Stel dat we ooit op het idee zouden komen om een basketbaltijdschrift te beginnen, dan zouden we niet lang moeten nadenken over de titel: de Steveniers! Begin jaren '50 reed de 15-jarige Willy een verbluffend seizoen bij de 'onderbeginnelingen', met maar liefst 34 overwinningen. Willy koos uiteindelijk voor het basket. Maar toch nijpt het. "40 punten scoren, dat deed mij allemaal niks. Maar een koers winnen? Goh...". Een nieuwe Radio Bahamontes met een mijmerende basketballegende die misschien nog liever coureur was geworden.

Het is een berg die we vooral van zijn binnenkant kennen, omdat we massaal de Gotthardtunnel - die door de buik van de berg loopt - gebruiken om naar het warme zuiden te rijden. Maar daardoor zien we de pracht niet die boven onze hoofden ligt. De Via Tremola bij voorbeeld, een 19e-eeuwse kronkelende kasseiweg vanuit het dorpje Airolo naar de Gottardopas op 2200 meter hoogte. Zes maanden per jaar ligt de Via Tremola onder een dik pak sneeuw, maar als de zon krachtig genoeg is, spreken ze hier over "Het Parijs-Roubaix van de Alpen".

Onze reporter Ward Bogaert deed een bijzondere ontdekking in het vrt-archief. Bij de oudste vijf bewaarde radiofragmenten zitten twee koninklijke begrafenissen en drie stukken over Romain Maes, de Zerkegemse winnaar van de Tour van 1935. Het zijn pareltjes van vroege wielerverslaggeving, met attente wensen voor het thuisfront en duidelijke sporen van vroege mediatraining.

Marc Devlieger. Als u niet van Machelen-aan-de-Leie bent, is de kans bijzonder groot dat u nog nooit van de man gehoord hebt. Bezige bij in zijn dorp, gewezen gemeenteraadslid, maar als het van hem had afgehangen, hoorde daar nog het epitheton 'bekend oud-wielrenner' bij. Geïnspireerd door zijn dorpsgenoot, oud-Vueltawinnaar Frans Demulder, die in hem een groot talent zag, was Marc in de jaren ’70 vastbesloten om de wielerhemel te bestormen. Maar het werd een lijdensweg, want met de bescheiden succesjes kwam ook de twijfel. En die sneed hem genadeloos de benen af. What doesn’t kill you, maakt je niet per se stronger en de droom werd een ontgoocheling, waar Marc, ondertussen de 60 voorbij, nooit helemaal over geraakte.

28 augustus 1988. Kruisstraat, Ronse. Duizenden aanwezigen slaken een gil van ontzetting, terwijl in honderdduizenden Belgische huishouden kwaad naar het tv-scherm wordt geroepen. Steve Bauer heeft net Claudy Criquielion in de dranghekkens gereden en hem een zekere tweede wereldtitel afhandig gemaakt. Criq het slachtoffer, Bauer de schurk. De Criq trekt naar de rechtbank voor, minstens, een schadevergoeding, maar daar krijgt hij het deksel op de neus. Bauer wordt vrijgesproken. Zat toen in het juridisch team van de Canadees: Joren De Wachter. En die mailde onlangs naar Bahamontes onder meer het volgende: "Het is mijn gevoel dat de Vlaamse wielerliefhebber consequent een verkeerd verhaal werd verteld, waarbij Claude Criquielion - waar ik tijdens de race zelf uiteraard mee voor supporterde - als slachtoffer wordt voorgesteld. Dat verhaal verdient om verteld te worden."

Sprinter Leo Sterckx (85) beweert dat de voorzitter van de Belgische Wielrijdersbond hem op een WK tot doping aanzette. "Geen sprake van", was zijn antwoord. "De vorige keer dat ik dat gebruikt heb, heb ik drie nachten niet geslapen!" Het is maar één van zijn vele, in sappig Hulshouts vertelde anekdotes over een carrière met maar één echt hoogtepunt: de zilveren medaille op de Olympische Spelen van 1960 in Rome.

Met de ene voet in de klikpedaal en met de andere in de gummilaars, tot aan de enkel in het slijk van de boerderij. Zo staat Mauri Vansevenant in het leven. Sinds kort profwielrenner, sinds zijn geboorte boer. Op het erf van vader Wim, waar Mauri het land leerde bewerken, staat de lente voor de deur. Knoppen staan op springen en de grond begint te ademen. 'Het wordt tijd dat de lente er is', riep hij toen Ward Bogaert vroeg of hij vader en zoon mocht komen opzoeken voor een nieuwe aflevering van onze podcast Radio Bahamontes. Of het de boer of de coureur was die sprak, daarvoor moet je luisteren.

Toen de twintigjarige Giovanni Jiménez met een bananenboot vanuit Colombia naar Europa vertrok, had hij maar twee dingen bij zich: een fiets en een droom. Giovanni wou het als wielrenner maken over de plas. Bijna 60 jaar later, in zijn flat in Sint-Pieters-Leeuw, bladert Giovanni nog regelmatig in zijn schriftjes. De ingeplakte foto’s, krantenknipsels, betalingsbewijsjes en medaillons zijn de beelden bij het leven waarvan de jonge avonturier tijdens zijn lange tocht tussen de bananen droomde. "Colombia? Kunnen ze daar fietsen?!" En of ze daar kunnen fietsen. En of ze daar kunnen dromen.

26 april 1992. Op de rand van een bed in vakantiedomein Kosmos, boven op de Rodeberg, zit jonge belofte Tom Steels met de handen in het haar. Verkleumd, vertwijfeld, wenend. "Dat klimmen, ik ga dat nooit kunnen." Zijn kamergenoot Hans De Clercq montert Steels op. Hij voelt de kou niet, heeft geen reden tot twijfelen, want hij heeft net de koninginnerit van de Ronde van West-Vlaanderen voor Amateurs gewonnen, een ijzige tocht van 120 kilometer met onderweg zes, ja zes, keer de Kemmelberg. Maar één man kon hem die dag volgen, de Nederlandse geletruidrager Casper Van der Meer. 28 jaar later beklimt Ward Bogaert met De Clercq en Van der Meer nog één keer de Kemmelberg.

Toen Mieke Havik in 1984 als eerste vrouw de gele trui droeg in de eerste Tour de France Féminin, sprak Gerrie Knetemann verbijsterend seksistische woorden in zijn dagelijkse radiopraatje. "Ze zouden die gele trui voor de vrouwen beter de bolletjestrui noemen, want ik zag Mieke hier net voorbijkomen en daar zaten toch twee cols van eerste categorie in." Mieke Havik liet het niet aan haar hart komen. Ze won drie van de vijf eerste etappes en reed zes dagen in het geel. 36 jaar later is ze gediplomeerd haptonome. Haptonome? Ja, haptonome. Ward Bogaert ging bij Mieke op consultatie.