واحد مالی مثه قلب یه شرکت می مونه. یه جایی خوندم که قلب فرمانروای ملک وجوده. حالا داستان اینه که اگر واحد مالی کارشو درست انجام نده، شرکت رفته رفته از دست میره! دقیقن شبیه قلب آدم.‎ولی قضیه اینجاست که هیچ چیزی یه دفه اتفاق نمی افته. هیچ شرکتی یه دفه ورشکسته یا سودآور نمیشه، هیچ چاقی یه دفه لاغر نمیشه، هیچ ورزشکاری یه دفه پهلوون نمیشه، هیچ رابطه ای یه دفه سرشار از مهر و تعهد نمیشه، هیچ بیگینری یه دفه نیتیو اسپیکر نمیشه و برعکس. ذره ذره گردد افلاک و زمین .‎ موضوع از یه توجه کوچیک، و استمرار اون یا نادیده گرفتنهای ریزریز و استمرار اونها شروع میشه. . ‎شرکتایی که حواسشون جَمعه معمولا سیستم حسابرسی داخلی قوی دارن تا از قضایای کوچیک منفی و پیامدهای کلانشون پیشگیری کنن یا برعکس پیشرفت های ذره ذره رو گزارش کنن و اطمینان بدن که سیستم توی مسیر درسته. باعث راحتی فکر مدیرمیشه حسابرسی های داخلی درست وحسابی. فکر راحتم که بهترین بستره برای خلاقیت و کلی قضایای مثبت دومینویی پشتشو و درنهایت شادی وخوددوستی ودگردوستی !.  وجود ما هم نیاز داره به حسابرسی داخلی، به یه چند دقیقه خلوت روزانه با خودمون که ببینیم چه خبره توی ملک وجودمون!همه ما یه صدای کوچیک یا به اصطلاح لیتل وویس توی سرمون داریم که دائم داره باهامون حرف می زنه،فقط چند دقیقه در روز زمان بذاریم براش و صداشو بشنویم...توی این چند دقیقه، نه دنیا زیر و زبر میشه، نه مشتری هامون می رن سراغ رقبا، نه وقت برای انجام کارهایی که مدت هاست عقب افتادن کم میاریم...ولی حرفای فرمانروای ملک وجود خودمونو میشنویم...همین ریزه ریزه دقایق هر روزه، یه اثر مرکب دارن...بهمون میگن توی مسیری که هستیم، همنواست با دلخواسته مون، با وجودمون؟ یا نه!همین ریزه ریزه هاست که باعث میشه یه سری جملات توی دایره گفتمانمون رفته رفته کم بشن، جمله هایی مثل نفهمیدم یهویی چی شد که اینجوری شد!،نمی دونم چی شد که اونجوری گفتم؟ نمی دونم چی شد که اون کارو کردم؟و...جمله هایی که یادمون میارن چقدر بیخبر بودیم از خودمون و یهویی به خودمون میارنمون! جمله هایی که اگر نجواهای کوچیک درونمونو بشنویم و جدی بگیریم، مثه برگشت خوردن اولین چک، میتونیم یه کاری کنیم براشون که یه دفه منجر نشه به بهت ورشکستگی! که یه دفه منجر نشه به گفتن و شنیدن حرفهایی که هم خودمونو شوک می کنن هم شنونده شونو! این ذره ذره ها باعث میشن سهم ببینیم، سهم خودمونو! این ذره ذره ها باعث میشن مهربونتر باشیم با خودمون و با اطرافیانمون، باعث میشن ببینیم فکرامونو؛ مگر نه اینکه «دهان‌ گلخانه فکر است»