Wes Craven's New Nightmare'i (1994) konuştuğumuz 100. ve son bölümde, filmde işlenen "hikayelerin gücü" temasından ilhamla hem Elm Sokağı serisinin hem de podcastimizin geçmişine nostaljik bir bakış atıyoruz. Ayrıca "Gerçek hayatımızla filmler nasıl iç içe geçti? Efe, Wes Craven'dan neden özür diledi? Kerem geçmiş bölümlerin birinde neden gülme krizine girdi?" ve elbette "Kanlar Düşer neden final yapıyor?" gibi soruların cevabı da bu bölümde.

The Cabin in the Woods'u (Drew Goddard, 2011) konuştuğumuz bölümde, podcastimizin bir çeşit sağlaması olarak nitelendirdiğimiz filmin korku türü, klişeleri, stüdyo sistemi gibi meselelere yaklaşımını tartışırken, filmin ortak senaristi Joss Whedon'ın kendini hemen belli eden üslubunu konuğumuz Ege Erdal ile birlikte inceliyoruz. Yoğun miktarda canavar içerir.

Deep Red'i (Profondo Rosso, Dario Argento, 1975) konuştuğumuz bu bölümde, giallo trope’larını bir şablon gibi barındıran filmin slasher alt türü başta olmak üzere korku sineması üzerinde etkilerini tartışırken, filmdeki ses ve müzik kullanımını, sanata ve sanat eserlerine yaklaşımı üzerinden değerlendiriyoruz.

Halloween H20: 20 Years Later'ı (Steve Miner, 1998) konuştuğumuz bu bölümde ilk "legacy sequel" örneklerinden biri olarak gördüğümüz filmin, ilk iki filmde işlenen temaları nasıl geliştirdiğini tartışırken, Michael'ın şekilden şekile giren maskesine laf sokmaktan geri kalmayıp finaldeki büyük yüzleşmeye dair yüksekliğimizi ise hiçbir şekilde gizlemiyoruz.

Mulholland Drive'ı (David Lynch, 2001) konuştuğumuz bu bölümde, ikimiz için de çok önemli yeri olan filmin, rüyalara, arzu nesnelerine, sinemaya ve sektör dinamiklerine olan yaklaşımını kişisel deneyimlerimizden yola çıkarak masaya yatırdık.

In the Mouth of Madness'ı (John Carpenter, 1994) konuştuğumuz bu bölümde filmin, 90'ların ikinci yarısında popülerlik kazanan meta-anlatıların öncüsü olduğundan bahsederken, Carpenter sinemasında nereye denk düştüğünü, Lovecraftvari temaları ne şekilde kullandığını ve korku türünün galibiyetini tartışmaya açıyoruz.

The Wailing'i (Gokseong, Na Hong-Jin, 2016) konuştuğumuz bu bölümde filmin bir ele geçirilme/possession hikayesi olarak nasıl işlediğini tartışırken, batıl inançlar, yabancı düşmanlığı ve filmin seyirciyi nasıl manipüle ettiği gibi meselelere de değiniyoruz. 

The Silence of the Lambs'i (Jonathan Demme, 1991) konuştuğumuz bu bölümde filmin polisiye ve korku türleri arasındaki nüanslarını, karakterler arası iletişimin anlatım öğeleriyle nasıl pekiştirildiğini ve kesinlikle transfobik olduğunu iddia ettiğimiz anlatının kültürel olarak neye hizmet ettiğini inceliyoruz. 

Robert Rodriguez'in From Dusk till Dawn (1996) ve Planet Terror (2007) filmlerini bir arada konuştuğumuz bu bölümde filmleri hikaye, karakterler ve atmosfer gibi başlıklar altında karşılaştırırken, geleneksel vampir ve zombi anlatılarından hangi öğeleri ödünç alıp hangi açıdan farklılaştıklarını tartışıyoruz.

Freddy's Dead: The Final Nightmare'i (Rachel Talalay, 1991) konuştuğumuz bu bölümde serinin önceki filmlerinde karşımıza çıkan çeşitli öğelerin burada ne şekilde geri dönüştürüldüğünü irdelerken, filmdeki baskın çizgi film üslubuna dair hislerimizi dile getiriyor, ayrıca 6. filmin Freddy'nin şanına yaraşır bir final olup olmadığını tartışıyoruz.