هشت سال پیش وقتی "کمپین تغییر چهره مردانه مجلس" در جریان بود، برخی از مخالفان آزادی و حقوق زنان با گذاشتن تصاویر دو نماینده اصولگرای تبریز (آقای فرهنگی و خانم شایق) در کنار هم و پرسیدن این سئوال که "این دو چهره چه فرقی باهم دارند؟" سعی کردند تا آن درخواست را به انحراف بکشانند. ولی در این سالهای گذشته، هرچند نهادهای حکومتی همچنان در انحصار مردان ماند، ولی چهره مردانه جامعهی ما بسیار تغییر کرد.روستای گلینقیه در میانه راه مرند- جلفا نیز چهرهای مردانه داشت. آن روستا سه میدان، با نامهای میدان خلیلخان در ابتدای روستای، میدان مسجد در وسط و میدان منتهی به قوزئی باغچاسی در انتهای روستا دارد که همگی محل تجمع و گردهمایی مردان بود و تنها تفریح زنان نشستن در داخل کوچهها و جلوی در خانهها و صحبت با همدیگر بود.ولی زنان کم کم از کوچهها خارج شده و قدم به خیابان روستا گذاشتند و میادین روستا را نیز محل پیادهروی خود کردند. همین حضور اجتماعی باعث شد که دو صندلی از پنج صندلی شورای روستا به زنان تعلق گرفت و گروههای ورزشی زنان نیز فعال شد و چند روز پیش در کمال ناباوری، تیم مینیفوتبال زنان روستای گلینقیه قهرمان کشور شد.
