O işi kabul etseydim/etmeseydim? O kişiyle evlenseydim/evlenmeseydim? Türkiye’den ayrılsaydım/kalsaydım? Arkadaşımla ortak olsaydım/olmasaydım? vs sürekli bunlarla kafamız meşgulsa gelecekle ilgili de adım atarken çok fazla kaygı duyuyor olabiliriz. Dolayısıyla hiç bir zaman anı yaşayamaz, adım atamaz oluyoruz. Pişmanlığın ana kaynağı kendimizi değil başkalarını memnun etmeyi seçmemizde. Peki bunu neden yapıyoruz? Ve nasıl oluyor da biz kendimizi değil de hep başkalarının hayatını seçerken kendimizi buluyoruz? Çünkü utandırılıyoruz ve bir çocuk olarak bu o kadar ağır bir duygu ki bunla başa çıkmak yerine duygularımız ve bedenimiz arasındaki tüm bağı kopartmayı ve kendimizi korumak ve karşı tarafla bağı devam ettirebilmek için ölesiye karşı tarafı kendimizden önce okumaya çabalıyoruz. Sonuç olarak, utanmamak için kendimizi seçmediğimiz bir hayat yaşıyoruz ve bu da beraberinde pişmanlığı meydana getiriyor. Kalbimiz dolu dolu atmıyorsa, bir şeyler eksik gibi geliyorsa orda yaşadığımız hayatı gözlemlemek gerekiyor. Unutmayın ki hayat devam ettiği sürece umut var ve uyandığımız her gün kendimizi yeniden doğurma şansına sahibiz. Elimizdeki malzemelerle kendimiz için en iyi neyi gerçekleştirebiliriz? Unutmayın ki yaşayacağımız hayat sadece bizim hayallerimizle sınırlı ve kendinizi seçmekten korkmayın. Kendiniz için yaşadığınız bir hayatınız olsun ve bırakın üzülsünler! Sizi seviyorum ❤️