آگاهی از قطعیت مرگ؛ کوتاهی عمر و احتمال برآورده نشدن آمال و آرزوها و ناتمام ماندن برنامه‌ها است که مرغ خیال آدمی را به پرواز در می‌آورد. همین شناخت و آگاهی است که آفرینش فرهنگی و هنری را به نوعی ضرورت بدل می‌سازد و آدمی را به آفریننده فرهنگ تبدیل می‌کند. نیاز به پُر کردن ورطه میان متناهی و نامتناهی، میراثی بوده که فرهنگ‌آفرینی را ممکن ساخته است.
بخش دوم و پایانی سخنرانی آقای دکتر عرفان ثابتی در بیست و هفت‌امین کنفرانس سالانه انجمن ادب و هنر ایران؛ لندن - دسامبر سال ۲۰۲۵ میلادی