U narednom izdanju emisije Vox Humana naš gost - sagovornik je g. Mihailo Brkić, doktor političkih nauka, koji nam na osnovu godina provedenih u diplomatskoj službi na Arabijskom poluostrvu iz lične vizure i iskustva približava ovaj čudesni prostor nekadašnje „kolevke civilizacije“, ispunjen ogomnim kontrastima i dubokim istorijskim konfliktima čije reperkusije traju i danas, ali i uz nesvakidašnje primetno prisustvo veza između istorije, religije i svakodnevice.
Saznajemo detalje o parlamentarnoj monarhiji u Kuvajtu, relativno maloj ali bogatoj zemlji, koja je imala sreću da kao britanski protektorat otkrije nepregledna nalazišta sirove nafte, na kojoj počiva njihova ekonomija, ali je ujedno jedina zemlja na planeti koja nema niti jedan jedini izvor vode, reku, ili jezero, već procesom desalinizacije destiluje morsku vodu koja postaje pitka; potom o siromašnom i tragičnom sudbinom pogođenom Jemenu, parlamentarnoj republici, koja za razliku od ostalih zemalja regiona poseduje uslove za poljoprivredu i dovoljno atmosferskih padavina, ali uz Siriju, sa kojom deli nesrećni usud građanskih ratova i spoljnih intervencija, uopšte nema nafte, kao ni Oman, koji je ipak bio, i delom ostao nautička sila; pominjemo i Ujedinjene Arapske Emirate, Saudijsku Arabiju, Irak i Iran, ali ne samo u demogeografskom i geopolitičkom kontekstu već u ukupnosti kulture ovog naizgled dalekog, ali nama unekoliko ipak bliskog podneblja, koje i danas slovi za poslednji eho tekovina nekada moćnih mediteranskih antičkih civilizacija.
Gotovo biblijska paradigma o tome da države koje su nekada pripadale „Srećnoj Arabiji“ (Arabia Felix, na južnom delu arabijskog poluostrva) i „Pustinjskoj Arabiji“ (Arabia Deserta, na severu), oličena je u oprečnostima, vremenom i istorijskim prilikama zamenjenih mesta: ono što je nekada bio strateški koridor od Rimskog carstva i, po legendi, pre 50 do 70 hiljada godina možda rajski vrt Eden – Jemen – danas je prostor živoga pakla. Pustinjski prostori bez ikakvih prirodnih bogatstava i uslova za život postaju finansijske imperije zahvaljujući nafti, a vekovni glavni politički i administrativni centar Turske – Basra, danas grad na jugu Iraka, 1912. godine još uvek je pripadao istoj državi u kojoj je bio i Novi Pazar.
O komplikovanom sistemu nasleđivanja prestola u zalivskim monarhijama koje se ne rukovode primogeniturom već horizontalnim modalitetima vladavine, raznovrsnim podvrstama Islama kao domicilne religije – Šitima i Sunitima, kao i pozicijama vladajuće strukture u Siriji koji nisu ni jedno ni drugo već Aleviti, o odnosu Vahabita koji su u ideološkom smislu oformili današnju Saudijsku Arabiju, o tradicionalnoj srdačnosti i gostoljubivosti celog regiona bez obzira na ekonomski status pojedinih država, o egzotičnom kulinarstvu i još mnogo čemu drugom – saznajemo od našeg sagovornika, g. dr Mihaila Brkića.
Autor i voditelj: Boško Buta