Tum yaralarimi iyilestirirsem artik sevilebilirim inanci bizi tam tersine daha da sevgisizlige surukluyor. Halbu ki kendimizle derdi olan tek kisi bizden baskasi degil. Oysa yaralarimiz, bizden iyilesmek yerine sadece kabul edilmeyi bekliyor olabilir. Nevrotik yapi, sizi baskalarindan ayiran ve sizi biricik yapan yegane unsur. Bu sizi farklilastiran, sizi renkli kilan ve belki de yaraticiliginizi arttiran bir arac. Yuzunuzdeki cizige takilip “Ben neden boyleyim?” demek yerine o yaraya bir sanat eseri ve sizi digerlerinden ayiran biricik ozelliginiz olarak bakmaya calissak kendimizi de bu kadar cekistirmemis olacagiz. Iyilesmeyi beklemek yerine kendimizi arizalarimizla kabullenmeye basladigimiz noktada hayati da daha yasanir kilmayi basarabiliriz.