100 afleveringen. Da’s natuurlijk het moment om de man uit te nodigen die zijn naam leent aan onze Anderlecht-podcast Radio Radzinksi. Samen met de Canadese Pool blikken we terug op zijn carrière bij paars-wit en zijn band met spitsbroeder Jan Koller. Maar Radzinski geeft ook zijn kijk op het huidige Anderlecht. “Ik had deze zomer nooit gedacht dat Anderlecht vandaag tweede zou staan.”Henry en Bergkamp, Ronaldo en Nilis of Shevchenko en Inzaghi. Het zijn maar een paar voorbeelden van legendarische spitsenduo’s uit de recente voetbalgeschiedenis. Wereldwijd dan toch. Want binnen België is er maar een koningskoppel die naam waardig: Jan Koller en Tomasz Radzinski. Da’s ook zo voor Godfried, Rein en Pico die hun BRUZZ-podcast over Anderlecht hebben vernoemd naar de kleinste van de twee. Radio Radzinski zit aan aflevering 100, een jubileum waarvoor Radzinski graag zelf mee aan tafel schuift. Van opgroeien achter het IJzeren Gordijn naar een Canadese filmTomasz Radzinski wordt in 1973 geboren achter het IJzeren Gordijn in Polen. Voetbal is de enige zekerheid in zijn leven. "Zoals iedere jongen bij ons in de buurt wilde ik profvoetballer worden, ik bedoel spits. Ergens anders moest je mij niet zetten op het veld." Wanneer zijn ouders beslissen om te vluchten van Polen naar Canada komt de voetbaldroom van Radzinski uit. Aan de andere kant van de Atlantische Oceaan zet hij zijn eerste stappen in het profvoetbal bij de North York Rockets."Daar ging een nieuwe wereld voor mij open. Plots teken je als jonge gast een profcontract en speel je over heel Canada wedstrijden op het hoogste niveau. Voor mij was het leven daar als een film, eentje waarin ik ook niet naar school moest gaan (lacht)." Paars-witte voetbalchemie met Koller...Van Canada gaat het in 1994 richting Antwerpen en Germinal Ekeren. Met rood-geel beleeft hij in 1997 een sprookje door de Beker van België te winnen.  Voor Anderlecht en sportief manager Michel Verschueren is het een slag in het gezicht. Maar de Zilveren Vos blijft niet bij de pakken zitten en haalt Radzinski in de zomer van 1998 naar het Astridpark.Verschueren overtuigt dat jaar ook Jan Koller om naar Anderlecht te komen. Een schot in de roos, want samen met de boomlange Tsjech zal Radzinski een onvergetelijk duo vormen. "Nochtans zag ik het eerst niet zitten. Vercauteren trapte op training altijd zelf de centers en dat ging vaak richting grote Jan. Maar die wist daar in het begin geen raad mee. Zijn eerste ballen zijn we letterlijk mogen gaan zoeken op de parking. Gelukkig heeft hij zich snel aan het niveau aangepast."...leidt tot Europees deliriumHet aanvalsduo verovert in totaal twee landstitels, maar maakt zich vooral onsterfelijk door een wondermooie Champions League-campagne in het seizoen 2000-2001. Anderlecht verslaat in de eerste groepsfase Manchester United en doet daar in de volgende ronde nog overwinningen tegen Real Madrid en Lazio Roma bij. “Tot op vandaag word ik er nog altijd heel veel op aangesproken. Het zijn dan ook bijzondere avonden geweest. Het moment dat de Champions League-hymne speelt en de vlag in de middelcirkel wappert vergeet je alles om je heen. Dat is pure adrenaline en hyperfocus. En als de wedstrijd dan jouw kant opgaat, is dat het beste gevoel dat er is."Verder in de aflevering vertelt Radzinski over hoe hij zijn vrouw heeft ontmoet in het stadion van Anderlecht, maken we de winnaar van de prijsvraag bekend en staan we nog even stil bij de zege van paars-wit op het veld van Club Brugge. Muzikaal leggen we deze speciale aflevering neer met ‘Wind Of Change’ van Scorpions.

Nooit zal er nog een Anderlecht-speler zijn met dezelfde verfijnde traptechniek als Luc Nilis. In een nieuwe Radio Radzinski leggen we uit waarom en blikken we samen met deze paars-witte voetballegende terug op zijn carrière. Die kende hoge toppen, maar ook diepe dalen. "Tijdens de finale van de Europacup II heb ik vanop de bank mijn best moeten doen om niet te juichen bij de tweede goal van Sampdoria."Luc Nilis. Da's een karrenvracht aan wondermooie doelpunten en acties die Anderlecht vier titels en drie bekers opleveren tussen 1986 en 1994. Daarna volgt een overstap naar Eindhoven en PSV waarmee hij nog eens twee keer kampioen speelt en de beker wint. De sierlijke aanvaller zal dan al voor altijd herinnerd worden om zijn fabelachtige traptechniek. Die wil hij ook tonen in het nieuwe millenium wanneer hij tekent bij Aston Villa. Met een technisch perfect uitgevoerde volley in zijn eerste wedstrijd tegen Chelsea speelt hij zich meteen in de harten van het Engelse publiek. Indische dokter redt een gouden beenNilis lijkt ook aan de andere kant van het Kanaal op weg om een levende legende te worden. Maar dan slaat het noodlot toe. Op zaterdag 9 september 2000 loopt hij een open beenbreuk op na een onschuldige botsing met doelman Richard Wright van Ipswich Town. Fin de carrière is het harde verdict. "Maar met die goal tegen Chelsea hebben ze in Engeland even kunnen zien wat ik allemaal in mijn mars had. Dat biedt toch wat troost. Het had ook allemaal kunnen gebeuren toen ik 18 jaar was en dan had ik helemaal geen carrière gehad."De frituurmuurDie geweldige carrière is er gelukkig wel en begint lang voor die vicieuze openbeenbreuk-cirkel in Zonhoven. Daar schaaft een jonge Nilis aan zijn traptechniek onder het goekeurend oog van zijn vader Roger. "Uren en uren heb ik zowel met links als rechts tegen de zijgevel van ons huis staan sjotten. Ik denk dat er geen enkele actieve voetballer vandaag zoveel met een bal is bezig geweest tijdens zijn jeugd. Het heeft ervoor gezorgd dat ik perfect tweebenig ben. Die zijgevel van mijn ouderlijk huis is er vandaag wel niet meer, want ze hebben er een frituur tegenaan gebouwd. De uitbater heeft mij gevraagd om die te signeren en zo heeft mijn voetbalmuur een nieuw leven gekregen." Aad de KlosVan de frituurmuur gaat het dan via FC Winterslag richting Brussel. En dat allemaal dankzij Raymond Goethals die Michel Verschueren tipt over het talent van de spits. Bij Anderlecht beleeft Nilis vele hoogdagen, maar moet hij zich ook door enkele zwarte momenten worstelen. De Europese campagne in het seizoen 1989-1990 is er daar een van. Paars-wit plaatst zich dankzij goals van Nilis in de halve finale voor de eindstrijd tegen Sampdoria in het Zweedse Göteborg. Maar daar zet trainer Aad de Mos hem op de bank."Bij de 2-0 van Sampdoria heb ik echt mijn best moeten doen om niet te juichen. Net daarna moet ik dan nog eens invallen, op een moment dat je weet dat het kalf verdronken is. Als de Mos mij had laten starten ben ik er zeker van dat we met die beker naar huis waren teruggekeerd."Spitsentrainer en een reünie met RonaldoIn die acht seizoenen bij Anderlecht worden zijn gouden voeten geen enkele keer beloond met een Gouden Schoen. Het is pas bij PSV dat er eindelijk erkenning komt en hij na een jaar al het Nederlandse equivalent de lucht in mag steken. "Straf, want Ajax was dat seizoen outstanding. Al hadden wij ook wel een goeie ploeg met mezelf en Ronaldo als uitblinkers. Dat was echt een fantastische kerel. Wie mij een reünie met Ronaldo kan regelen, mag mij meteen bellen. Het is mijn droom om hem ooit nog eens terug te zien."Eindigen doen we met de vraag van Hassan Al Hilou uit de vorige aflevering. Muzikaal leggen we deze Radio Radzinski neer met een muzikaal eerbetoon aan Nilis in aanloop naar het WK in 1994.

Het heeft niet veel gescheeld of Anderlecht stond na negen Brusselse derby's tegen Union nog altijd zonder punten. Maar een goal van Thorgan Hazard in blessuretijd leverde paars-wit alsnog een puntje op. 1/24, Beker van België niet meegerekend. Het is geen statistiek om trots op te zijn. Dat weet ook geboren ondernemer en Anderlecht-fan Hassan Al Hilou. "Al hadden we zonder blunders die laatste match wel gewoon kunnen winnen," zegt hij in een nieuwe Radio Radzinski.Zondag 8 januari 2023, het bezoekersvak in het Lotto Park. De supporters van Union halen na een zesde (!) overwinning op rij tegen grote broer Anderlecht een spottend spandoek boven. In grote blauwe letters wordt het einde van een tennismatch afgekondigd. Jeu, set et match. Een beetje voorbarig, dat wel, maar ondertussen zitten we halfweg de tweede set en is paars-wit er nog altijd niet in geslaagd om een spelletje te winnen. Nochtans kreeg de recordkampioen vorige week twee uitgelezen kansen op eerherstel. Eerst op bezoek bij Union in de kwartfinales van de Beker van België en daarna in de vaderlandse competitie voor een vol Astridpark. Maar het ontbrak Anderlecht aan duidelijke tactische richtlijnen en strijdlust om er ook echt iets van te maken.Een haarscherpe blik zonder brilOok Hassan Al Hilou had graag wat meer duelkracht gezien. Misschien kan de paars-witte staf hem eens raadplegen, want de 24-jarige ondernemer weet wat knokken is. Op 9-jarige leeftijd ruilt hij zijn geboorteland Nederland in voor een ruwer bestaan in Molenbeek.  Hij is gepassioneerd door economie en politiek en wil zijn leven wijden aan de strijd voor meer jongeren en diversiteit binnen de bedrijfswereld. Dat plan begint met de oprichting van YouthTalks, een online discussieforum dat fake news de wereld wil uithelpen. Amper vijftien jaar is hij dan, wat van hem in 2014 de jongste ondernemer van het land maakt. Na YouthTalks volgt vzw Capital, een organisatie die de Brusselse jeugd financieel onafhankelijk wil maken. Een nobel doel, maar niet eenvoudig als je weet dat een vierde van de jongeren tussen 15 en 25 werkloos is. De ark van NoahGodfried schrijft meteen een vacature uit voor doelman bij Anderlecht. Want voor hem is Schmeichel een van de grootste pijnpunten bij paars-wit. "Bij elke uittrap van Smeagol zit je met de billen dicht te kijken naar een verloren bal. Ook het uitvoetballen verloopt bijzonder stroef. Ik ben er zeker van dat ook de verdediging soms met de daver op het lijf een bal terugspeelt."Rein, Pico en Hassan werpen vooral een bloemetje naar Noah Sadiki. Het Neerpede-product kiest afgelopen zomer voor de kleuren van Union en is daar vandaag een van de uitblinkers. "Da's natuurlijk bijzonder pijnlijk, maar ergens ook logisch. Hij wou zich bewijzen en heeft dat met brio gedaan. De zondvloed Sadiki deed heel Anderlecht kopje onder gaan. Noah hijste ondertussen eenvoudig de drie punten aan boord van zijn Ark met een panna of twee."Provinciale Patris en supportersprotestVerder in de aflevering vinden we met Mario Stroeykens toch een lichtpuntje terug. "Hij werkt hard, heeft een goed schot en brengt altijd dat tikkeltje meer. Het is een raadsel waarom hij plaats heeft moeten ruimen voor Hazard of Verschaeren," staaft Rein zijn betoog. "En ook Zeno speelt altijd zijn match. We moeten dus niet wanhopen, maar een kampioenenploeg is het voorlopig niet.""Zeker niet zo lang Louis Patris blijft sukkelen op de rechtsback. Hopelijk komt Sardella sneller terug dan verwacht, want op dit moment wordt zijn positie ingevuld door een voetballer die speelt op het niveau van tweede provinciale."Eindigen doen we met een debat over de macht van de fans na de vele supportersprotesten bij zowel Anderlecht als RWDM. Muzikaal leggen we deze aflevering neer met 'ICI C BX' van Zwangere Guy en Frenetik.

In de laatste Radio Radzinski van het jaar voeren we een uitgebreid gesprek met Kevin Vermeulen. Zeventien jaar lang bouwt hij samen met Jean Kindermans de jeugdopleiding van Anderlecht uit. Maar daar komt begin deze maand een einde aan. Vermeulen verlaat net als zijn professionele vader de club van zijn hart. "Het had niet per se zo hoeven lopen, maar de situatie was niet langer houdbaar," is hij daarover eerlijk.Made in Neerpede. Als er iets is wat iedere Anderlechtsupporter hoog in het vaandel draagt, dan is het wel de jeugdopleiding van de club. Samen met De Toekomst, het opleidingscentrum van Ajax, is die van paars-wit een van de meest gerenommeerde academies van Europa. En dat heeft de club voor een groot deel te danken aan Jean Kindermans en zijn rechterhand Kevin Vermeulen.Purple Talents en de heilige driehoek In de lente van 2006 wordt Vermeulen door Kindermans gevraagd om de U12 van Anderlecht onder zijn hoede te nemen. In zijn eerste jaar begeleidt hij de generatie 1995, een groep ruwe voetbaldiamanten waarvan Jason Denayer en Adnan Januzaj de bekendste namen zullen worden. "Je valt echt bijna van je stoel als je die ketjes op zo'n jonge leeftijd zo goed ziet voetballen." Maar een echt professionele omkadering voor al die beloftevolle jeugdspelers is er dan nog niet. En dus start Vermeulen samen met Kindermans het Purple Talents-project op. Dat komt er nadat een zekere Romelu Lukaku er letterlijk en figuurlijk met kop en schouders bovenuit steekt. "De filosofie achter Purple Talents is dat we uitgaan van een persoonlijke benadering met gastgezinnen. School, familie en voetbal worden daarbij goed op elkaar afgestemd. Op papier ziet dat eruit als een driehoek met de punt naar boven. En daar staat in grote letters school. Een diploma halen was voor ons enorm belangrijk. Zo hadden ze allemaal een alternatief wanneer het voetbal op niets zou uitdraaien."Die individuele aanpak zorgt wel voor een enorme logistieke uitdaging. "Ja, al die spelers moeten natuurlijk van en naar de trainingen worden gebracht. Ook op wedstrijddagen moest er vervoer worden voorzien. Dat gebeurde voor een groot deel door de gastgezinnen, maar soms zat ik zelf aan het stuur. Ik herinner mij een dag waarop Romelu bij mij op de achterbank zat, gepropt naast een wasmand die in zijn rug duwde (lacht)."Data en het dashboard van JeanIn 2011 richt Vermeulen ProSoccerData op. Het bedrijf vergaart data van spelers over heel de wereld en centraliseert die op een plek. De database moet het werk van de scoutingcel vergemakkelijken en komt er mede op aanraden van Kindermans. "Hij wilde een soort van dashboard ontwikkelen waarop de gegevens van alle spelers konden worden afgelezen. Tot dan werden scoutingsrapporten opgesteld in Excel, maar die aanpak vond Jean verouderd."En toch is het gebrek aan voldoende data en een moderne visie op jeugdvoetbal een van de redenen waarom Kindermans eind vorig jaar door het Anderlechtbestuur aan de deur wordt gezet. "Hoezo, de jeugdopleiding beschikt niet over data? Ik moet daar eens goed om lachen. Wij waren juist voorlopers op dat gebied. Complete onzin dus, net zoals het verhaal dat Jean voor het geld zou zijn vertrokken naar Antwerp. Zowel voor mij als voor Jean had het nooit zo hoeven lopen. Hij staat wel degelijk open voor vernieuwing, maar de situatie was niet langer houdbaar.""Ik en Jean zijn op Neerpede altijd vertrokken vanuit een open debatcultuur. Iedereen kon zijn visie op de zaak geven wanneer die dat wou. Wij zijn nooit voorstander geweest van een strikt afgebakende hiërarchische structuur. En die is er vandaag wel. Nieuwe bazen, nieuwe wetten zeker... Overal worden op verschillende posities vertrouwelingen van het bestuur neergezet. Wij horen daar niet bij en dan weet je snel hoe laat het is," windt Vermeulen er geen doekjes om.

In deze Radio Radzinski verteren we samen met Jonas De Roeck zijn ontslag bij Westerlo, maar blikken we toch vooral terug op zijn doortocht bij Anderlecht. Daar wordt hij in de zomer van 2018 beloftentrainer en schuift hij niet veel later door naar de positie van T2. Eerst onder Karim Belhocine en Fred Rutten, daarna onder Vincent Kompany. “Een geweldige samenwerking, maar Vincent zag mij vooral als een liniecoach. Dat was voor mij niet genoeg en dus ben ik uit de gouden kooi gestapt.”Het verhaal van Jonas De Roeck bij Westerlo zit erop. Na bijna drie mooie jaren bij de Kemphanen en een promotie naar eerste klasse wordt uitgerekend de wedstrijd tegen Anderlecht hem begin december te veel. “Natuurlijk denk je op lange termijn en wil je verder bouwen aan iets mooi. Maar iemand zei me ooit: ‘Wie een contract tekent als trainer, tekent meteen ook zijn C4’. Een nuchtere kijk op de zaak, wat toch wel uitzonderlijk is voor iemand die zijn voetbaljeugd heeft beleefd bij Antwerp. Een polyglot op noppenIn vergelijking met de gemiddelde Sinjoor beschouwt hij de rest van het land niet als parking. De Roeck is dan ook een echte wereldburger. Hij wordt geboren in Barcelona (!), groeit op in de Verenigde Staten en begint aan zijn puberteit in een buitenwijk van Londen. En dat allemaal omdat zijn vader als scheikundig ingenieur de wereld rondreist. Het levert hem een uitgebreide talenkennis op, want naast Engels, Frans en Nederlands spreekt hij ook vloeiend Duits. Dat pikt de centrale verdediger op tijdens zijn passage bij tweedeklasser Augsburg waarmee hij in 2011 opklimt naar de Bundesliga. Het is een bijzonder fijne periode voor de polyglot op noppen die dan al een titel met Antwerp in tweede klasse achter zijn naam heeft staan. In de klas met Kindermans en de bromance met KompanyDe drie seizoenen in Duitsland zijn samen met de successen bij Antwerp de mooiste momenten uit zijn zeventien jaar lange carrière. Een ding is dan al duidelijk. Ooit wil De Roeck trainer worden. “Zonder hautain te willen klinken, maar ik had snel door dat ik het spelletje ook vanaf de zijlijn naar een hoger niveau zou kunnen tillen.” En dus schrijft hij zich in voor een trainerscursus. Daar zit hij in de klas met niemand minder dan Jean Kindermans, toenmalig hoofd van de jeugdopleiding bij RSCA.  “Hij zei me dat mijn profiel goed zou passen bij een club als Anderlecht en hij me zeker zou bellen als er een plaatsje vrijkwam op Neerpede.” Belofte maakt schuld.  Dat weet ook Kindermans en mag je in dit geval zelfs letterlijk nemen. In de zomer van 2018 vraagt de directeur van Neerpede hem om coach te worden van de paars-witte beloften. Zijn goede werk wordt na het ontslag van Hein Vanhaezebrouck beloond met een plek op de bank van de eerste ploeg. De Roeck wordt assistent-coach. “Dat was geweldig om te doen en al zeker wanneer Vincent Kompany werd aangekondigd als hoofdtrainer.” En toch scheiden de wegen van Kompany en De Roeck in 2021. “Ja, Vincent zag mij meer als een liniecoach voor de verdediging en ik wilde mij graag verder ontwikkelen als allround trainer. Dus ja, ik had in die gouden kooi kunnen blijven zitten, maar dat was voor mij eigenlijk geen optie. Vincent begreep dat ook en dat siert hem. We zijn vandaag nog altijd goeie vrienden.” Aan het einde van deze aflevering maken we de winnaar van de prijsvraag bekend en gooit Godfried nog een heet hangijzer in de groep. Kan Lucas Stassin ooit eerste spits van Anderlecht worden? “Hoh, ik denk het wel. Ik ken niemand met zo’n neus voor goals, maar hij moet wel meer in functie van de ploeg beginnen denken. Lucas kan een slechte match spelen en toch blij zijn met de twee goals die hij heeft gemaakt. Een Stroeykens is op dat vlak meer met de teamprestatie bezig,” legt De Roeck uit, waarna hij deze Radio Radzinski muzikaal afsluit met 'Wonderwall' van Oasis.

Anderlecht is er eindelijk in geslaagd om een Brusselse derby te winnen. Promovendus RWDM wordt vorige zondag zonder punten terug naar het Edmond Machtensstadion in Molenbeek gestuurd. Voor Thierry Dailly is het een speciale wedstrijd. In juni wordt hij na de titel in 1B aan de deur gezet als voorzitter door de Amerikaanse eigenaar John Textor. “Ik heb bijzonder diep gezeten, maar hier heb ik acht jaar lang naar toegewerkt. Ik wou er dus absoluut bij zijn,” zegt hij in een nieuwe Radio Radzinski.30 april 2017 en 13 mei 2023. Het zijn twee data die voor altijd een meer dan speciale betekenis zullen hebben voor Thierry Dailly. Op die eerste dag wordt een razendspannende titelstrijd in de derde amateurklasse beslecht na een 4-0-overwinning van RWDM tegen Doornik. Titelconcurrent Rebecq heeft net als de Molenbekenaren evenveel punten, maar ziet een kampioenschapsfeest aan zijn neus voorbijgaan door een slechter doelpuntensaldo.Abonnementenverkoop zonder stadionHet is het begin van de wederopstanding van een echte volksclub die een lange, maar vooral turbulente geschiedenis kent. Van grote successen zoals de landstitel in 1975 en Europees voetbal, tot een heleboel financiële problemen en zelfs faillissementen. Maar een ding is zeker, toch als we Thierry Dailly mogen geloven. “Die quatre lettres magique, die komme altijd terug.” In een sappig taaltje en met de nodige heimwee blikt hij terug op het ontstaan van zijn grote voetbaldroom: RWDM terug naar 1A brengen, daar waar de club volgens Dailly thuishoort. Het project krijgt vorm in 2014 wanneer hij samen met enkele Brusselse zakenlui het stamnummer van Standaard Wetteren overneemt. Hij verbindt dat aan zijn ‘quatre lettres magique’ en begint als voorzitter van RWDM 2.0 (of was het nu al 3 of 4.0?) aan een odyssee van acht jaar doorheen de lagere regionen van het Belgisch voetbal. “In 2015 verkopen we aan de Sippelberg in Koekelberg de eerste abonnementen, maar we hadden nog geen stadion. En toch staat er onmiddellijk veel volk. De eerste dag gaan er bijna 500 abonnementen de deur uit. Dan voel je dat RWDM een slapende reus is die niet veel nodig heeft om te ontwaken.”Een voetbaldroom spat brutaal uit elkaarWakker worden doet RWDM dus een eerste keer met de titel in 2017. “Als ge mij dat hier nog een keer laat horen, dan zet ge mij echt de tranen in mijn ogen. Samen met het kampioenschap vorig seizoen in 1B en de promotie naar eerste klasse zijn dat de twee schuunste momenten uit mijn voetballeven. Maar ja…” De aarzeling brengt ons in deze Radio Radzinski bij die andere levensbepalende dag. Op 13 mei 2023 katapulteert RWDM zich na een zege tegen de beloften van Anderlecht naar het hoogste voetbalniveau. Lang kan Dailly er wel niet van genieten, want eind mei wordt hij door de Amerikaanse eigenaar John Textor opzijgeschoven als voorzitter.“RWDM is als een kind voor mij. Ik heb in 2021 gezocht naar investeerders, omdat er nood was aan vers kapitaal om de stap naar eerste klasse te kunnen zetten. Op het moment dat Textor eigenaar wordt van de club heb ik nooit gedacht dat ik vandaag niet meer als voorzitter in de tribune zou zitten."Vettige praat van VanderbiestWe zetten onze trip down memory lane verder met een paar vettige uitspraken van oud-trainer van RWDM Frederik Vanderbiest. Die heeft Godfried meerdere keren de slappe lach bezorgd tijdens interviews na een verloren wedstrijd. Ook Dailly weet dat ‘Fredje’ al eens uit de bocht gaat. “Ja, het is een speciale gast. Ik was zelf meer een smeerlap op het veld dan ernaast.” Eindigen doen we met de winnaar van het hagelwitte Paul Van Himst-truitje, een nieuwe prijsvraag en de tatoeages van Dailly. Muzikaal afsluiten wordt deze aflevering neergelegd met ‘Bruxelles’ van Jacques Brel. 

De spectaculaire lichtshow voor de 80ste verjaardag van Paul Van Himst is maar één van de ideeën die zijn ontsproten aan het brein van Tim Borguet. Hij is amper 34, maar mag zich nu al de chief marketing officer (CMO) van Anderlecht noemen. Samen met hem duiken we in een nieuwe Radio Radzinski achter de schermen van het marketingapparaat van de club.Anderlecht draait weer, of moeten we zeggen ‘Dreyt’ weer. Want de Deense winger Anders Dreyer is de exponent van een ploeg die zichzelf heeft teruggevonden en erin slaagt om wedstrijden met aantrekkelijk voetbal naar zich toe te trekken. Dat ziet ook Tim Borguet die zich op 34-jarige leeftijd al chief marketing officer (CMO) van Anderlecht mag noemen. Een droomjob en het logische gevolg van een studie Marketing aan de Erasmushogeschool en een passie voor paars-wit. De rode strijd met Edmond MachtensHet is zijn opa Rufin Grijp die hem op jonge leeftijd mee naar het Astridpark neemt. Daar juicht hij op de tribune voor Pär Zetterberg, maar later ook voor Hannu Tihinen, Serhat Akin, Cheick Tioté en natuurlijk Vincent Kompany. Tussen de goals door voedt zijn grootvader hem met politieke principes. Grijp moet op dat moment nog minister worden in de Brusselse regering, maar is dan wel al een bekende dissident binnen de socialistische partij. Hij maakt namelijk deel uit van een groep ‘Rode Leeuwen’ die zich afzet tegen Franstalige Brusselse politici en dan vooral burgemeesters zoals Edmond Machtens die pleiten voor een verdere verfransing van de stad.Verlicht eerbetoon aan Paul Van HimstBorguet is vandaag verantwoordelijk voor vier domeinen, waaronder merchandise, het bewaken en behouden van de paars-witte identiteit en de uitbouw van de stadion- en wedstrijdbeleving. Vooral in die laatste categorie zijn er de laatste maanden enorme stappen gezet. De spiksplinternieuwe lichtinstallatie in het Lotto Park is daar een goed voorbeeld van. Het nieuwe paradepaardje van de club wordt een eerste keer gebruikt voor de thuismatch tegen KV Mechelen die volledig in het teken staat van de 80ste verjaardag van Anderlecht-legende Paul Van Himst. “Zowel wij als de leveranciers hebben extra inspanningen geleverd om alles tijdig klaar te krijgen. En dan is het natuurlijk fantastisch dat de puzzel mooi in elkaar valt. We zijn de eerste club in België die met zo’n lichtshow de wedstrijdbeleving voor de fans naar een hoger niveau tilt.” Rein was aanwezig in het stadion en oprecht onder de indruk van het gebeuren. “Ik heb op zich een hekel aan het woord, maar toen had ik wel kippenvel. Het was een moment waarop ik dacht: ‘Ja, hier voel ik mij honderd procent mee verbonden’. De paars-witte identiteit en het belang van verbrusselingVerder in de aflevering gaan we dieper in op de identiteit van de club. Er is al zoveel over gezegd en geschreven, maar hoe kijkt Borguet naar het DNA van de club. Mag er geraakt worden aan heilige huisjes zoals het eeuwenoude logo?“Kijk, ik hou zelf ook van de voetbalromantiek die eigen is aan de Anderlecht-supporter. Maar je gaat de fanbase niet versterken of een grotere impact hebben op Brussel door hetzelfde te blijven doen als tien of twintig jaar geleden. Niets is onaantastbaar, ook het logo niet. Dat ligt gevoelig en begrijp ik maar al te goed. Het is gewoon zaak om een goede balans te vinden tussen moderniseren en respect hebben voor de nostalgie die rond de club hangt.”Eindigen doen we deze Radio Radzinski met een nieuwe prijsvraag waarmee je een van de laatste hagelwitte Paul Van Himst-shirts kan winnen. Muzikaal wordt het gesprek neergelegd met ‘You Are My High’ van Demon, ofwel de openingsdans op het liefdesfeest van Borguet en zijn vrouw.

Anderlecht heeft zondag in Luik getoond dat het kan voetballen. Tegen Standard speelt het een uitstekende eerste helft waarin het zonder een scheidsrechterlijke dwaling altijd met een 0-3-voorsprong moet gaan rusten. Maar zelfs een voorgift van twee goals mag je nooit meer weggeven. En toch is het gebeurd. Samen met ex-doelman van paars-wit Frank Boeckx analyseren we de Luikse remontada in een nieuwe Radio Radzinski.Frank Boeckx is tot op vandaag de laatste keeper die met Anderlecht een landstitel heeft veroverd. In het seizoen 2016-2017 wordt hij in november door de Zwitser René Weiler in de basis gedropt na verschillende blunders van Davy Roef. Weinig supporters die dan een hoge pet op hebben van de man die een paar jaar eerder nog op een zijspoor zat bij Antwerp in tweede klasse en wilde stoppen met profvoetbal. “Antwerp is in niets te vergelijken met de club die het vandaag is. Er waren financiële problemen en de omkadering was bijzonder slecht. ’s Ochtends zaten de katten mee aan het ontbijt. Ik was er volledig klaar mee, wanneer Herman Van Holsbeeck mij plots opbelde met de vraag of ik naar Anderlecht wou komen als tweede keeper achter de ongenaakbare Silvio Proto en coach voor aanstormende talenten als Davy Roef en de piepjonge Mile Svilar.”Het mysterie René WeilerIn het eerste jaar onder Besnik Hasi speelt Boeckx geen minuut, maar het seizoen erop onder Weiler is het dus wel prijs. De Leuvenaar, die in Lochristi woont, blijkt een betrouwbaar sluitstuk te zijn en beleeft het absolute gloriemoment uit zijn carrière wanneer hij op 18 mei 2017 kampioen wordt met Anderlecht. “Ja, dat was voor mij natuurlijk het hoogst haalbare. Maar ik ben ook blij dat ik echt belangrijk ben geweest.” “Tijdens de play-offs hebben we een moeilijke uitwedstrijd op verplaatsing bij Oostende. We krijgen onterecht een penalty tegen. Ik stop die, maar voor Weiler is de kous daarmee niet af. Tijdens de rust blijft hij enorm boos op de scheidsrechter, maar gelukkig kan ik hem kalmeren: 'T’inquiète, nous serons champion à la fin’. Meteen na de rust scoort Hanni met een mooie solo de 0-1 die goed is voor winst. Na de match komt de coach naar mij en zegt hij: ‘Oui, t’avais raison'.”Eindelijk eens een anekdote over die mysterieuze René Weiler, denkt Godfried. Want de Zwitser stond erom bekend een koele minnaar te zijn van de pers. “Tjah, het is nochtans een goeie gast. Maar hij was inderdaad geen liefhebber van de media. Weiler hecht veel belang aan groepsdynamiek. Hij is er als de dood voor dat iemand zich beter zou voelen dan het team. En de pers ziet hij daarin als een negatieve katalysator.”Een keeperstrainer in een angstcultuurNa het kampioenjaar vindt Boeckx door aanhoudende rugproblemen nooit meer zijn beste niveau terug. Hij doet zijn contract uit en wordt in 2020 keeperstrainer op het jeugdcomplex in Neerpede. Daarna volgt de A-ploeg. Maar in maart dit jaar beslist Boeckx om het wat rustiger aan te doen. “Het waren iets te lange dagen en ik wilde mijn gezin niet langer verwaarlozen.” Niemand aan tafel die dat niet begrijpt, maar Pico wil toch graag weten hoe de ex-goalie de laatste acht jaar bij de club heeft ervaren. “Ja, je kan zeggen dat er met de nieuwe bazen een soort van angstcultuur was. Mensen die er al jaren werkten vreesden plots voor hun job. Maar ik heb de indruk dat het nu wel beter gaat," klinkt Boeckx overtuigd. Verder in de aflevering gaan we dieper in op het paars-witte fiasco van zondag in Luik, wegen we de doelmannen Dupé en Schmeichel tegen elkaar af en halen we ook de lange baard van Boeckx tijdens zijn periode bij AA Gent nog eens van onder het stof.Eindigen doen we met het stamcafé van Boeckx waar de uitbater een pint naar hem heeft vernoemd. Muzikaal wordt deze Radio Radzinski neergelegd met ‘Society’ van Eddie Vedder. 

De 80ste verjaardag van Paul Van Himst werd zaterdag op gepaste wijze gevierd in een uitverkocht Lotto Park. Dat heeft ook Anderlecht-fan van het eerste uur Heidi De Pauw met eigen ogen gezien. Samen met de ceo van Child Focus analyseren we de paars-witte voetbalactualiteit in een nieuwe Radio Radzinski en stellen we vast dat er nog heel wat macho's in de (voetbal-)wereld zijn. "Een ceo van de Pro League heeft mij ooit eens gezegd dat ik niets van voetbal kan weten omdat ik een vrouw ben." “Anderlecht is bijzonder slecht in afscheid nemen van haar iconen,” zei voormalig perschef van de club David Steegen eens in een aflevering van Radio Radzinski. Maar ze op gepaste wijze vieren, dat kan paars-wit wel. Het bewijs daarvan kregen we vorige zaterdag met de viering van de 80ste verjaardag van legende Paul Van Himst. In een uitverkocht Lotto Park werd de grijze boezemvriend van Eddy Merckx in de bloemetjes gezet met een spectaculaire lichtshow en beelden uit de oude doos.Van Witte Mars tot ‘Godvergeten’Ook Heidi De Pauw koestert mooie herinneringen aan Polle Gazon. “Zoals zoveel supporters ben ik opgegroeid met paars-wit door mijn vader. Dat was in de tijd van Ludo Coeck en Paul Van Himst. Die heb ik nog zien spelen tot ik elf of twaalf jaar was. Zij hebben mij verliefd doen worden op Anderlecht. Vandaag ga ik niet zoveel meer naar wedstrijden, maar deze zaterdag wou ik er toch absoluut bij zijn. Het was een mooi moment. Niet alleen omdat het Van Himst deugd deed, maar ook omdat heel het stadion met elkaar verbonden was door het spektakel.”Vanuit alle hoeken van het Astridpark werd minutenlang Van Himst gescandeerd. Vergeten is hij dus nog lang niet. Laat staan godvergeten. En dat brengt ons meteen bij de vreselijke levensverhalen van misbruik binnen de kerk in de docu-reeks Godvergeten. Als ceo van Child Focus speurt De Pauw niet alleen naar vermiste kinderen, ook de strijd tegen seksueel misbruik bij minderjarigen is een van de prioriteiten van de organisatie. “Het is natuurlijk degoutant om te horen hoe zoveel mensen jarenlang mismeesterd zijn geweest. Maar ergens ben ik ook wel verbaasd over de verontwaardiging, in die zin dat dergelijke praktijken bij ons al heel lang gekend zijn. Maar goed, da’s typisch België. Iets moet altijd eerst grondig foutlopen en publieke aandacht krijgen vooraleer er actie wordt ondernomen. Laat ons hopen dat dit nu ook echt gebeurt.”‘Heidi for president’, bromance met Fredberg en fossiel FrançoisVerder in de aflevering leggen we Mats Rits in de schaal met Thomas Delaney, staan we stil bij het werelddoelpunt van Francis Amuzu en willen we weten waarom er zo weinig vrouwen in het voetbal stappen. Heidi ziet het alvast wel zitten. “Als ze mij ooit zouden vragen om toe te treden tot het bestuur van Anderlecht, dan zou ik geen seconde twijfelen. Anderlecht is op dit zo mannelijk en verouderd dat het pijn doet aan de ogen. Het verbaast mij soms om te zien wie daar allemaal rond de tafel zit. En iemand met een migratieachtergrond vind je er al helemaal niet terug.” De Pauw is goed op dreef en gaat zonder aarzelen verder met het meest beschamende verhaal van deze aflevering. Al kan de poging van Rein om vriendjes te worden met Jesper Fredberg ook wel tellen. Maar het conservatieve brein van oud-voorzitter van de Pro League (2015-2022) en levend fossiel Pierre François tart alle verbeelding.“Ik ben ooit eens met de man aan de praat geraakt op een evenement. Dat gesprek verliep in eerste instantie nog redelijk goed, maar van zodra het over voetbal ging is het misgelopen. Dan heeft hij mij letterlijk gezegd dat ik niets van voetbal kan weten omdat ik een vrouw ben. Maar goed, rot fruit valt uiteindelijk altijd van de boom.” De nare ontmoeting wordt doorgespoeld met een slok bier, waarna deze Radio Radzinski wordt afgesloten met ‘My Silver Lining’ van First Aid Kit.

Amper negen maanden. Zo lang heeft Karel Van Eetvelt het uitgezongen als CEO van Anderlecht. In volle coronacrisis probeert hij in 2020 de financiële put van paars-wit te dempen en samen met Vincent Kompany de club weer sportief op de rails te krijgen. In een nieuwe Radio Radzinski legt hij uit waarom hij daar niet meer tijd voor heeft gekregen. “Als niet iedereen op dezelfde lijn zit, dan houdt het op.”Op 1 april 2020 wordt Karel Van Eetvelt na enkele telefoontjes met eigenaar Marc Coucke CEO van Anderlecht. Neerpede is op dat moment een financieel stort. De schuldenput bedraagt miljoenen euro’s en wordt alsmaar dieper. En dan moeten de zwaarste coronamaanden er nog aankomen. “Je weet natuurlijk op voorhand dat de situatie niet rooskleurig is. Dus neen, echt verrast was ik niet toen ik aan de job begon, maar plezant is anders. Er zijn mensen op Anderlecht die ik nooit in het echt heb ontmoet omdat we voortdurend van thuis moesten werken. Dat heeft mijn opdracht een pak moeilijker gemaakt.""Ik ben door Marc naar Anderlecht gehaald omdat ik een vlotte communicator ben en mensen kan doen samenwerken. Maar dat kan pas als je eerst goed naar iedereen luistert. Een persoonlijke aanpak is daarbij essentieel en die was er minder door de vele online gesprekken.”Het verloop aan menselijk kapitaalSamenwerken. Het is niet meteen iets waar de bestuurskamer van Anderlecht de laatste jaren in uitblonk. Het organigram van toen is vandaag volledig weggevaagd. Enkel Marc Coucke en Wouter Vandenhaute (toen extern adviseur, nu niet-uitvoerend voorzitter, red.) zitten nog op hun stoel. Van Jean Kindermans, Peter Verbeke, Michael Verschueren, Frank Vercauteren en natuurlijk Vincent Kompany is er geen spoor meer. Rein vraagt zich dan ook af of er niet bijzonder kwistig is omgesprongen met menselijk kapitaal. “Ja, dat is zeker zo. Zelf had ik een goede verstandhouding met Jean Kindermans (ex-hoofd jeugdopleiding, red.) en stond ik volledig achter het verhaal met Vincent Kompany. Het was ongelooflijk om te zien hoe bezeten hij was van het spelletje en de club. Hij wilde ook dat anderen mensen hem begrepen. Op verschillende avonden heeft hij geprobeerd om mijn voetbaltactische kennis bij te spijkeren. Vaak stond ik er dan met open mond naar te kijken. Ik heb zelf nog in derde klasse gevoetbald, maar da’s toch niet te vergelijken (lacht).”Meerdere hanen op een erf Het is voor zowel Godfried, Pico als Rein dan ook moeilijk te begrijpen waarom er een einde is gekomen aan die symbiose. Heeft de CEO dan zichzelf ontslagen? “Ja, het is wel mijn beslissing geweest om op te stappen. Er waren fundamentele meningsverschillen met Wouter Vandenhaute over hoe het verder moest met de club. Het is het verhaal van meerdere hanen op een erf. Dat werkt gewoon niet.”En zo spat eind 2020 al na negen maanden een kinderdroom uit elkaar. Maar spijt heeft Van Eetvelt niet. “Ik ben blij dat ik iets voor mijn club heb kunnen betekenen, ook al heeft het minder lang geduurd dan ik had gehoopt. Zou ik het opnieuw doen? Misschien dat ik toch eerst de voor- en nadelen tegen elkaar zou afwegen in plaats van opnieuw zonder nadenken ‘ja’ te zeggen. Maar goed, gedane zaken nemen geen keer. Ik blijf in ieder geval supporter van Anderlecht, de club waar ik in 1973 verliefd op ben geworden door Robbie Rensenbrink. Dat zal nooit veranderen.”Nutriscores en Michel-overlegAan het einde van de aflevering komen we nog terug op de eerste ontmoeting van Van Eetvelt met Michel Verschueren, stellen we een prijsvraag voor een gehandtekende voetbalstrip en gaan we dieper in op de nutriscores van Godfried. Muzikaal afsluiten doen we met ‘Nine Million Bicycles’ van Katie Melua. Of was het nu ‘One Million Bicycles’?