Tyle lat nagrywamy, tyle lat publikujemy w papierze i jakoś do tej pory udawało nam się tego tematu uniknąć - ale jest, w końcu pierwsze słuchowisko (122 odcinki trzeba było czekać) o Leo Messim i Cristiano Ronaldo. Nie dało się tego jednak uniknąć. Bo chociaż obaj już udali się na peryferie wielkiego futbolu i wydawało się, że ta historia jest już dawno napisana, mundial 2026 przyniósł niespodziewany, ale fascynujący epilog

Drugi odcinek mundialowy. Tym razem rozmawiamy o niesamowitej średniej goli na mecz, o tym, że niektórzy już węszą spisek z piłką, ale przyglądamy się też napastnikom i chwilowo obwołujemy ten turniej mistrzostwami napadziorów. Oprócz tego przyglądamy się przerwom na nawodnienie - ale tym razem nie analizujemy tego dlaczego zostały one wprowadzone i w ogóle po co, tylko zauważamy jak wielki wpływ mają one na przebieg spotkań. Rozmawiamy też o golach z dystansu, w które na mundialu obrodziło. Ale wniosków nie podajemy.

Mundial w pełnej krasie. 32 drużyny się nam zaprezentowały. Kiedyś oznaczałoby to, że zobaczyliśmy już każdego uczestnika mistrzostw, dziś wciąż jeszcze, czekamy aż zakończy się pierwsza kolejka fazy grupowej. Niemniej wnioski - wciąż jeszcze mocno nieuczesane - już mamy. I chociaż w dużej mierze skupiamy się na tym, jak północnoamerykański mundial przetrwać, jaką obrać taktykę na nocne mecze - spać w dzień, drzemać między spotkaniami, zmienić się w zombie - to mówimy też o odkryciach, kłócimy się o paszporty, Stec wymyśla nowy kontynent, a Zachodny tłumaczy remisozę.

W poprzedni piątek w Nowym Teatrze odbyła się premiera najnowszego numeru Magazynu Kopalnia. Jest to numer w całości poświęcony zaczynającym się za chwilę mistrzostwom świata. Do naszego stałego grona (Stec, Zachodny, Żelazny) doprosiliśmy Michała Okońskiego z Tygodnika Powszechnego, który jest naszym stałym autorem od pierwszego numeru, i porozmawialiśmy o mundialach. Magia mistrzostw wciąż żywa, chociaż FIFA i kolejne goszczące mundiale państwa, od lat robią wiele żeby nam to święto zohydzić. Ale my się nie damy. To jasne.

Męczący finał i w ogóle finisz Ligi Mistrzów każe omówić kwestie fundamentalne. Czy PSG grozi jakiekolwiek niebezpieczeństwo? Skąd tyle złej krwi wokół sukcesu Arsenalu? Jak te drużyny będą ewoluować? Uwaga - nie gryziemy się w język!

Liga była bogata w atrakcje jak nigdy, a my próbujemy ogarnąć ją rozumem. Rozmawiamy o błogim porządku w Lechu i bajzlu na kółkach w Widzewie. O powrocie wielkich firm i szturmie wielkich miast. O naszych ulubieńcach i przegrywach. A przede wszystkim o miłości.

To pierwszy taki raz w karierze Roberta Lewandowskiego: zrobi kilka kroków wstecz. Odkąd ogłosił odejście z Barcelony, nie milkną spekulacje dotyczące jego przyszłości, ale w naszym słuchowisku próbujemy sięgnąć głębiej. Dlaczego dopiero w Katalonii pokochali go na zabój? Kiedy wylądował na Księżycu? Ilu w XXI wieku było większych napastników od niego? Czy w ogóle byli więksi?

Na naszym oczach upada imperium włoskie. I to imperium w sensie ścisłym - na przełomie lat 80. 90 mieli najlepszą ligę świata, w której grały absolutnie największe gwiazdy – od Maradony, Platiniego, Bońka poprzez Zico, Socratesa, aż do Van Bastena, Gullita i Rijkaarda. Czterokrotnie zdobywali mistrzostwo świata. Dziś włoska piłka jest w ruinie - tak jak stadiony, które w większości powstały na Italia 90. Trzeci raz z rzędu nie jadą na mundial, w europejskich pucharach przegrywają z Bodo, Galatasaray i Crystal Palace, a Inter jest tylko wyjątkiem potwierdzającym regułę.

Finał Ligi Mistrzów zapowiadany jest jako starcie dwóch światów, ale jednocześnie PSG w rewanżu w Monachium pokazało jak bardzo wiele może ich z Arsenalem łączyć. To był niemal perfekcyjny występ defensywny Paryżan. Czy mówi to nam coś o przyszłości futbolu? Czy coś takiego jak „futbol przyszłości” w ogóle istnieje? Dyskutujemy po półfinałach Ligi Mistrzów, a także mamy dwa szalenie ważne ogłoszenia. Jedno na początku i żeby nie było za łatwo drugie na końcu.

W końcu zostaliśmy zauważeni przez świat - pisano o najbardziej wyrównanej lidze Europy, w której nawet drużyny ze strefy spadkowej wciąż miały szansę na mistrzostwo, albo przynajmniej na awans do europejskich pucharów. A Polak statystyczny niczego bardziej nie kocha, niż zostać dostrzeżonym przez tak zwany Zachód. Pochylamy się więc i my nad fenomenem najbardziej wyrównanej ligi. I przyznajemy - jesteśmy płaskotabelowcami.