«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۸۱

فاعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلن

بشنو اين نکته که خود را ز غم آزاده کنی

خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی

آخرالامر گل کوزه‌گران خواهی شد

حاليا فکر سبو کن که پر از باده کنی

گر از آن آدميانی که بهشتت هوس است

عيش با آدمی‌ای چند پری‌زاده کنی

خاطرت کی رقم فيض پذيرد هيهات

مگر از نقش پراگنده ورق ساده کنی

تکيه بر جای بزرگان نتوان زد به گزاف

مگر اسباب بزرگی همه آماده کنی

اجرها باشدت ای خسرو شيرين‌دهنان

گر نگاهی سوی فرهاد دل‌افتاده کنی

کار خود گر به کرم بازگذاری حافظ

ای بسا عيش که با بخت خداداده کنی