اسکندر پیکر مهابیل بن شیث را در تابوتی می گذارد و با سپاهیان به سوی شارستان های هنکاوش و لکهر، که قومی بوده اند ماهی خوار و رعد را به عنوان خدا می پرستیده اند، به راه می افتند.

در راه از دریایی بزرگ عبور می کنند. کفک دریا در رز بالا می آید و کشتی های آنها را در بر می گیرد و آنها را متوقف می کند. در شب کفک فرو می نشیند و آنها به راه ادامه می دهند.

در نهایت به شارستانها می رسند. هنکاوش و لکهر دو حکیم دانا هستند، ولی اسطرلاب ندارند. در آب طشت حرکت ستارگان را دنبال می کنند و می فهمند که اسکندر ذوالقرنین به آنجا آمده است.