حال شما پیکر انسان را ملاحظه بفرمائید؛ پیکر خودتان را؛ نماد ظاهری آن، معماری آن است؛ معماری منحصر به فردش که مرکب از اعضاء متصل و متحد و یک‌پارچه‌اش می‌باشد اما حقیقت باطنی آن عبارت است از استعداد وجودی‌اش برای رسیدن به کمال از بدو پیدایش‌اش می‌باشد. یعنی تجلیات لحظه‌لحظه نموَش در دامان والدین و محیط فرهنگی‌اش برای رسیدن به کمال فیزیکی؛ عقلانی و روحانی خودش می‌باشد که در شاه‌نامه فردوسی آن سیمرغ است و در آثار عطار نورالانوار.
بخش دوم از سخنرانی آقای مهندس موژان خادم در بیست و هفت‌امین کنفرانس سالانه انجمن ادب و هنر ایران؛ لندن - دسامبر سال ۲۰۲۵ میلادی