روزی که امد نارنج ها کال بودند دست به دست افتاب قد می کشیداز شهر پل ها می امدفرزند ابراهیم وساره شدزیر گوشم نوشت جنازه ام را زیر صنوبری خاک کن که مدام جوانه می زندروی تپه مشرف به اتاق شاید این بار زنگ ها برای هاجر به صدا دراید واسماعیل خواب چاقو از سر بیرون کند روزی که رفت داووی های سفید رویای چهارشنبه داشتند برای سرزمینی که ماه وسالش یلدا بود