Başkaları için gerekli olmayı ne zaman bırakacaksın? sorusu uzun süredir kafamı kurcalıyordu… Eğer, bu dünyanın sizi istemediği inancına bir şekilde çocukluk döneminde sahip olduysanız bunun aksini ispatlamak için hayatınız boyunca çaba gösterirsiniz*. Hizmet eden bir mesleğe sahipseniz (doktorluk, avukatlık, öğretmenlik… gibi) muhtemelen siz de bu duygudan muzdarip olabilirsiniz :) Ancak, kurduğunuz ilişkilerde sürekli olarak bir performans gösterme, başkalarının hayatını iyileştirme, karşındakine bir şey katma çabası veya motivasyonu içerisinde isek veya almayı bilmediğimizden yakınıyorsak üçüncü kişiler üzerinden kendimizi beslemeye çalışıyor ve istenmeye layık olduğumuzu kanıtlamaya çalışıyor olabiliriz. Oysa ki ihtiyaç üzerinden kurulan her ilişki, ihtiyaç bittiğinde bitmeye mahkumdur. Siz, olma halinizle bu dünya için gerekli ve yeterlisiniz. Bal arısının, bal üretmek için çaba göstermediği gibi sadece olma hali ile ihtiyacı olanları zaten beslediği gibi. Şu soruyu bu dönem kendimize soralım: başkalarının ihtiyaçları yerine kendimde karşılanmayı bekleyen ihtiyaçlarım neler? Hepinize şifa getirsin… * Kayıtta bahsettiğim Gabor Mate röportajına buradan erişebilirsiniz: Sema Demirkan- Ne zaman yeterli oluruz?