမှာ နေခွင့်မရလို့ စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်ကြရတယ် စိတ်ပြေလက်ပျောက်လုပ်စရာတွေရှိနေလို့ ဘာအဓိပ္ပာယ်မှမရှိတဲ့ ဘဝကြီးအကြောင်းကို မစဉ်းစားဖြစ်တော့လို့ ဖြေသာရတယ် ညဘက်မှာ နေမထွက်လို့ဝမ်းသာရတယ် လိပ်တွေမှာအခွံတွေ ရှိနေသေးလို့ပျော်ရတယ် စူပါဝင်းရှေ့မှာ တောင်းစားနေတဲ့လူဟာ ကိုယ်မဟုတ်လို့ ဖြေသာရတယ် ကားလမ်းပေါ်မှာ ပြားနေတဲ့ငှက်ဟာ ငါ မဟုတ်ပါလားဆိုပြီး ကျေနပ်ရတယ် ဆီးရီးယား ဒုက္ခသည်တွေဟာ ကိုယ်မဟုတ်လို့ ပထဝီနိုင်ငံရေး ဘာညာသာရကာ ရွှီးရွှမ်းခွင့်ရတယ် ဝယ်ထားတဲ့ ဖူးကိုးစာအုပ်တွေကို [ဖဘ]ပေါ် ဓာတ်ပုံရိုက်တင်ပြီး ကြွားခွင့်ရတယ် ငါလေးဟာ ငါလေး ဖြစ်နေသေးလို့တော်ပါသေးရဲ့ဆိုပြီး ကြည်နူး ဝမ်းသာအားရ ပီတိသောမနဿ ဖြစ်ရတယ် – အစိမ်းရောင်ပြယ်လာတဲ့စာအုပ်- ၂.၆ (အစိမ်းရောင်စာအုပ် – မောင်ဒေး။ နှစ်ကာလများ – အောက်တိုဘာ၊ ၂၀၁၆။)

အောင်ခင်မြင့် ရဲ့ ကဗျာ

မောင်ဒေးရဲ့ ကဗျာ

မောင်ဒေးရဲ့ ကဗျာ

အီလျာကာမင်းန်စကီး (ဘာသာပြန် - မောင်ဒေး)