Bir çoğumuzun tecrübe ettiği “ ruhun karanlık gecesi”ni yaşamak adeta bir ölüm tecrübesi gibidir. Ancak, Mevlana’nın da dediği gibi ruhun aydınlığa ulaşması ve tekamüle erişmesi için “ölmeden önce ölmek” gerekir. Bu çok sancılı bir süreçtir ve her şeyin bir anda anlamını yitirdiği, eskiden bize keyif veren hiç bir şeyin artık vermediği ve tamamıyla kaybolmuş hissettiğimiz bir dönemdir. Ancak, iyi haber şu ki; bu dönem, aydınlanmadan önce son eşiktir. Çünkü ışık sadece kırıldığımız yerden girebilir ve egonun ölümü ile ruhun uyanışını yaşarken “ben kimim?” sorusunun cevabına bir adım daha yaklaşmışken buluruz kendimizi. Bu yüzden sabırla orada kalmalıyız. Tutunduğumuz şeyleri ne kadar bırakabilirsek işte o zaman yeniden doğumumuza da izin vermiş oluruz. Işıkta buluşalım…