سال‌ها پیش جهت یک تحقیق میدانی آزمایشی را در بخش نوزادان یک بیمارستان انجام دادند. پدربزرگ و مادربزرگی که صاحب یک نوه پسر شده بودند را پشت شیشه اتاق نوزادان آوردند و نوه یک‌روزه‌شان را که در پتویی آبی رنگ پیچیده شده بود از داخل اتاق به آن‌ها نشان دادند. نوزاد مشت‌هایش را گره کرده بود و گریه می‌کرد. فحوای گفتگوی این پدربزرگ و مادربزرگ که با اطلاع و اجازه خودشان ضبط شده این‌گونه بود: عجب پسر قوی‌بنیه‌ای است، معلوم است چهره پرصلابتی خواهد داشت. ببین مشت‌هایش را چقدر محکم گره کرده، گریه برای صدایش خوب است، در آینده صدایی رسا خواهد داشت. قطعا مرد قوی و محکمی خواهد شد. چند دقیقه بعد پدربزرگ و مادربزرگ دیگری که صاحب یک نوه دختر شده بودند را آوردند و دقیقا همین آزمایش را با آن‌ها نیز انجام دادند...

شاید صندلی بازی در دوران کودکی را به خاطر داشته باشید در خانه، مهد کودک، دبستان حتی، این جزو بازی‌های مرسوم و محبوب بود. همیشه یک صندلی کمتر از تعداد نفرات در نظر گرفته می‌شد. با شروع موسیقی دور صندلی‌ها می‌چرخیدیم و با قطع شدن آن باید سریع روی یک صندلی می‌نشستیم و در نهایت کسی که بی صندلی می‌ماند از بازی حذف می‌شد و آن‌قدر این حرکت را تکرار می‌کردیم تا تنها یک صندلی و دو بازیکن باقی می‌ماند و در این مرحله هر کسی که پس از اتمام موسیقی، صندلی را از آن خود می‌کرد برنده بازی بود...

دوستی تعریف میکرد برای گرفتن کتابی جدید به کتابخانه رفته بود و در آنجا محققی را ملاقات کرده بود که در ارتباط با جامعه بهائی ایران تحقیق می‌کرد و در همین زمینه در کتاب‌خانه به دنبال کتاب‌های مرجع بود. آن دوست با خوشحالی خود را معرفی کرده بود و گفته بود که به عنوان یک بهائی می‌تواند کتاب‌های خوبی در اختیارش قرار دهد. آن محقق گفته بود از لطف شما سپاسگزارم اما من به دنبال کتاب‌هایی می‌گردم که کاملا بی‌طرف نوشته شده باشند.  من در این مرحله از تحقیق نمی‌خواهم سراغ دو دسته از کتاب‌ها بروم: یکی کتاب‌هایی که خود بهائیان نوشته‌اند و یا از شخصیت‌های برجسته آیین‌شان دارند و یکی کتاب‌هایی که ازطرف دشمنان قسم‌خورده آن‌ها به چاپ رسیده است. این دوست می‌گفت بعد از خداحافظی با آن آقای محقق در مسیر برگشت به خانه خیلی به حرفی که زده بود فکر کردم...

آیا تا به حال کسی با جمله «امیدوارم در تمام لحظات غم و شادی زندگی‌ات مسرور باشی» آرزوی خیر درحق شما کرده است؟ شاید در نگاه اول عجیب یا حتی ناممکن به نظر برسد. مگر می‌شود در لحظات غم مسرور بود و یا مگر بین شادی و سرور تفاوتی هست؟ بگذارید کمی موضوع را تحلیل کنیم و بشکافیم. شاید اگر بشکافد معنی جدیدی از دل آن بشکفد. بهاءالله در یکی از شاعرانه‌ترین آثارش به نام «لوح مریم» این دو جمله را دارد: «مریما حزن را به سرور بچش و غم را از جام فرح درکش.» گویا او که برای برقراری صلح در ابعاد جهانی آمده است بر آن است تا بین مفاهیم به ظاهر متضاد نیز یگانگی بیابد و به ما بنمایاند. این‌جا حزن و غم در تضاد و روبروی سرور و فرح قرار ندارند، بلکه عملا لازم و ملزوم یکدیگر به شمار می‌روند. صلح و یگانگی حتی تا به اینجا؟ نه از این هم عمیق‌تر.

دوستی تعریف می‌کرد برای گرفتن کتابی جدید به کتاب‌خانه رفته بود و در آن‌جا محققی را ملاقات کرده بود که در ارتباط با جامعه بهائی ایران تحقیق می‌کرد و در همین زمینه در کتاب‌خانه به دنبال کتاب‌های مرجع بود. آن دوست با خوشحالی خود را معرفی کرده بود و گفته بود که به عنوان یک بهائی می‌تواند کتاب‌های خوبی در اختیارش قرار دهد. آن محقق گفته بود از لطف شما سپاسگزارم اما من به دنبال کتاب‌هایی می‌گردم که کاملا بی‌طرف نوشته شده باشند. من در این مرحله از تحقیق نمی‌خواهم سراغ دو دسته از کتاب‌ها بروم، یکی کتاب‌هایی که خود بهائی‌ها نوشته‌اند و یا از شخصیت‌های برجسته آئین‌شان دارند و یکی کتاب‌هایی که از طرف دشمنان قسم خورده آن‌ها به چاپ رسیده است...

از همان ابتدا این خورشید بود که مرکز عالم ما بود، ما و دیگر سیاره‌ها بودیم که دور او می‌چرخیدیم بی‌آنکه خود بدانیم، بی‌آنکه خود ببینیم، چه بسا که در ظاهر حرکت خورشید را به دور زمین احساس کردیم و توهم ما این شد که مرکز جهان هستیم و تمام کهکشان تحت فرمان ما. اما خورشید ثابت و استوار در جایگاه رفیع و روشن‌اش بدون اندک تأملی در توهمات ما و تعللی در رسالت‌اش از جان درخشید و به جان‌ها حیات بخشید، هنوز هم بی‌دریغ می‌درخشد و می‌بخشد.ای کاش تاریخ می‌توانست در بزنگاه‌های مهم و تأثیرگذار، احساسات درونی انسان‌ها را نیز ثبت کند و برای ما به یادگار گذارد...

حضرت بهاءالله شارع آئین بهائی بیانی دارند به این مضمون که دشمن شما چیزهای شماست که نزد خود نگه داشته‌اید و به آن‌ها مشغول گشته‌اید. مثالی که در ادامه می‌زنند تفکربرانگیز است. آن مثال عبارت است از پسندیدن گفتار خویش اگر چه نیک باشد.با کنار هم قرار دادن گزاره‌های گوناگون که مثال‌هایی از آن در ادامه مقاله خواهد آمد می‌توان به این نتیجه رسید که این پسند گفتار خویش حتی اگر که نیک باشد ما را به عنوان یک طرف از طرفین گفتگو یا دیالوگ به یک نوع بن‌بست می‌رساند و ما به مرور توانایی خویش در شنیدن را از دست می‌دهیم...

این مقاله بر آن است تا شما را به یک تخیل دعوت کند و بعد سوالی از شما دارد.گروهی را تصوَر یا تخیل کنید که دور هم نشسته‌اند یا با هم قدم می‌زنند و خاطراتشان را برای هم تعریف می‌کنند. خاطراتی که در عین تنوع ظاهری از یک نوع اتحاد و یگانگی باطنی و درونی نیز برخوردار است. خاطراتی که مثل برگ‌ها یا شاخه‌های یک درخت هستند با تنه و ریشه‌ای مشترک. یگانگی و اتحادی در هدف و مفهوم و تنوع و گوناگونی در مصادیق. در این تخیل اگر با دقَت بیشتر به صحبت‌ها گوش کنید در خواهید یافت که اتفاقا بعضی جاها از همین تمثیل درخت برای بیان بهتر منظور خود استفاده می‌کنند...

به احتمال زیاد مسابقات استعدادیابی در عرصه خوانندگی را دیده‌اید، اکثر کشورهای جهان با توجه به شاخصه‌های فرهنگی خویش در عرصه موسیقی و آواز، این موقعیت را برای افراد با استعداد فراهم می‌کنند تا هر آن‌چه در این عرصه در وجود خود داشته یا کسب کرده‌اند در یک اجرا به قانون‌گذاران و داوران آن مسابقه ارائه نمایند و در صورت کسب تأییدیه از آنان، به مراحل بالاتر راه پیدا کنند.این مسابقات در گوشه و کنار جهان برگزار می‌شود و ضمن حفظ ساختاری که معرف موسیقی آن سرزمین هست، نکات و قواعد مشترکی را ملزم به رعایت آن هستند. یکی از آن قواعد این است که داوران پیش از شنیدن صدا نباید صورت افراد را ببینند، به همین خاطر صندلی‌ها پشت به صحنه طراحی شده‌اند...لینک مقاله در وبسایتیک گفتگوی ساده – گفتگویی با آرمین اشراقی و ایرج عابدیان درباره عدالت در حکومت‌داری

زندگی سخت‌تر و پیچیده‌تر از آن است که ابتدا به نظر می‌رسد. در نگاه اول، بیماری‌ها، تبعیض‌ها، کار و مشکلات اقتصادی، مرگ عزیزان و نظایر این مسائل و مصائب دیده می‌شود که البته هر کدام به تنهایی دلیل قاطع بر سخت بودن زندگی هستند، اما برای کسانی که از رویه ظاهری زندگی عبور می‌کنند و در لایه‌های زیرین به دنبال معنای عمیق‌تر برای زیستن می‌گردند، موضوع فقط در موارد بالا خلاصه نمی‌شود. سختی و سرسختی زندگی در لایه‌های زیرین شکلی متفاوت به خود می‌گیرد و ابعاد وسیع‌تر و عمیق‌تری از خود نشان می‌دهد.لینک مقاله در وبسایتخبرنگار – نقد و انتقاد یا ایراد و خرده‌گیری