«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۴۷۳

فاعلن مفاعیلن فاعلن مفاعیلن

وقت را غنيمت دان آن قدر که بتوانی

حاصل از حيات ای جان اين دم است تا دانی

کام‌بخشی گردون عمر در عوض دارد

جهد کن که از دولت داد عيش بستانی

پند عاشقان بشنو و از در طرب بازآ

کاين همه نمی‌ارزد شغل عالم فانی

پيش زاهد از رندی دم مزن که نتوان گفت

با طبيب نامحرم حال درد پنهانی

زاهد پشيمان را ذوق باده خواهد کشت

عاقلا مکن کاری کآورد پشيمانی

محتسب نمی‌داند اين قدر که صوفی را

جنس خانگی باشد همچو لعل رمانی

با دعای شبخيزان ای شکردهان مستيز

در پناه يک اسم است خاتم سليمانی

يوسف عزيزم رفت ای برادران رحمی

کز غمش عجب بينم حال پير کنعانی

می‌روی و مژگانت خون خلق می‌ريزد

تيز می‌روی جانا ترسمت فرومانی

دل ز ناوک چشمت گوش داشتم ليکن

ابروی کماندارت می‌برد به پيشانی

باغبان چو من زين جا بگذرم حرامت باد

گر به جای من سروی غير دوست بنشانی

جمع کن به احسانی حافظ پريشان را

ای شکنج گيسويت مجمع پريشانی

گر تو فارغی از ما ای نگار سنگين دل

حال خود بخواهم گفت پيش آصف ثانی