هم ميشه با دنيا زندگي كرد هم ميشه در دنيا زندگي كرد، ولي اين كجا و اون كجاوقتي با دنياييم يعني گذر لحظه هارو باور كرديم و ايمان اورديم به اينكه زندگي مجموعه اي از لحظه هاي گذراست و هنر ما قشنگ زنده گي كردن در هركدوم ازين لحظاته، ولي وقتي در دنيا زندگي مي كنيم، گير مي كنيم توی لحظه ها، میخوایم خوشي هاشو محکم بچسبیمو و تلخي هاشو ابدي تلقي کنیم... .يادمون ميره كه چه خوشي چه ناخوشي هست، چون ما هستيم و اين بودن، بهترين دليله براي شکرگزار بودن و احساس خوشبختی کردن و با قلب محکم گفتن؛ من نه آنم که زبونی کشم از چرخ فلک .اگر بخوايم به زبون اريك برن و تي اي حرف بزنيم، فرق بالغ و كودك همينه، منظورم بلوغ و كودكي فيزيولوژيك نيست، بلوغ و كودكيِ روان رو ميگمما تازماني كه تفكر كودكانه داريم خودمونو محور عالم مي دونيم، اما وقتي تصميم به رشد و بلوغ رواني ميگيريم انتخاب مي كنيم كه اعتماد كنيم به جريان عظيم خلقت... به كائنات، به هستي، به خدا، به همون خرد برتر كه هر كسي مي تونه با يه اسمي خطابش كنهبله! انتخاب ميكنيم، چون بهتره كه انتخاب كنيم، در غير اين صورت هستي اونقدر مهربون و دقيق دركاره تا در هر لحظه از زندگي مارو به اين باور برسونه.براي ارامش خودمون! كه ناارومي ما به هيچ جاي خلقت برنمي خوره و كار دنيارو لنگ نمي كنه، فقط نشون ميده به درساي سخت گيرانه تري براي هوشيار شدن و لمس موهبت آرامش نياز داريم... ...نيم زكارتو غافل هميشه در كارمكه لحظه لحظه تو را من عزيزتر دانمبه ذات پاك من و آفتاب سلطنتمكه من تورا نگذارم، به مهر بردارم