Tristan i Izolda

1

Odkąd umarłaś różo będzie czyjś 

cię szukał cień wśród cieni na tym pniu

2

Może nie wszystkie ciemne cienkie ślady 

na korze wierzby wyciął czarny bez

3

Może on broczy twoją czarną martwą krwią

ten bez co się w twój stary korzeń wgryzł 

i wzrósł pod uschłą wierzbą która jeszcze stoi

choć  już nie żyje jak nie żyjesz ty 

4

Lecz twoje siostry-róże patrzą na jej łysy 

łeb i pień i na twe miejsce które zajął bez

5

Czuwają nad młodziutką rześką oziminą

całując niebo karminowym deszczem 

6

Siostry tej wierzby która zmarła stojąc

trwają w szeregu posrebrzanych koron

7

I gdyby stała w środku korowodu

łatwo by skryły brak jej ściętej głowy

8

Chociaż wraz z tobą sczezł łuk róż co mógł

połączyć grób Izoldy i Tristana grób

ich uścisk trwa póki wiatr głaszcze 

splot pni wierzb 

___________________________________________________________  14/11/2021