Wojciech Wilczyk i Michał Zieliński zastanawiają się, dlaczego tworzenie fotoreportaży opowiadających o wojnie jest ważne. Mówią też o tym, że fotografia wojenna może stać się łatką, która sprawia, że zdjęcia są postrzegane wyłącznie jako dokumentacja tego, co dzieje się na froncie. Obaj rozmówcy podkreślają wartość fotografii reportażowej jako świadectwa. Tego typu zdjęcia sprawiają, że musimy spojrzeć w twarz ludziom, których wojna dotyka i uświadomić sobie, jak bardzo ich codzienność różna jest od naszej. Nie pozwalają zapomnieć, że wojna trwa, przypominają o dramatycznych wydarzeniach, o których być może zdążyliśmy już zapomnieć.

Rozmowa z Justyną Mielnikiewicz, autorką zdjęć prezentowanych na wystawie „W Ukrainie”. Fotografka mówi o swoim doświadczeniu wojny, o tym jak ważny jest dla niej emocjonalny kontakt z bohaterami zdjęć, a także jak rozwija się ukraińska tożsamość narodowa.

Rozmowa z Jackiem Karczewskim o ptakach, które dostosowały się do miejskiej rzeczywistości. Patrząc na codzienność jednego z warszawskich parków, przyrodnik opowiada o gatunkach najczęściej spotykanych w dużych aglomeracjach – jak wrona, sroka, gołąb miejski czy kaczka krzyżówka oraz ich zwyczajach. i niezwykłej inteligencji.

Rozmowa z Anetą Słowikowską, która przedstawia biografię Włodzimierza Puchalskiego i mówi o jego fascynacji przyrodą. Puchalski dostał pierwszy aparat fotograficzny, gdy miał 13 lat i od tego czasu się z nim nie rozstawał.

Urszula Zajączkowska oraz Adam Robiński rozmawiają o tym, jakie wątpliwości etyczne może budzić fotografowanie przyrody. Mówią też o dysonansie między miłością Puchalskiego do natury a myślistwem, które uprawiał przez całe życie.

Monika Kozień i Paweł Wrona zastanawiają się, jak ewoluowała fotografia przyrodnicza w ciągu ostatnich dziesięcioleci. Wciąż potrzebna jest duża wiedza przyrodnicza, ale narzędzia, jakie mamy do dyspozycji w XXI wieku, są zdecydowanie doskonalsze.

Kasper Jakubowski odwiedza kamieniołom Libana i opowiada o tym, jak miejsce gdzie od XIV wieku do 1986 wydobywano wapienie, zostało odzyskane przez przyrodę. W ciągu 36 lat na tych terenach wykształcił się nowy ekosystem, enklawa bioróżnorodności.

Wybierając Kraków na stolicę Generalnego Gubernatorstwa, niemiecki okupant musiał udowodnić, że to prastare, niemieckie miasto, „odzyskane” dla III Rzeszy. Zawłaszczanie odbywało się za pomocą wszechobecnych nazistowskich symboli.

Czym miało być Generalne Gubernatorstwo i co sprawiło, że na jego stolicę władze niemieckie wybrały Kraków, a nie Warszawę czy Łódź? Czy zdecydowały o tym wciąż żywy sentyment Krakowian do monarchii austriackiej, spora lokalna mniejszość niemiecka, a może słabość do miasta samego Hansa Franka?

Adolf Szyszko-Bohusz oraz Zbigniew Kupiec to bohaterowie odcinka poświęconego architekturze i urbanistyce Krakowa w czasie II wojny światowej.