«««««🍷می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۳۰۷

مفعول و فاعلاتن مفعول و فاعلاتن

هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمايل

هر کو شنيد گفتا لله دَرُّ قائل

تحصيل عشق و رندی آسان نمود اول

آخر بسوخت جانم در کسب اين فضايل

حلاج بر سر دار اين نکته خوش سرايد

از شافعی نپرسند امثال اين مسائل

گفتم که کی ببخشی بر جان ناتوانم

گفت آن زمان که نبود جان در ميانه حائل

دل داده‌ام به ياری شوخی کشی نگاری

مرضية السجايا محمودة الخصائل

در عين گوشه‌گيری بودم چو چشم مستت

و اکنون شدم به مستان چون ابروی تو مايل

از آب ديده صد ره طوفان نوح ديدم

و از لوح سينه نقشت هرگز نگشت زايل

ای دوست دست حافظ تعويذ چشم‌زخم است

يا رب ببينم آن را در گردنت حمايل