Herkese merhaba!

Birkaç zamandır düşünüp durduğumuz limanımızı bir umutla açmaya karar verdik. Düşünmekle değil de yola çıkıldığında varılıyor ya limana, bunu bildiğimizden sanırım, geç kalmak istemedik daha fazla 🌿

İstedik ki öyle bir liman olsun ki burası, kıyıda köşede, kimden ne kadar sakladığınız yük varsa gelip de bırakıverin buraya ama bazen bambaşka yüklere çarpacağınızı da unutmayın. Ne diyordu: insan ancak başkasının acısını duyabildiğinde insan, diye. 

İstedik ki bir şiirin bir dizesinde kendi yükümüzden arınalım da anlayalım ötekini, asırlar öncesinden de görünse aslında aynı olduğunu hislerin.

İstedik ki, bunca debdebenin arasından sıyrılıp kalbimize bakalım , hissi hissedelim. Dile gelmez değil, gelir bazen. Söz sükuttan daha değerli olabilir.

İstedik ki konuşalım birileriyle, kendi kabuğumuzu kıralım kendimiz.

İstedik ki birkaç mısraya, yaşanmışlık dolu cümlelere sarılabilelim.

İstedik...

Siz de isterseniz, buyurun limana 🕊