Neden hep 5–10 sene sonrasına bırakıyoruz her şeyi? Neden çiçeklerle ilgilenmek için emekliliği bekliyoruz? Ya sonra geç kalır da mezarımızda denk gelirsek o çiçeklere? Hiç korkmuyor musunuz? “Hayat kısa. O ürünü çıkar, o kitabı yaz, o soruyu sor, o adımı at. Düşünceli ol ama harekete geç.” James Clear Gelin hesaplaşalım kendimizle. Bana geri bildirim vermek için mail atabilirsiniz: [email protected] **Bu içeriği Medium'da bulabilirsiniz: hamusmelike.medium.com

Günümüz dünyasında hepimiz kusurlarımızı leke gibi gizliyoruz, gözükmesin diye türlü uğraşlar veriyoruz. Ah şu sosyal medyalar en çok onlar kirletmiyor mu ortalığı sözde iyilik & güzellik yanılsamalarıyla? Gelin kusurlarımızla beraber yürüyelim! Düzeltme: Orhan Pamuk'un kitabını yanlış seslendirmişim, kitabın ismi "Benim Adım Kırmızı"

Medium'daki ilk yazım, Podcast dünyasındaki ilk sesim olsun. Unutturulan bir gerçeklik üzerine.