Ontspanning is wat mensen zoeken als ze willen beginnen met meditatie. In onze steeds snellere samenleving is dat ook niet verwonderlijk. Het is niet daar waar mindfulness-meditatie om draait. Mindfulness-meditatie heeft een heel ander doel.

We verzamelen best wat spullen in ons leven. Welke hebben we daarvan echt nodig en welke zetten ons vast? Een episode over wat ons bindt en wat ons ruimte geeft.

Meditatie gaat finaal niet om niet-doen, maar om bewust doen vanuit een vriendelijke aandacht, vanuit mededogen.

De basale vaststelling dat stress onvermijdelijk is, kan een krachtig startpunt zijn, een diagnose als het ware, die de eerste stap naar een oplossing ervoor kan zijn.  Niet om te proberen je leven stressvrij te maken, maar om er anders mee om te gaan.

We hebben allemaal een bepaalde mate van zekerheid in het leven nodig. Tegelijk weten we allemaal dat het leven heel veranderlijk is. Hoe kan je open blijven staan voor deze voortdurende verandering en de onzekerheid die dit meebrengt?

In welke mate stel je je open voor je omgeving en in welke mate scherm je je af? En, als je je afschermt, hoe gevoelig kan je dan zijn voor de noden van je gezinsleden, je vrienden en ... van je cliënten?  Een zekere gevoeligheid helpt bij het nemen van de juiste beslissingen, ook op ethisch vlak. Ethiek is op zich een soort van gevoeligheid. Hoe gevoelig ben jij bereid te zijn?

Juist omdat de agenda van mensen zo vol zit en hun dagen zo hectisch zijn, komen ze bij mindfulness uit om bewuster te leven en meer balans te vinden. Maar hoe moet je dat dan nog ingepast krijgen in die agenda? Het is dan de nood zelf die maakt dat er geen ruimte is voor een mogelijke oplossing. Hoe kan je dit spanningsveld best benaderen?

In deze bijzondere tijd worden we in het nieuws elke dag geconfronteerd met getallen over zieke mensen die worden opgenomen in het hospitaal en overlijdens. Hoe ga je daar mee om, als je ook nog wordt geconfronteerd met andere praktische problemen tijdens de lockdown? Kan je nog ruimte maken om te zien wat nog goed gaat?

In het Westen delen we de werkelijkheid graag op in vakjes en plaatsen we onszelf ook buiten en volledig los van de natuur. Maar de werkelijkheid laat zich daarin niet inpassen. Die is één en alles is met alles verbonden. Het is interessant om te zien dat twee Noorse wetenschappers diergeneeskunde nu in deze crisis ook hun collega-wetenschappers oproepen om de wereld in dat licht te zien. Ook wij kunnen ons betere oefenen om ons wereldbeeld bij te stellen ...

Deze tijd doet een bijzonder ethisch appel op ons. Het is hartverwarmend om te zien hoe de meeste mensen hier spontaan gevolg aan geven. Toch lukt dit niet altijd. Hoe komt dit? Ik ga in dialoog met het werk van Alicja Gescinska op zoek naar een antwoord.