1. Ի՞նչ է մարդու հոգեկանը:

2. Դուք հոգեբույժ և նաև հոգեթերապևտ եք: Կան նաև հոգեբաններ: Պացիենտը ո՞ր դեպքերում, ո՞ր մասնագետին պետք է դիմի:

3. Հայաստանը կարծրատիպերով հարուստ երկիր է, ու հոգեբուժության մեջ, կարծում եմ, այս խնդրին ավելի շատ ենք առնչվում: Արդյո՞ք ունենք դիմելիության խնդիր:

4. Արդյո՞ք հոգեկան որևէ խնդիր ունեցող անձինք վտանգավոր են: Կամ, օրինակ, փողոցում ինքն իրեն խոսող կամ ինչ-որ իմպուլսիվ շարժումներ անող մարդուց վախենալ պե՞տք է:

5. Ի՞նչ խնդրով պացիենտներին է ցուցված հարկադիր տեղափոխել հոգեբուժարան:

6. Շատ հիվանդությունների անուններ մենք խոսակցականում օգտագործում ենք: Օրինակ հիստերիկ բառը հենց հայերեն բառարաններում, բացի իրեն հատուկ իմաստից, այսինքն՝ հիստերիայով տառապող, հիստերիայի վիճակում գտնվող անձ իմաստից բացի, ունի երեք փոխաբերական իմաստ 1. (փխբ․) չափազանց դյուրագրգիռ՝ ջղային, 2. (փխբ․) (խսկց․) լաչառ, 3. (փխբ․) տեղի-անտեղի խոսող, ճղճղան, աղմկարար: Նաև լսել եմ, որ շիզոֆրենիկ ասում են պերֆեկցիոնիստ մարդկանց, կամ սովոր ենք չէ՞ մարդկանց ասել գիժա, հոգեկան հո չես,, կամ մեր բառապաշարից դուրս չէկող դեբիլ բառը: Ինչքանո՞վ է սա ազդում հասարակության ու նաև պացիենտների հոգեբանության վրա:

7. Խոսենք մեր օրերում ամենաակտուալ ու շատ «մոդայիկ» դեպրեսիաների մասին. ի՞նչ է այն, ինչպե՞ս է դրսևորվում, արդյո՞ք միշտ պետք է պատճառներ ունենա, թե ոչ:

8. Ինչքա՞ն ժամանակ պետք է ունենա պացիենտը ձեր նշած սիմպտոմները, որպեսզի ախտորոշումը հստակ դրվի դեպրեսիա:

9. Դեպրեսիան հնարավո՞ր է արդյոք կանխարգելել:

10. Դեպրեսիան ինչպե՞ս ենք բուժում, ու արդյո՞ք հնարավոր է առանց դեղորայքի օգտագործման դուրս գալ այդ վիճակից: