Artık yeterince dramaya doyduysak aslında yaşadığımız trajedinin ilahi bir komedyadan başka bir şey olmadığını anlama vaktimiz geldi demektir. Çoğu zaman güçlü dramalar, güçlü hikayeler ve güçlü benlikler yaratıyor ve biz benlik algımız için bu trajediye son vermek istemiyoruz. Bu tiyatro sahnesinde kendi yaşam sahnemizin senaristi ve yönetmeni olabilir miyiz? Aynı oyunu eğer bir başkasının hikayesi olsaydı ona ne tavsiye eder yada o oyunu nasıl baştan yazardık? Ben-merkezcilikten çıkıp kendimizi dışarıdan bir gözle, en aşkın versiyonumuzla bakabilirsek kendi yaşantımızın yegane yaratıcısı olabiliriz. İnsan oğlunun en büyük hatası Tanrıyı kendinden ayırıp gök yüzüne koyması ile başladı ve kendi içsel tanrımızı unutur hale geldik. Bu ayrışma dualiteyi yaratırken zıtlığın bizi aslında Bire götürmek için hizmet ettiğini anlamamız gerekiyor. Bizim bugün bir seçme hakkımız var. Neyi görüp neyi algılayıp neyi seçebileceğimize karar verme becerimiz var. Sürekli aynı döngüde kendimizi buluyorsak bu sefer başka bir yolu seçme vakti gelmiş, hiç denenmiş yoldan gitmeniz gerekiyor demektir. Unutmayın doğru yanıtlar doğru sorular sorulduğunda gelir. En doğru cevabı bulup kendi yaratımınızı yaşayabilmeniz dileğiyle. IG: @kendinetani