Gorzki odcinek. Pewnie moja rodzina byłaby nim zasmucona, choć wiele z tych myśli znają. Nie chcę siebie z domu rodzinnego, siebie złego i rozżalonego. Nie radzę sobie w relacjach z rodzicami i rodzeństwem, nie potrafię na nie zareagować, najłatwiej jest mi uciec, wyjechać, zamilknąć. Chciałbym to wszystko zrobić inaczej, jakoś poukładać, to się nie udaje. To odcinek o byciu synem, nieodwzajemnionej miłości ojca, byciu niezrozumianym i nierozumieniu innych. Także o niemożliwości powiedzenia tego, co naprawdę myślę, Mówię tylko tak ładnie, tak, żeby się podobało, bo brzydkich słów się boję, nie chcę przyznać się przed sobą do własnych uczuć, obaw, lęków. Nie mam na to siły. Uciekam od konfrontacji, marzę i uciekam w innego siebie: idealnego i dobrego, którym nie wiem, jak być. I może wcale nie jestem empatyczny i wrażliwy. Robię długie pauzy.