Een bevallingstrauma staat meestal niet op zichzelf. In de praktijk zie ik dat het oude, nog niet verwerkte trauma's pijnlijk zichtbaar maakt. Het verlies van dierbare, een niet zo gemakkelijke thuissituatie, een pestverleden, een ouder die een hartaanval kreeg en je bang was om hem/haar te verliezen. Ik denk dat ongeveer 90% van mijn cliënten een of meerdere van deze ervaringen naast het bevallingstrauma met zich meedraagt. Het bevallingstrauma vormt een nieuwe laag over de al bestaande trauma's heen en slaat zijn tentakels erin. Ik focuste me in het begin alleen op het verwerken van een bevallingstrauma, maar merkte dat hierdoor de oude stukken meer naar de oppervlakte kwamen, waardoor mijn cliënten nog niet een volledig herstel konden ervaren. In deze podcast vertel ik je meer over mijn ervaringen als traumatherapeut hiermee

Een bevallingstrauma verwerken in 3 sessies... dat klinkt bijna te mooi om waar te zijn. Dat dachten ook veel van mijn cliënten voordat ze aan het traject begonnen. En ergens kan ik me dat ook heel erg goed voorstellen. Het beeld wat veel mensen bij trauma en het verwerken van trauma hebben, is heftig en zwaar. Dat je minstens een hele rits sessies nodig hebt en wel een paar maanden onderweg zult zijn. Waarom is dat bij mij dan anders? Dat leg ik in praktisch ieder kennismakingsgesprek uit en toen ik het vanmorgen weer 2x had gedaan, toen dacht ik... misschien moet ik hier gewoon eens een podcast aan gaan wijden. Dus toen ik klaar was met alle cliënten voor vandaag, ben ik daar eens rustig gaan zitten. Is dit ook wat jij je (wel eens) hebt afgevraagd? Luister dan zeker naar deze podcast.

Keizersnede: spoed of ongepland? Kies je woorden wijs Misschien had je er helemaal niet over nagedacht toen je zwanger was... Misschien dat je bij je bij jezelf: dat overkomt mij niet... Een keizersnede Bij 10 tot 15 procent van de vrouwen die voor de eerste keer vaginaal gaan bevallen, eindigt de bevalling in een keizersnede. Dat zijn er nog best veel. Voor veel vrouwen is een bevalling die eindigt in een keizersnede, een heftige ervaring. Zeker als je het niet verwacht. Toch is er wel een ding waar ik zelf een beetje jeuk van krijg en dat is het gebruik van de term spoedkeizersnede. Wat ondanks dat het percentage vrouwen dat ongepland bevalt d.m.v. een keizersnede aanzienlijk is, is het percentage vrouwen waarbij sprake is van een echte spoedkeizersnede: rennend over de gang i.v.m. een acute noodsituatie en algehele narcose omdat er geen tijd meer is voor een ruggenprik, klein. Toch wordt de term door veel vrouwen wel gebruikt, dat merk ik bij de cliënten in mijn praktijk ook. Terwijl het gebruik van de term niet zo onschuldig is als het lijkt. Als jij namelijk op een negatieve manier tegen jezelf praat over een ervaring, dan zal dat ook direct een negatief effect hebben op jouw stemming en gedrag, wat je enorm kan belemmeren in je verwerkingsproces. Daarom zou ik je willen uitnodigen om je keizersnede nog eens onder de loep te nemen, want tussen een geplande en een spoedkeizersnede zit een enorm groot grijs gebied, waar ik zelf liever andere termen voor gebruik. Welke termen dat zijn, dat kun je beluisteren in deze podcast.

Ze zeggen wel eens... daar waar een baby geboren wordt, wordt ook een moeder geboren. Toch verloopt de landing in het moederschap niet voor elke vrouw als vanzelfsprekend. Weet je hoofd wel dat je moeder bent, maar ontbreekt er nog iets in je gevoel. Weet je dat alle moeders uit jouw familie die jou zijn voorgegaan een enorme belangrijke spelen in hoe jij in het moederschap staat? Dus jouw eigen moeder, oma, overgrootmoeder, enz. Misschien nog wel meer dan dat jij je in eerste instantie nu bewust van bent. Wat zij hebben meegemaakt in het leven, dragen ze bewust, maar veelal onbewust over op de generaties die na haar volgen. Gemis, rouw, emotionele pijn, copingstijlen om te dealen met lastige situaties... Ik nam er vandaag een prachtige podcast over op. Eentje waar ik niet een lange intro over kan schrijven, omdat ik in de woorden op papier nooit het gevoel kan vangen wat ik in een podcast wel kan. Dus ik zeg: gewoon luisteren! Ik wens je veel luisterplezier! 

Vanmorgen raakte ik met 1 van mijn traumacliënten in gesprek over de zogenaamde Window of Tolerance. Datgene wat je aankunt, zonder dat je daardoor uit balans wordt gebracht. Het gaf haar zoveel inzicht over zichzelf, dat ik heb besloten om hier meer over te delen in een podcast aflevering. The window of tolerance moet je je voorstellen als een balk en voor een ieder ziet die balk er weer anders uit. Bij de een is hij smal, bij de ander weer iets breder. En zo lang jij binnen jouw balk blijft, voel je je oké. Je hebt grip op je emoties en gevoelens, je kunt in verbinding blijven met de ander. Je voelt je binnen de Window of tolerance goed. Totdat er iets gebeurt wat maakt dat je uit je balk schiet en heel vaak ben je je hier niet eens bewust van. Je kunt in 2 richtingen uit je balk schieten: omhoog wat we Hyperarousal noemen en omlaag wat we Hypoarousal noemen. Of makkelijker gezegd: overgestimuleerd of ondergestimuleerd. Bij een Hyperarousal is je reactie meer naar buiten gericht, terwijl mensen bij een zogenaamde Hypoarousal juist meer in zichzelf keren en zich afsluiten. Je kunt beide ervaren. Dit zijn onbewuste processen, die al lang in gang zijn gezet voordat jij er een bewuste gedachte over had. In deze podcast ga ik je meer uitleggen over the Window of tolerance. The hypo- en Hyperarousal en ik deel een fijne oefening met je waarmee je aan de slag kunt gaan om deze onbewuste processen meer bewust te maken, om er uiteindelijk ook meer grip op te kunnen krijgen. Ik wens je veel luisterplezier! Wil je na het luisteren van deze podcast een vrijblijvende kennismaking plannen? Dan kun je dat doen via deze link

Ga je aan de slag met het symptoom of met de oorzaak? Burn-out, bekkenklachten, pijnlijke nek- en schouderspieren... zo maar wat klachten waar je last van kunt hebben nadat je een heftige bevalling hebt meegemaakt. Maar toch wordt een verband tussen deze beide dingen nog heel vaak niet herkend. Met als gevolg dat men aan de slag gaat met bijvoorbeeld een burn-outcoach om te herstellen van een burn-out. Om te zorgen dat die batterij weer vol en opgeladen raakt. Vol goede moed gaat men aan de slag met het herstel, zonder goed naar de oorzaak te kijken. Gevolg? Na een poosje loopt de batterij gewoon net zo hard weer leeg, omdat de burn-out niet iets op zichzelfstaand was, maar een symptoom van een niet goed verwerkte bevalling. Je gaat voor je bekkenklachten en incontinentieklachten naar de bekkenfysio. Die merkt dat er zoveel spanning in je bekkenbodem zit, dat trainen op dit moment geen optie is. Je moet eerst oefenen op het ontspannen van je bekkenbodem, voordat je kunt gaan trainen. Hoe hard je ook oefent, het ontspannen lukt maar deels of soms zelfs helemaal niet. Dat kan behoorlijk frustrerend zijn. Je werkt zo hard en er gebeurt maar bar weinig. Dit omdat de spannning in dat gebied niet volledig op zichzelf staat, maar verergerd kan worden door een niet goed verwerkte bevalling. Je hebt veel pijn aan je nek en schouderspieren. Je bezoekt hiervoor regelmatig een masseur om het los te laten maken. De eerste twee dagen voel je verlichting, maar daarna zit alweer alles enorm vast. Het brengt geen blijvende verlichting. Gespannen spieren kunnen een symptoom zijn van een niet goed verwerkte bevalling. Ik zie mensen vaak zoveel doen om hun symptomen te laten verminderen, zonder dat ze de veroorzaker van alle klachten aanpakken. Wat als je daar gewoon zou beginnen? Daar gaat deze podcast over.

Vorige week was het dan ook bij mij zover... ik raakte besmet door Covid. Daar waar de een er amper last van heeft, waren mijn klachten toch wel te vergelijken met een fikse griep. Ik had overal spier- en gewrichtspijn, hoofdpijn en heb ook 2 dagen koorts gehad. Toch ben ik niet in bed gaan liggen. Niet omdat ik het mezelf niet kon toestaan, maar meer omdat het niet was waar mijn lichaam om vroeg. Mijn lichaam vroeg om vertragen, niet om stil te zitten. Braaf volgde ik wat mijn lichaam me ingaf. Ik deed een kwartiertje rustige yoga, ik ging in bad met magnesium dode zee zout. Ging tussendoor regelmatig even in bed liggen om te rusten of te slapen. Maar dit luisteren naar mijn lijf is niet iets wat ik altijd al heb kunnen doen. Het is wel iets wat ik echt heb moeten leren. Mijn laatste, hoog-risico zwangerschap en de hele lange herstelperiode die na de bevalling volgde, zijn hierin heel erg belangrijk geweest. In deze podcast neem ik je mee in het rauwe proces wat ik hiervoor heb moeten doorlopen.

Regelmatig spreek ik vrouwen tijdens een kennismakingsgesprek bij wie hun traumatische bevalling al enige tijd geleden is gebeurd. Vaak kunnen ze er inmiddels zover tranen over vertellen, maar ik zie aan alle kanten dat er ergens iets niet klopt.  Ze praten erg snel, heel handig want dan hoef je niet zoveel te voelen, en hun lichaam is rusteloos of juist bijna bevroren. Toch was er iets wat hen triggerde om toch die kennismaking aan te vragen. Vaak een post van mij op social media of een podcast, die flink confronterend was. Die hen even uit standje overleven haalde en liet voelen wat er daadwerkelijk was. Er zat nog wel wat, maar ze kunnen er vaak niet de vinger op leggen of er woorden aan geven. Soms is het alleen maar een bepaalde fysieke gewaarwording. Doordat een bevallingstrauma in de meeste gevallen zo omheind is, is het vrij makkelijk om er een leven om heen te creëren. Een leven met zo min mogelijk triggers die nare gevoelens, emoties en fysieke gewaarwordingen oproepen. Een leven dat echt heel anders is dan hoe het voor de bevalling was, maar ook dan hoe ze het zich voor de bevalling hadden voorgesteld. Misschien is het wel overleven, in plaats van leven, omdat dat de enige manier was om jezelf na zo'n heftige gebeurtenis staande te houden. Herken je jezelf hierin? Dan zou je zeker deze podcast even moeten beluisteren.

Bevallingstrauma verwerken? Ik wil gewoon nog een baby. Kunnen we ons daar niet op richten? Inmiddels ben je enige tijd verder na je vorige bevalling. Van binnen kriebelt het aan alle kanten: je wilt niets liever dan nog een kindje. Precies zoals je het altijd voor je had gezien. Maar op het moment dat je aan dat verlangen durft toe te geven, neemt je hoofd het direct over. Het ziet overal apen en beren en is vooral heel erg bang dat het weer een herhaling wordt van de vorige keer. Dat wil het koste wat het kost voorkomen om je veilig te houden. Je moet iets met die angst... dat voel je en als het aan jou ligt, dan is die vooral gericht op de toekomst. Maar wat als je, om echt dat vertrouwen te kunnen opbouwen, eerst nog een keertje achterom moet kijken? 

Voor het oog zag je er misschien rustig en kalm uit tijdens je bevalling, maar van binnen was je dat niet. Verre van dat... je van binnen kapot van angst. Maar niemand die het zag. Je kreeg zelfs complimenten van je zorgverleners over hoe kalm je met de situatie omging. Ze moesten eens weten... Je liet dingen gebeuren die je niet wilde, liet over je grenzen heen gaan, maar je kon het ze niet meer vertellen. Je kon niet meer voor jezelf opkomen. Het was net alsof je bevroren was. Heb jij dit ook meegemaakt tijdens je bevalling? Dan moet je zeker deze podcastaflevering even luisteren, want hierin leg ik precies uit wat er op dat moment gebeurde, zodat je het voor jezelf beter kunt plaatsen.