Regelmatig spreek ik vrouwen tijdens een kennismakingsgesprek bij wie hun traumatische bevalling al enige tijd geleden is gebeurd.

Vaak kunnen ze er inmiddels zover tranen over vertellen, maar ik zie aan alle kanten dat er ergens iets niet klopt.  Ze praten erg snel, heel handig want dan hoef je niet zoveel te voelen, en hun lichaam is rusteloos of juist bijna bevroren.

Toch was er iets wat hen triggerde om toch die kennismaking aan te vragen. Vaak een post van mij op social media of een podcast, die flink confronterend was. Die hen even uit standje overleven haalde en liet voelen wat er daadwerkelijk was. Er zat nog wel wat, maar ze kunnen er vaak niet de vinger op leggen of er woorden aan geven. Soms is het alleen maar een bepaalde fysieke gewaarwording.

Doordat een bevallingstrauma in de meeste gevallen zo omheind is, is het vrij makkelijk om er een leven om heen te creëren. Een leven met zo min mogelijk triggers die nare gevoelens, emoties en fysieke gewaarwordingen oproepen. Een leven dat echt heel anders is dan hoe het voor de bevalling was, maar ook dan hoe ze het zich voor de bevalling hadden voorgesteld. Misschien is het wel overleven, in plaats van leven, omdat dat de enige manier was om jezelf na zo'n heftige gebeurtenis staande te houden.

Herken je jezelf hierin?
Dan zou je zeker deze podcast even moeten beluisteren.