ای دوستان من. در سبيل رضای دوست مشی نمائيد و رضای او در خلق او بوده و خواهد بود. يعنی دوست بی رضای دوست خود در بيت او وارد نشود و در اموال او تصرف ننمايد و رضای خود را بر رضای او ترجيح ندهد و خود را در هيچ امری مقدم نشمارد. فتفکروا فی ذلک يا اولی الافکار