Pismo Święte daje nam dość jasne ograniczenia dotyczące Stołu Pańskiego. Biorąc pod uwagę te kryteria i surowe ostrzeżenia Nowego Testamentu, nasz słuchacz pisze do nas z pytaniem: „Pastorze, skąd mogę wiedzieć, że jestem wystarczająco święty, żeby uczestniczyć w Wieczerzy Pańskiej? W jakich okolicznościach osoba uważająca się za chrześcijanina nie powinna brać udziału w Wieczerzy?”.

Nasz słuchacz nadesłał do nas następujące pytanie: „Pastorze, jako reformowany chrześcijanin/kalwinista, bardzo cenię sobie teksty Jonathana Edwardsa, który twierdzi, że (1) wolna wola to robienie tego, czego pragniemy, ale (2) Bóg daje nam pragnienie czynienia dobra. Mając to na uwadze i pamiętając o Jakuba 1:13, mam problem ze zrozumieniem, skąd Lucyfer otrzymał swoje pierwsze pragnienie grzechu. Norman Geisler mówi: «logicznym wnioskiem dla skrajnego kalwinisty jest to, że zarówno Lucyfer jak i Adam zgrzeszyli, ponieważ  Bóg dał im pragnienie do popełnienia grzechu». Koniec cytatu. Wyobrażam sobie, że Adam otrzymał swoje pragnienie grzechu od Ewy, która otrzymała je od węża/Szatana, ale jeśli Bóg jest suwerenny nad wszystkimi rzeczami — w tym nad naszymi pragnieniami — to czy czyni Go to pierwotnym autorem pierwszego pragnienia popełnienia grzechu?”. Pastorze, jak odpowiedziałbyś naszemu słuchaczowi?

Jeden ze słuchaczy napisał do nas wiadomość, w której zadał pytanie na temat 8 rozdziału Ewangelii Mateusza. „Pastorze Johnie, moje pytanie dotyczy Mateusza 8:28-34. Dlaczego w tym tekście demony proszą Jezusa o pozwolenie, żeby mogły wejść w świnie, skoro te świnie miały od razu utonąć? Gdzie indziej mogłyby pójść? Oraz gdzie znalazły się po tym jak „całe stado ruszyło w dół urwiska, prosto do jeziora — i zginęło w falach”? Od zawsze mnie to zastanawiało!”. Pastorze, co masz do powiedzenia naszemu słuchaczowi?

Dlaczego Bóg miałby pozwolić nam chrześcijanom cierpieć, jeśli to cierpienie zaszkodziłoby naszej wierze? To pytanie pochodzi od naszej słuchaczki z Kenii. „Witam, pastorze Johnie! Mam 21 lat i mieszkam w Kenii, we wschodniej Afryce. Moje pytanie wynika ze zwątpienia w dobrą naturę Boga. Wątpliwości te wkradły się, gdy rozmawiałam z moją przyjaciółką o tym, jak wygląda w jej życiu ufanie Bogu i czy stawia Jezusa zawsze na pierwszym miejscu. Powiedziała, że tego nie robi, ponieważ jak mówi, podążanie za Bogiem oznacza dodatkowe cierpienie i wiele trudności, które sprawia Bóg (albo na które pozwala), i że one nas spotykają, zanim doznamy Jego dobroci. Zastanawiam się, czy ma rację. Jej punkt widzenia sprawił, że zaczęłam wątpić w Bożą dobroć. Dlaczego Bóg miałby sprawiać ból komuś, kto całkowicie Mu zaufał? Dlaczego miałby pozwolić nam na cierpienie do tego stopnia, że nadwyrężyłoby to naszą wiarę w Niego? Dlaczego mamy wierzyć, jeśli to naraża nas na większe cierpienie?”.

Pastorze, czy jeśli jeden z członków twojej rodziny zaprosiłby cię na tak zwany ślub osób tej samej płci, to czy uczestniczyłbyś w takiej uroczystości?

Dostajemy wiele pytań od naszych słuchaczy, którzy zastanawiają się nad Bożym powołaniem dla ich życia. Kogo powinienem poślubić? Jaki kierunek powinienem wybrać na studiach? Jaką pracę powinienem podjąć? Gdzie powinienem mieszkać? I oczywiście, gdzie powinienem służyć? Jedna z naszych słuchaczek pyta: „Pastorze John, skąd mam wiedzieć, czy Duch Święty powołuje mnie do misji za granicą?”. www.ewan.ge/zapytajpastora

Nie poradzimy sobie sami. Potrzebujemy siebie nawzajem. List do Hebrajczyków jest bardzo jasny w tej kwestii. W Hebrajczyków 3:12-14, otrzymujemy polecenie: „Uważajcie, bracia, aby w kimś z was nie było czasem złego, niewierzącego serca, które odstąpiłoby od żywego Boga. Dlatego zachęcajcie się nawzajem każdego dnia, dopóki trwa to, co się nazywa dzisiaj, aby przez zwodniczość grzechu żaden z was nie uległ znieczuleniu. Staliśmy się bowiem współuczestnikami Chrystusa, jeśli tylko zachowamy pierwotną ufność bez zmian aż do końca”. To wspaniały fragment, który zawiera w sobie bardzo ważną myśl. Jeśli mamy wytrwać do końca, potrzebujemy siebie nawzajem, walcząc o postrzeganie Chrystusa jako lepszego niż wszystkie fałszywe obietnice tego świata. Oto fragment kazania, w którym pastor John przedstawia zastosowanie tego fragmentu.

Ile mediów to za dużo mediów? W erze cyfrowej jest to pytanie, z którym wszyscy codziennie się mierzymy, i które ma wpływ na nasze relacje. Przed tym dylematem stanęła pewna młoda kobieta, która słucha naszego podcastu i napisała do nas. „Witaj, pastorze John — dziękuję za ten podcast! Ostatnio uczę się wiele o sumieniu i o tym, jak niektóre rzeczy wpływają na mnie w różnym stopniu w porównaniu z innymi chrześcijanami. Wiem, że nie mogę osądzać tych, którzy nie podzielają przekonań mojego sumienia w sprawach, które z natury nie są grzeszne. Mam jednak trudności z zastosowaniem moich przekonań w relacjach z innymi ludźmi. Tym, co szczególnie ciąży mi na sumieniu jest granie w gry wideo i oglądanie telewizji przez dorosłe osoby. To są rzeczy, które moja rodzina, z którą nadal mieszkam, i moi przyjaciele praktykują jako część ich codziennego stylu życia. Jeśli słucham swojego sumienia i nie biorę udziału w tych rzeczach, mój czas spędzony z nimi znacznie się skraca. Ale jeśli biorę w tym udział, ciężar na moim sumieniu przynosi mi wielki smutek. Próbuję z nimi o tym rozmawiać, ale nic to nie daje, ponieważ nie jest to jednoznaczny grzech. Jak więc żyć w środowisku, które nie podziela moich przekonań, z miłością i łaską — zwłaszcza jeśli chodzi o czas spędzany przed ekranami?”.

Jesienią 2012 roku Kościół Baptystyczny Bethlehem zorganizował ogromną, pamiętną konferencję na temat niepełnosprawności. Konferencja nosiła tytuł: „Dzieła Boże: Dobry projekt Boga w niepełnosprawności”. Całe wydarzenie było skoncentrowane na Bogu, inspirujące i budujące wiarę. Zachęcam do obejrzenia całości tego wydarzenia. Jedna z wypowiedzi Johna Pipera na tej konferencji szczególnie zapadła w pamięć jednemu z naszych słuchaczy, który przesłał ją nam, sugerując, aby umieścić ją w nagraniu z serii „Zapytaj Pastora”. W tym fragmencie pastor John wyjaśnia, jak zastosować w życiu świadectwo apostoła Pawła, który powiedział o sobie, że był "zasmucony, ale zawsze radosny" (2 Koryntian 6:10). Zasmucony, ale zawsze radosny — to paradoks, cud i tajemnica. Należy to odnieść do naszego życia, tak jak czyni to pastor John. Transkrypcja i pozostałe odcinki: https://www.ewangeliawcentrum.pl/zapytajpastora

Mój ojciec wierzy, że kiedy Chrystus umarł, umarł On za wszystkie nasze grzechy. Z tym się zgadzam, ale on idzie dalej i dochodzi do wniosku, że kiedy masz wiarę i przyjmujesz Chrystusa do swojego serca, jesteś wolny, aby żyć tak, jak chcesz, włączając w to bycie rozwiązłym i pozwalanie sobie na grzech. Wiem, że to błędne, ale trudno mi to wytłumaczyć mojemu ojcu. Czy możesz wyjaśnić to na podstawie Biblii? Transkrypcja i pozostałe odcinki: https://www.ewangeliawcentrum.pl/zapytajpastora