Danuta Węgiel – fotografka, fotoreporterka, a przede wszystkim – portrecistka. Spotkałem się z nią na chwilę przed setnymi urodzinami Stanisława Lema. Nieprzypadkowo, ponieważ pani Dana znała go osobiście, a to dlatego, że kilkukrotnie go portretowała. Ale nie tylko jego. W zbiorze portretów Danuty Węgiel znajdziemy między innymi takie postaci, jak: Czesław Miłosz, Olga Tokarczuk, Wisława Szymborska, Jerzy Turowicz, Jerzy Pilch, Adam Zagajewski, Ewa Lipska czy Julia Hartwig.  Zapraszam Was zatem na rozmowę o portrecie i intymnych spotkaniach z tymi, których portretowała Danuta Węgiel. Żeby jak najlepiej odebrać tę rozmowę, miejcie przed sobą owe portrety, które znajdziecie tutaj: http://bityl.pl/oJt7z

Spotkania z dziennikarzami są dla mnie jednymi z ważniejszych. Rozmowy o zawodzie z doświadczonymi reporterami, publicystami, radiowcami etc. to dla mnie dobry sposób rozwoju zawodowego. Oczywiście obok praktyki, której niczego nie zastąpi. Tym razem na warsztat wziąłem pracę i doświadczenie dziennikarki, którą cenię co niemiara, czyli Beaty Lubeckiej. Teraz prowadząca "Gościa Radia Zet", wcześniej związana z Polsatem.  Rozmawialiśmy o Warszawie, polityce, lepszych i gorszych rozmowach, a także o tym, na co dziennikarz może sobie pozwolić. Bałem się tej rozmowy, bo Beata Lubecka zawsze kojarzyła mi się z pewną srogością i taką atmosferą wokół siebie, że lepiej nie podchodzić :P Ale jak się okazało – nic bardziej mylnego. Dobrego słuchania.

Chociaż jego głos znają wszyscy, to tak naprawdę dopiero teraz wielu z nas dowiedziało się, że istnieje ktoś taki jak Jarosław Juszkiewicz. Widziałem wiele programów, wywiadów, w których pytano go o Google, o rezygnację map z jego głosu. Ale ja widzę w nim kogoś więcej niż tylko głos najpopularniejszej nawigacji. Moim zdaniem użyczenie przez Jarosława Juszkiewicza głosu dla Google Mapa jest niczym. Niczym w porównaniu do pracy, jaką wykonuje w radio. Zamieszczam tu także linki do reportaży i audycji, o których rozmawialiśmy: "Odyseja kosmiczna 2018" https://www.polskieradio.pl/80/4198/Artykul/1325403,Odyseja-kosmiczna-2018 "Tu mówił Londyn" https://www.polskieradio.pl/80/1007/Artykul/343389 "Boskie równanie" - podcast https://podcasty.radio.katowice.pl/category/boskie-rownanie/ "Wspomnienia z przyszłości" https://podcasty.radio.katowice.pl/category/wspomnienia-z-przyslosci/

"Nie rozdrapujmy ran" – to zdanie przez lata powtarzane było w Hiszpanii jak refren. Kto by pomyślał, że dopiero po kilkudziesięciu latach od straszliwych zbrodni w kraju Hiszpanie podejmą próbę poradzenia sobie z traumą śmierci swoich bliskich i znalezienia ich szczątków?  W nowohuckiej kawiarni Nowa rozmawiałem z Katarzyną Kobylarczyk - autorką książki "Strup. Hiszpania rozdrapuje rany", za którą otrzymała 11. Nagrodę im. Ryszarda Kapuścińskiego. Autorka podejmuje próbę odpowiedzi na pytanie, dlaczego Hiszpania, która jest już wolna od reżimu Franco, w XXI wieku dalej nie potrafi poradzić sobie z rozliczeniem się z przeszłością. To książka o Hiszpanii, jakiej nie znamy, o nieprzepracowanych dramatach i niesprawiedliwości. "Strup" to książka, która dla nas wszystkich jest lekcją zarówno pokory, jak i determinacji.

To przez nią nie skończyłem jeszcze studiów. Ale za to dzięki niej Olga Tokarczuk dostała Nobla.  A mówiąc już bardziej poważnie – za sprawą jej książki i rozmowy z nią, świadomiej i lepiej mogę wykonywać swoją pracę. Janina Bąk – statystyczka, wykładowczyni i blogerka, a także konkurencja dla Karola Strasburgera. Pretekstem do rozmowy z Janiną była jej nowa książka pt. "Statystycznie rzecz biorąc, czyli ile trzeba zjeść czekolad, żeby dostać Nobla". Choć w naszej rozmowie, jak również  w książce, jest dużo śmiechu, to wbrew pozorom rozmawiamy o poważnych i ważnych dla każdego statystycznego Polaka sprawach.

Po kilkunastu "Domowych Inspiracjach" , których stworzenie wymusiła na mnie (jak na wielu) pandemia, teraz przekazuję Wam rozmowę już nie przez internet z domowego studio. Wreszcie mogłem spotkać się z gościem tak, jak lubię najbardziej – twarzą w twarz, na luzie. A spotkałem się z podróżnikiem, naukowcem, człowiekiem z olbrzymią pasją – Michałem Milczarkiem. Michał zabrał mnie jakiś czas temu w cudowną podróż po zakątkach Rosji, o których nawet nie myślałem. Zobaczyłem skraje tego olbrzymiego kraju, miejsca, gdzie doleci się tylko helikopterem; jadłem mięso renifera i jeździłem autostopem po drogach, które czynne są tylko w zimie. Ta moja podróż odbyła się za sprawą książki Michała Milczarka pod tytułem "Donikąd. Podróże na skraj Rosji". Ten zbiór filozoficznych esejów ukazuje Rosję bez tezy. Może i Wy skusicie się na podróż donikąd?

Kocham reportaż. Od dłuższego czasu czytanie innego rodzaju książek nie sprawia mi przyjemności. Każdy reporter, który stara się przybliżyć nam kawałek świata, sam najpierw zmierza się z historiami. A te, jak to zwykle w reportażu bywa, najczęściej są trudne. Zapraszam Was do odsłuchania rozmowy z panią Barbarą Seidler – reporterką sądową, która uczestniczyła w najgłośniejszych rozprawach lat 60., 70. i 80. XX wieku. Na własne oczy widziała, jak oskarżony w tzw. aferze mięsiarzy skazany został na śmierć. Przyglądała się procesowi nauczycielki, która zakatowała własne dziecko. Tych spraw było mnóstwo. Reportaże z nich pani Seidler opublikowała w kilku książkach. Niedawno ukazała się antologia, w której zebrane zostały najważniejsze teksty Barbary Seidler. Książka nosi tytuł „Pamiętajcie, że byłem przeciw”. Czytałem ją z wypiekami na twarzy.

Cofnijmy się do pięknych czasów sprzed pandemii... W chłodny, lutowy dzień w kawiarni "Wrzenie świata" w Warszawie spotkałem się z Radomirem Witem, który biegł do mnie prosto z Sejmu. Rozmawialiśmy o jego dziennikarskich początkach, pracy w TVP i później w TVN24. Jak pomyślę, że Radomir jest raptem kilka lat starszy... Też mam szansę na taką karierę? ;) Tak więc zapraszam Was na rozmowę, w której Radomir Wit z pytającego, stał się pytanym :)

Myślałem, że sięgam po książkę o Kanadzie (rzadko czytam blurby), a okazało się, że przeczytałem historię o traumie, bólu, okrucieństwie, smutku, zakłamaniu... "27 śmierci Toby'iego Obeda" to jeden z najważniejszych reportaży, które dotychczas przeczytałem. Kojarzony jest z książką Justyny Kopińskiej pt. "Czy Bóg wybaczy siostrze Bernadetcie?". Nie bez powodu, bo również mówi o bestialstwie wobec dzieci przebywających pod opieką kleru. Ale "27 śmierci..." to też coś więcej, to próba poradzenia sobie z traumą całego narodu i zadośćuczynienia pokrzywdzonym, których było tysiące... Zapraszam Was na rozmowę z autorką książki "27 śmierci Toby'iego Obeda" – panią Joanną Gierak-Onoszko. To jej debiutancka książka, ale jak to powiedział Michał Nogaś: "Jeśli debiuty to tylko takie". Pani Joanna za swój znalazła się w gronie finalistów Nagrody im. Ryszarda Kapuścińskiego". Rozmawialiśmy nie tylko o historiach z Kanady, ale również o tym, jak powstaje reportaż, jak rodzi się pomysł.

Z Pawłem Piotrem Reszką rozmawiałem o jego ostatniej książce reporterskiej pt. "Płuczki". To historia ludzi mieszkających niedaleko obozów zagłady w Bełżcu i Sobiborze, którzy postanowili wzbogacić się na ludzkiej tragedii. W jaki sposób? Przez wiele lat rozgrzebywali poobozowe cmentarzyska, żeby znaleźć kosztowności należące do zamordowanych Żydów. Przesiewali ziemię, ludzkie kości odrzucali na bok, a skrzętnie chowali złote zęby, pierścionki, łańcuszki. To historia przede wszystkim o ludzkiej moralności. Paweł Piotr Reszka – dziennikarz, reporter związany teraz przede wszystkim z "Dużym Formatem" Gazety Wyborczej. Został wyróżniony Nagrodą im. Ryszarda Kapuścińskiego za swoją pierwszą książkę pt. "Diabeł i tabliczka czekolady". Jego druga książka, czyli "Płuczki" zostały nominowane do tej samej nagrody w tym roku. Paweł Piotr Reszka to moim zdaniem wielka postać, a przy tym niezwykle skromna. Nie tylko potrafi pisać, ale przede wszystkim potrafi słuchać, co znacznie wpływa na to, jakie są jego książki.