در ازدحام این همه ظلمت بی‌عصاچراغ را هم از من گرفته‌انداما مندیوار به دیواراز لمس معطر ماهبه سایه روشن خانه باز خواهم گشتپس زنده باد امید.در تکلم کورباش کلماتچشم‌های خسته مرا از من گرفته‌انداما مناشاره به اشارهاز حیرت بی باور شببه تشخیص روشن روز خواهم رسیدپس زنده باد امید.در تحمل بی تاب تشنگیمیل به طعم باران را از من گرفته‌انداما منشبنم به شبنماز دعای عجیب آببه کشف بی‌پایان دریا رسیده‌امپس زنده باد امید.در چه کنم‌های بی رفتن سفرصبوری سندباد را از من گرفته‌انداما منگرداب به گرداباز شوق رسیدن به کرانه موعودتوفان‌های هزار هیولا را طی خواهم کردپس زنده باد امید.چراغ‌ها ، چشم‌ها،کلماتباران و کرانه را از من گرفته‌اندهمه چیزهمه چیز را از من گرفته‌اندحتی نومیدی راپس زنده باد امید…اکولالیا | #سیدعلی_صالحی. https://www.instagram.com/invites/contact/?i=pm1npjur1z8l&utm_content=192reh3