Op een lentedag in 2015 veranderde het leven van Karoo en haar gezin compleet. Het ene moment was haar jongste dochter nog een gezonde meid van zes, een tel later viel het vreselijke verdict herstenstamkanker. Het was meteen duidelijk dat Aza het niet zou overleven. Karoo vertelt het verhaal vanaf dag één tot aan het afscheid twee en half jaar later. Nuchter, maar ook heel intens. Ze vindt het belangrijk om over Aza te blijven praten, zo is ze er nog een beetje bij. Want Aza is voor haar altijd haar heerlijke dochter. Gisteren, vandaag en morgen.  

Toen de opname was afgelopen, vertelde Alicia dat ze het lichaam van haar moeder zelf had opgemaakt. Als 10-jarig meisje ging ze naar het mortuarium met een zak make-up, omdat ze het belangrijk vond dat haar mama er mooi uitzag op haar allerlaatste reis. Het is tekenend voor de krachtige dingen die Alicia steeds weer doet met haar verdriet. Het is ook tekenend voor de professionele weg die ze door deze gebeurtenissen is ingeslagen. Haar missie met kledingzaak Saint Colette is om vrouwen gelukkig te maken met wie ze zijn.

Op een dag werd de vader van Lobke afgevoerd met de MUG. Pas veertien dagen later kwam aan het licht dat hij longkanker had. Samen met haar familie dacht Lobke dat ze nog rustig afscheid zou kunnen nemen, dat ze nog dingen zouden kunnen doen. Maar ze werden allemaal ingehaald door die vuile kanker. Een dikke maand later was haar grote held al overleden. Ze mist hem verschrikkelijk, want vader en dochter waren echt twee handen op een buik. Maar zijn dood heeft Lobke ook op een positieve manier veranderd. Ze staat nu veel bewuster in het leven.

Omdat het te gevaarlijk werd in Iran, vertrok Omid halsoverkop met een smokkelaar. De bestemming was onduidelijk, maar uiteindelijk belandde hij in België. Het duurde jaren voor hij erkend werd als vluchteling. Een lange weg, die enorm veel veerkracht en moed vraagt.

Hij dacht eerst nog dat hij veertig zou worden, maar al snel bleek dat de broer van Charlotte de diagnose 'hersentumor' niet zou overleven. Sander moest stoppen met zijn zaak, zijn huis verkopen en verloor telkens meer van zichzelf. In deze periode werd zijn vrouw voor de tweede keer zwanger, maar Sander heeft de geboorte van zijn tweeling niet meer gehaald. De hele familie blijft zijn vrouw en het gezin elke dag ondersteunen, maar ze gaan nog een stap verder. Met de vzw Team Sander proberen ze ook iets te betekenen voor De Vlinder, het palliatief centrum waar hij zijn laatste dagen doorbracht. Om Sander te eren, gaan ze 70km wandelen langs de Belgische kust. Charlotte vertelt over deze wandeltherapie, maar ook over hoe moeilijk het is om de draad van het leven weer op te pikken.

Afscheid nemen is belangrijk. Een mooi en warm vaarwel-moment brengt een overledene niet terug, maar kan wel helpen in het dragen van het verdriet. Corona heeft voor veel mensen een verlies gebracht, zonder dat er echt afscheid genomen kon worden. Geen rugdekking van een hoop mensen die steun komen betuigen op een uitvaart, geen koffietafel voor de broodnodige ontlading. We hebben onze afscheidstradities het afgelopen jaar moeten omdenken, iets wat eigenlijk al langer bezig is. Lieke van Stories by Mabel geeft afscheid anders vorm. Ze gaat met heel haar hart mee in het verhaal van wie achterblijft, om het vorm te geven tot een prachtig moment. Want hoe lelijk en hard verlies ook is, zo mooi en warm kan zij een afscheid maken.

Het leek een evident parcours voor Iris. Eerst studeren, daarna in het onderwijs stappen. Ze droomde er al jaren van om voor de klas te staan. Die droom bleek helemaal te kloppen, voor de klas vond Iris het fantastisch. Maar er is ook een schaduwkant aan het onderwijs. Meer dan 10 jaar lang hield ze vol, ook al was het van het kastje naar de muur. Elke vakantie opnieuw bang afwachten of er volgend schooljaar nog uren zouden zijn. Elke dag heel hard werken, zonder enige vorm van zekerheid. Uiteindelijk kraakte het systeem haar en moest Iris met pijn in het hart afscheid nemen van het onderwijs. Afscheid van een droom.

Iedereen stapt ongewild de premature wereld binnen. Want niemand wil zijn baby op een intensieve afdeling achterlaten in plaats van in je veilige armen op materniteit of thuis. Zowel Julie als ik zijn het derde trimester van onze zwangerschap verloren. Celeste werd geboren op 28 weken, Rosalie zelfs al op 26 weken. Dat is drie maanden te weinig buik, dat is een derde minder kunnen rijpen en groeien in de baarmoeder. Ook al doen beide meisjes het nu eigenlijk relatief goed, dat verandert niets aan het zware trauma van de vroeggeboorte. Dat maakt het verlies voor de buitenwereld vaak on(be)grijpbaar. In deze aflevering vertelt Julie wat het met een moederhart doet en hoe de premature start ook anderhalf jaar later nog een dagelijkse realiteit is.

Een op de zeven vrouwen krijgt ooit borstkanker. De echtgenote van Bert was nog heel jong toen de diagnose viel. Het maakte meteen een kruis over verdere gezinsuitbreiding, maar zette ook andere evidenties op losse schroeven. Bert vertelt hoe borstkanker hun leven door elkaar heeft geschud, en nog altijd.

Zwarte cijfers voor woonzorgcentrum Westervier in Brugge. Bijna een derde van alle bewoners overleefde de eerste coronagolf niet. Een jaar later likt het rusthuis nog altijd de wonden, vooral omdat het gemis van een waardig afscheid blijft doorwegen. Zorgkundige Vanessa vertelt hoe zij en haar collega’s corona beleefd hebben.