«««««می‌بهـا»»»»»

غزل نمره ۰۸۹

مفعول و مفاعیل و مفاعیل و فعولن

يا رب سببی ساز که يارم به سلامت

بازآيد و برهاندم از بند (چنگ) ملامت

خاک ره آن يار سفرکرده بياريد

تا چشم جهان‌بين کنمش جای اقامت

فرياد که از شش جهتم راه ببستند

آن خال و خط و زلف و رخ و عارض و قامت

امروز که در دست توام مرحمتی کن

فردا که شوم خاک چه سود اشک ندامت

ای آن که به تقرير و بيان دم زنی از عشق

ما با تو نداريم سخن خير و سلامت

درويش مکن ناله ز شمشير احبا

کاين طايفه از کشته ستانند غرامت

در خرقه زن آتش که خم ابروی ساقی

بر می‌شکند گوشه محراب امامت

حاشا که من از جور و جفای تو بنالم

بيداد لطيفان همه لطف است و کرامت

کوته نکند بحث سر زلف تو حافظ

پيوسته شد اين سلسله تا روز قيامت