پنج سال از روزی که از ایران خارج شدم، و هیچوقت تا الآن نتونستم برگردم، میگذره. مهاجرت تکان‌دهنده‌ترین اتفاق زندگی من بوده، اتفاقی که «خود» متفاوتی از من ساخته. کل امروز رو به تغییراتی که مواجهه با رفتار نژادپرستانه رو این «خود» ایجاد کرده فک می‌کردم. به اینکه ناامن‌ترین جایی که تا حالا حضور داشتم به لحاظ آماری بسیار امنه ولی نه واسه من کله‌ سیاه. به اینکه وقتی وارد یه جمعی میشم که حداکثر آمریکا‌یی‌ان حس می‌کنم مچاله میشم و یه سری فکر مدام تو سرم میچرخه. به خودی که وسط یه جمع با حداکثریت سیاه و خاورمیانه‌ایه فک می‌کردم و به اینکه چه کارایی میتونستم بکنم تا هوای خودمو داشته باشم چیکارا می‌کنم…