بــــه دل هـــــوای تـــو دارم و بر و دوشتکه تا سپیده دمامشب کشم درآغوشتچنان نسیم که گلبرگ ها ز گل بکندبرون کنم ز تنت برگ برگ تن پوشتگهی کشم به برت تنگ و دست در کمرتگهـــی نهم سر پــــر شور بـر سر دوشتچه گوشواره ای از بوسه های من خوش ترکـــه دانه دانه نشیند بــــه لالـــه ی گوشتگریز و گـم شدن ماهیان بوسه ی منخوش است در خزه مخمل بنا گوشتترنمــــی است  در آوازهــــای پایانــــیکه وقت زمزمه از سر برون کند هوشتچو میرسیم بــــه آن لحظه هــــای پایانیجهان و هر چه در آن می شود فراموشتچه آشناست در آن گفت وگوی راز و نیازنگــــاه  من  با  زبــان  نـگاه  خـــاموشت حسین منزوی