خیام ظلمتیان را، فضای نور کنیبه ذهن ظلمت اگر لحظه­ای خطور کنینشسته­ام به عزای چراغ مرده­ی خودبیا که سوک مرا، ای ستاره! سور کنیبرای من، همه، آن لحظه است، لحظه­ی قدرکه چون شهاب، در آفاق شب عبور کنیهنوز می­شود از شب گذشت و روشن شد،اگر تو- طالع موعود من!- عبور کنی تراکم همه­ی ابرهای زاینده!بیا که یادی از این شوره­زار دور کنیکبوتر افق آرزو! خوشا گذریبراین غریب، بر این برج سوت و کور کنیچه می­شود که شبی، ای شکیب جادوییعیادتی هم از این جان ناصبور کنی؟ نه از درنگ، ز تثبیت شب هراسانماگر در آمدنت بیش از این قصور کنی.