Miało być o byciu idiotą, a będzie o uspokojonym psim sercu, które od tygodnia jest stabilne i lekkie. To też o obawie przed tym, że coś mi to serce nagle poruszy i znowu będzie niespokojne. O fantazjowaniu o oczekiwaniach innych osób wobec mnie i kilkudniowym uwolnieniu od tych fantazji. I próbuję się skupić na tym, co przeżywam w tym momencie, nie chcę uciekać w przyszłość, chcę być teraz tutaj. To odcinek o chęci zatroszczenia się o siebie, o terapii, która być może zabiera mi wcześniejsze skomplikowane atrybuty, dzięki którym mogłem snuć różne opowieści. I o tym, że wolałbym znać własne emocje i je wyrażać, zamiast robić o tym sztukę i zmagać się z trudami przeżywania czegokolwiek.