Annemieke Bosman in gesprek met Pieter Roelofs, hoofd schilder- en beeldhouwkunst van het Rijksmuseum Amsterdam. Vrijdag opent de grote blockbuster-tentoonstelling 'Vermeer' in het Rijksmuseum. Het is het grootste Vermeer-overzicht uit de geschiedenis. Maar liefst 28 schilderijen van Johannes Vermeer, van de 37, zijn in het Rijksmuseum te bewonderen, waaronder 'De luitspeelster' uit de Metropolitan Museum of Art in New York en 'De soldaat en het lachende meisje' uit The Frick Collection New York.

Annemieke Bosman in gesprek met schrijfster en psychiater Minke Douwesz. Verlies en verandering kenmerken het leven. Minke Douwesz schetst in haar derde roman de gebeurtenissen die Ese Jelles, lerares Duits, 53 jaar oud, van de ene dag op de andere haar baan doen opzeggen en op de fiets laten stappen, weg van huis, met een hoofd vol malende gedachten. Onderwijsvernieuwing en de dood van haar geliefde Martie zijn de duidelijke aanleidingen voor deze plotselinge stap. Maar er speelt meer. Afwisselend op fietspaden door Duitsland en Polen – richting het huis van Ese’s grote held Anton Tsjechov, in Jalta op de Krim – en in haar hoofd en haar verleden, toont Douwesz in haar typerende stijl hoe het besluit tot deze reis genomen werd. En waar het toe leidt. Minke Douwesz (1962) is werkzaam als psychiater. In 2003 debuteerde zij met de omvangrijke roman Strikt. Haar tweede roman Weg verscheen in 2009. Ze ontving er in 2012 de Anna Bijns Prijs voor.

Annemieke Bosman in gesprek met actrice Susan Visser. Susan Visser is bij het grote publiek bekend van 'Gooische Vrouwen' en trok veel bekijks als Mol in het veertiende seizoen van het tv-programma 'Wie Is De Mol.'  Momenteel staat Susan Visser op de planken in de nieuwe voorstelling van Theater Oostpool door theatermakers Jan Hulst en Kasper Tarenskeen. Samen met vier andere acteurs brengen zij een spannende whodunnit over verlies, de wens om te verdwijnen en de zoektocht naar vergiffenis, in het toneelstuk 'Detective Moncler'. Het verhaal: Een detective en haar verslaafde zoon gaan samen op zoek naar de moordenaar van zijn vader.

Brecht van Hulten praat met choreograaf Lloyd Marengo over zijn voorstelling Sribi Switi. In een heerlijke, speelse droomwereld nemen twee hiphop dansers en een beatboxer de kinderen mee op een nachtelijke reis naar het land van de verbeelding. Niets is wat het lijkt, maar alles is mooi en aangenaam. Kleuren, geluid en personages veranderen in hetzelfde ritme als de seizoenen en komen tot leven in een fantasiewereld waar alles lijkt te zweven. Tijdens de reis worden de dromen van de kinderen werkelijkheid; ze belanden in een fantasierijke wereld met verschillende dansvormen uit hiphop zoals popping, robotics, tutting en waving, live aangevuld met sounds en muziek van een beatboxer.  Sribi Switi (Surinaams voor 'slaap lekker') is een speelse voorstelling met een universeel verhaal, geïnspireerd door zowel bekende Nederlandse -als Surinaamse kinderverhalen en kinderliedjes. De kindervoorstelling Sribi Switi is een productie van Lloydscompany. Onder de vlag van Lloydscompany komen dansers/upcoming urban makers én de underground battle scene samen. De company produceert voorstellingen en slaat daarmee een brug tussen de straat en het podium.

Annemieke Bosman in gesprek met Alex Boogers. Boogers' nieuwste roman 'Wij zijn van diamant'  is een groots opgezette familiekroniek die laat zien hoe littekens uit het verleden generaties lang kunnen doorwerken: tussen vaders en zonen, tussen moeders en dochters, tussen vrienden en broers. Alex Boogers (Vlaardingen, 1970) debuteerde in 1999 onder het pseudoniem M.L. Lee met 'Het boek 'Estee'. Drie jaar later debuteerde hij met 'Het waanzinnige van sneeuw' onder zijn eigen naam. Sindsdien is hij een vaste waarde in de Nederlandse literatuur. Zo won 'Alleen met de goden' in 2016 de Nederlandse Boekhandelsprijs en werd die roman eveneens genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs. Daarnaast is Alex Boogers een van de meest gevraagde auteurs als spreker op middelbare scholen en een van de belangrijkste ambassadeurs om de jeugd weer aan het lezen te krijgen.

Annemieke Bosman in gesprek met Sacha Bronwasser, schrijver, kunsthistoricus en curator. Deze week verschijnt de nieuwe roman 'Luister'. 'Luister' neemt de lezer mee naar het Parijs van de jaren tachtig en nu. Sacha werkte zelf eind jaren '80 een jaar in Parijs als au pair en bekeek de stad door de ogen van een vroege twintiger. Die blik komt terug in haar nieuwe roman 'Luister'. Een roman over identiteit, erkenning en schuld. Bronwasser schreef eerder de roman 'Niets is gelogen'. Korte verhalen van haar hand verschenen op het kunstplatform 'Mister Motley' en in de theaterreeks 'Uitgelezen Verhalen'.

Annemieke Bosman in gesprek met filmmakers Patrick Minks en Jaap Veldhoen over hun documentaire The Proof of the Pudding. De wereldberoemde architect Herman Hertzberger (90) wil aan het eind van zijn carrière bewijzen dat zijn sociale en duurzame visie op architectuur nog altijd levensvatbaar is. In weerwil van het hedendaagse rendementsdenken strijdt hij voor de transformatie tot woningen van zijn meest iconische gebouw: het voormalige ‘Centraal Beheer’-kantoor in Apeldoorn. In de documentaire The Proof of the Pudding leren we Herman kennen als een gedreven, humoristisch en bescheiden mens. Nog altijd ontwerpt hij mee aan de projecten van zijn bureau AHH, geeft hij lezingen en werkt hij aan boeken om zijn visie op de rol van architectuur voor mens en samenleving uiteen te zetten. Herbergzaamheid en vrijheid zijn voor hem sleutelbegrippen. ‘Als architect maak je ruimte voor mensen waarin ze zich thuis kunnen voelen, waarin ze veilig en vrij kunnen zijn. En het contact tussen mensen kun je stimuleren.’ Het meest iconische gebouw van Herman Hertzbergers sociale visie, het voormalige Centraal Beheer-kantoor in Apeldoorn uit 1972, staat al jaren leeg en verloedert langzaam maar zeker. De documentaire volgt Herman en zijn opvolger bij AHH, Laurens Jan ten Kate, in hun strijd om een geslaagde transformatie tot woningen tot stand te brengen. Een transformatie die Herman altijd voor ogen heeft gehad. ‘Het is van meet af aan het idee geweest dat die ruimte-eenheden geschikt zouden zijn voor een andere invulling. Dat is de gedachte van het structuralisme, dat je iets maakt wat zich leent om op verschillende manieren gebruikt te worden.’ In de documentaire noemt Herman de transformatie van Centraal Beheer ‘the proof of the pudding’. Maar de werkelijkheid blijkt weerbarstiger. Hermans idealisme botst met het hedendaagse rendementsdenken dat ruimte vooral als winstgevende vierkante meters ziet en niet zozeer als een ontmoetingsplek voor mensen. Daar is hij niet naïef in, maar wel vasthoudend. ‘Als architecten kunnen we een bijdrage leveren aan een herbergzame wereld. Een kleine bijdrage weliswaar, maar we moeten het wel doen.’

Annemieke Bosman praat met Nick Woud en Herman Rieken. Zij maken deel uit van de slagwerk - en paukensectie van het Koninklijk Concertgebouworkest. Nick en Herman worden geportretteerd in de film De Koninklijke Republiek van regisseur Carmen Cobos, die vanaf donderdag in de bioscoop te zien is.  In De Koninklijke Republiek krijgt de Spaans-Nederlandse filmmaker Carmen Cobos exclusief toegang tot een groep musici binnen het Koninklijk Concertgebouworkest: de slagwerk- en paukensectie. Ze spelen een ondersteunende rol, maar zijn absoluut onmisbaar. Nooit in de schijnwerpers, het publiek merkt ze vooral op tijdens luide muziekpassages. Maar er schuilt meer achter deze getalenteerde mannen dan je op het eerste gezicht zou denken. De vaardigheden van deze groep zijn zo divers en uniek, dat in het 135-jarig bestaan van het orkest slechts 26 musici virtuoos genoeg werden geacht om deel uit te kunnen maken van dit team. Hun speciale status geeft ze de vrijheid om hun eigen instrumenten te kiezen, hun eigen ruimte te beheren en de muziek op hun eigen manier te interpreteren.

Brecht van Hulten in gesprek met Anne Vegter, dichter, prozaïst en toneelschrijver. Deze maand verschijnt van Anne Vegter de gedichtenbundel 'Zam Zam'.  Rotterdam is ‘snel en vernieuwend’ en bekend om zijn havens en moderne architectuur. Alles lijkt er groot en fonkelnieuw, maar er is ook armoede, dakloosheid, isolement. Anne Vegter woont al dertig jaar in Rotterdam en onderzocht welke verhalen verteld moesten worden. Als stadsdichter doorkruiste ze de stad van Hoek van Holland tot Nesselande en van Schiebroek tot IJsselmonde. Geflankeerd door een team kunstenaars bewerkte ze Rotterdam tot een levend atelier. Na een bezoek aan een wijk schreef ze nu eens lyrische, dan weer verhalende, soms activistische gedichten over en voor de stad. Anne Vegter debuteerde in 1989 met het kinderboek 'De dame en de neushoorn', waarvoor ze meteen de Woutertje Pieterseprijs ontving. De jaren erna verscheen proza voor volwassenen: de verhalenbundel 'Ongekuiste versies' (1994) en de novelle 'Harrie's hoofdingang' (1999). Voor haar bijdrage aan 'Struisvogels op de Coolsingel', een theatrale getuigenis van het bombardement op Rotterdam, ontving ze in 2005 de Taalunie Toneelschrijfprijs. In 2006 verscheen 'Sprookjes van de planeet aarde'. In 1992 verscheen haar eerste dichtbundel 'Het veerde', later gevolgd door 'Aandelen en obligaties' (2002) en 'Spamfighter' (2007). In 2011 verscheen het lovend ontvangen 'Eiland berg gletsjer', met illustraties door haarzelf, dat werd bekroond met de Awater Poëzieprijs. In 2004 won Vegter de Anna Blamanprijs voor haar hele oeuvre. In 2008 werd Spamfightergenomineerd voor de VSB Poëzieprijs, waarbij de bundel bekroond werd met de Publieksprijs. Van 2013 tot 2016 bekleedde Anne Vegter het ambt van Dichter des Vaderlands. Anne Vegter woont en werkt in Rotterdam.

Annemieke Bosman praat met beeldend kunstenaar Femmy Otten over haar solotentoonstelling We Once Were One in Stedelijk Museum Schiedam.  Het oeuvre van Femmy Otten (1981) is veelomvattend: ze tekent, schildert, maakt sculpturen, muurschilderingen en performances. In een tijdloze en soms confronterende beeldende taal legt ze de kwetsbare en tegelijkertijd meest krachtige momenten in het leven vast. Otten vraagt in haar werk aandacht voor het lichaam als drager van stil geluk of verdriet. Ze benadrukt de oerkracht die vrijkomt tijdens het moederschap, een bijna spirituele ervaring, en vestigt in haar werk aandacht op de wijze hoe het eigen lichaam wordt beleefd en bekeken. Daarnaast fascineert het haar hoe emoties en herinneringen zich kunnen nestelen in het lichaam en worden overgedragen van moeder op kind, van generatie op generatie.  We once were one Centraal element in haar werk is het - vaak vrouwelijk - lichaam dat gewoon ís en mag zijn. Otten pleit ervoor om het onverwoestbare verlangen om lief te hebben te omarmen. Die elementaire liefde ziet ze als een ‘eeuwenlange onstelpbare tocht waar wij deel aan hebben en waarvan de beelden onvermoeibaar terugkeren.’ Die diepe menselijkheid zoekt ze ook op door eeuwenoude rituelen te verbeelden die nog steeds relevant zijn. Rituelen brengen ons in verbinding met het grotere collectief, maar ook dichter bij de natuur. Die ervaring overstijgt tijd en generaties. De titel We Once Were One viert de verbondenheid met elkaar in al haar vormen. Hoewel er steeds meer afstand tussen mensen lijkt te worden gecreëerd in de maatschappij - tussen kansarm en kansrijk, tussen individu en collectief - staat vast dat er altijd nog meer is dat ons verbindt en samenbrengt. Immers: ooit waren we één.