ای رفیق عرشی. بد مشنو و بد مبين و خود را ذليل مکن و عويل برميار. يعنی بد مگو تا نشنوی و عيب مردم را بزرگ مدان تا عيب تو بزرگ ننمايد و ذلت نفسی مپسند تا ذلت تو چهره نگشايد. پس با دل پاک و قلب طاهر و صدر مقدس و خاطر منزه در ايام عمر خود که اقل از آنی محسوب است فارغ باش تا به فراغت؛ از اين جسد فانی به فردوس معانی راجع شوی و در ملکوت باقی مقر يابی.