ای پسر کنيز من در فقر اضطراب نشايد و در غنا اطمينان نبايد. هر فقری را غنا در پی و هر غنا را فنا از عقب. ولکن فقر از ماسوی اللّه، نعمتی است بزرگ. حقير مشماريد زيرا که در غايت آن، غنای باللّه رخ بگشايد. و در اين مقام أنتم الفقرآء مستور و کلمه‌ مبارکه‌ و اللّه هو الغنی، چون صبح صادق از افق قلب عاشق، ظاهر و باهر و هويدا و آشکار شود و بر عرش غنا متمکن گردد و مقر يابد