Serce jest czułym sejsmografem. Performansem w klatce piersiowej. Czasami je zagłuszam różnymi aktywnościami: sztuką, przemeblowaniem, relacjami z innymi. Robię to tylko po to, by już nie czuć, by być ulubioną wersją siebie. Przez długi czas czułem jakieś dziwne odseparowanie od siebie, dziwną obcość. Teraz powoli kleję siebie w całość. To odcinek również o terapii, która tę łączność pozwala mi znajdywać, która odkopuje emocje. Jednak je posiadam, a wcześniej, wydawało mi się, że w ogóle ich nie odczuwam, choć tak manifestacyjnie starałem się o nich mówić. Terapia jest super, brzmi to banalnie, wiem. Dzięki niej teraz na tę banalność mogę sobie pozwolić. Nawet jeśli poczuję strach, lęk przed tą banalnością, to jest to moje uczucie. Przynajmniej w tym momencie jestem zdolny je zauważyć i zaakceptować. To dla mnie najważniejsze.