یکی از درس های جذاب رشته مدیریت، برای من درس «رفتار سازمانی» بوده که با کتاب فوق العاده استفن رابینز باهاش آشنا شدم. در نسخه لاتین کتاب دو بخش حجیم و مهم اختصاص داده شده به ادراک و نگرش به عنوان دو ابزار مهمی که مدیران و کارکنان با استفاده ازونها هم می تونن فرصت های فوق العاده خلق کنند و هم دردسرهای جبران نشدنی!بعدها جایی در کتاب تفکر زائد، دکتر محمدجعفر مصفا، دیدم که از ذهن با عنوان «ذهن لعنتی» یاد شده! که خوب تعبیرعجیب و تکاندهنده ای بود!.....به تعبير من دروس خودشناسي، موفقیت، کوچینگ، تفکرهای برتر، همه و همه در تلاشند که بگن ما چاره ای جز دیدن واقعیت، پذیرش اون همونجوری که هست و انتخاب به داشتن احساس خوب نداریم. این قانون زندگیه، روی هرچی که تمرکز کنیم، مقداری بیشتری ازونو وارد زندگیمون می کنیم؛ شادی، غم، فراوونی، درموندگی، قدرت، ضعف و... و فيلترهاي ذهني ما هستند كه اگر حواسمون نباشه، تمرکز مارو سوق میدن به دیدن چیزها و اتفاقاتی در محيط و آدمها که احساس ناخوش به ما میده و ما رو از عطر خوش زندگي در لحظه محروم ميکنه. مثل سكانس معروف فيلم طعم گيلاس كيارستمي، برای دیدن روی خوش و قشنگ زندگی، نياز داريم فكرمونو عوض كنيم...گاهی اوقات درد توی انگشت ماستنگرش، همه اونچیزی هست که فرماندهی ذهن مارو دستش گرفته و به ما اين امكانو ميده كه هرلحظه رو بهشت كنيم يا پشت درهاي بسته منتظر بهشت خيالي بمونيم.واقعن كار آسوني نيست ولي شدنيه💪🏻پ.ن: براي تمرين ميشه با صرف دوتا، ٣٠ ثانيه، اول ويژگي هاي منفي و بعد ويژگي هاي مثبت، اين تصويرو پيداكنيد و بعد از هربار به حال خودتون از ١ تا ١٠ نمره بديد... #فریال_پوستی