Vanochtend ben ik vroeg opgestaan om naar de Duivels te kijken. Voetbal is zoals het leven, er wordt wat over en weer gefoefeld en op het einde winnen de millionaires.

Theo heeft een zonnensteek. Bart De Pauw is terug, terug. En de Rode Duivels en Engeland mogen elkaar pas tegenkomen in de halve finale; dan is toch één van mijn twee ploegen goed bezig.

We lopen over met hulde voor de miljardairs die onze planeet zo zorgzaam behandelen. Als God bestaat, dank aan hem om ons deze onzelfzuchtige mannen te schenken.

Ben is in de Keuken Haikus aan het pellen, Nigel geraakt amper uit zijn seniorenslaap. Maar ze zijn er! Ons helden van de podcastwereld.

Even een rant. Het is maar 15' minuten, we zullen doorgaan.

Ik en Ben hebben het over een hele reeks 'dingen' zonder expertise of voorkennis. Maar er zijn wel haiku's.

Ben is terug na een deugddoende wandelvakantie, en hij heeft blijkbaar goed weer teruggebracht.

Mijn mond hangt zo scheef als wat dankzij de verdoving van mijn fantastische tandarts. Generatieconflict, de grootste afleidingsmanoeuvre.

Net terug van een fantastisch weekendje weg. De ervaring van Ryanair overleefd. Zelfs met één nieuwsuitzending per dag zijn de oorlogszuchtige onzin en het gebrek aan kritische journalistiek op een ongekende hoogte gekomen.  Big news over een nieuw project.   

Sommigen onder ons vieren de overwinning op de nazi's door nazi's uit te nodigen op een podcast, blijkbaar.