Τέτοιες μέρες, Απόκριες, Καθαρή Δευτέρα, αλλά και πολύ αργότερα, ο ουρανός της γειτονιάς γέμιζε πολύχρωμους χαρταετούς. Πραγματικός συνωστισμός, αφού για μας τα παιδιά δεν εννοείτο να μην πετάξει το καθένα τον χαρταετό του. Χαρταετό που δεν τον αγοράζαμε αλλά τον κατασκευάζαμε μόνοι μας με υλικά αυτοσχέδια ή απ’ το ψιλικατζίδικο της γειτονιάς. Για μένα η κατασκευή του χαρταετού ήταν κάθε χρόνο ιεροτελεστία. Ο πατέρας μου έφερνε πολλές μέρες πριν τις μάνες (τα ξύλα), τις ειδικές πολύχρωμες κόλλες χαρτιού και τον σπάγκο και καθόμασταν ώρες μαζί, έξω στην αυλή του σπιτιού μας για να τον ετοιμάσουμε. Ήταν μαγεία!

Αν έχει αξία να γυρίσει κανείς πίσω σ’ εκείνα τα χρόνια, το 1975, το 1980, δεν είναι μόνο γιατί αποτελούν το παρελθόν και την ιστορία του, την προηγούμενη ζωή του, αλλά είναι και γιατί, τα χρόνια εκείνα οι αλλαγές κι οι ανατροπές στα έωςτότε δεδομένα ήταν τόσο ριζικές και μεγάλες, που ουσιαστικά δημιούργησαν τις προϋποθέσεις για τη μετέπειτα ανάπτυξη και της χώρας και της κοινωνίας.

Ελάτε σ' ένα ταξίδι στον Αμερικανικό Νότο του 1962, με τις τόσες ομορφιές και τις τόσες αντιθέσεις, μαζί με το Don Shirley Trio, μαζί με τον Τόνι Βαλελόνγκα και τον Ντον Σίρλεϊ. Ελάτε ν' ανταλλάξουμε κάποιες σκέψεις με αφορμή την βραβευμένη με 3 'Οσκαρ ταινία "Το Πράσινο Βιβλίο", που είναι βασισμένη σε αληθινά γεγονότα. Ελάτε να μιλήσουμε για την αξία του ανθρώπου, για τις ανισότητες, τους αποκλεισμούς και τις διακρίσεις, για την αξιοπρέπεια, μια αξία τόσο παλιά, αλλά και τόσο σύγχρονη.

Τα Χριστούγεννα ξημέρωσαν, ήρθαν! Μπορεί διαφορετικά, παράξενα, σιωπηλά, απομονωμένα ή όπως καθένας τα βιώνει και τα αισθάνεται, αλλά το γεγονός είναι ότι τα Χριστούγεννα έφτασαν, είναι εδώ! Ας ξεχάσουμε, έστω και για λίγο, τα όποια επίθετα εμποδίζουν να τα νιώσουμε και να τα ζήσουμε με χαρά και αγάπη κι ας κρατήσουμε το ουσιαστικό, τα Χριστούγεννα! Και μιας η μέρα το καλεί, ας ακούσουμε μαζί ένα Χριστουγεννιάτικο παραμύθι στο νέο εορταστικό μου podcast. [Είμαι καλός... παραμυθάς, πιστέψτε με!] Ας αισθανθούμε και πάλι παιδιά!  Χρόνια Πολλά! Καλά Χριστούγεννα για όλους!

Η Αθήνα, οι γειτονιές-της, οι γειτονιές-μας, τα παιδικά-μας χρόνια, οι εποχές κι οι χρόνοι είναι κάτι περισσότερο από δρόμοι, πλατείες, κτίρια, παιχνίδια, παρέες, έρωτες, επιθυμίες και σκέψεις. Είναι παλιά ιστορία. Είναι αυτό που υπήρξε, που υπάρχει και θα υπάρξει. Βήματα ζωής, από την παιδικότητα στην εφηβεία και την ενηλικίωση στην Αθήνα, με τη φιλική συντροφιά του Νίκου Βατόπουλου μέσα από τις σελίδες του νέου-του βιβλίου.

Από τους τοίχους και τους μπουφέδες κατέβηκαν στα άλμπουμ κι από εκεί πέρασαν σε σκληρούς δίσκους και σε στικάκια. Οι φωτογραφίες από γεγονός έγιναν καθημερινότητα κι οι στιγμές που κάποτε θέλαμε να θυμόμαστε σαν ξεχωριστές έγιναν συρμός. Μια εικόνα χίλιες λέξεις, αλλά με την κυριαρχία των social media μήπως κοντεύουμε να πνιγούμε απ' τη... φλυαρία; Υπέροχο χόμπι και συνήθεια που ξυπνά αναμνήσεις και κρατά ζωντανές στιγμές από τα περασμένα.

Μπορεί μια άγνωστη υπάλληλος μ' ένα τηλεφώνημά της ν' αλλάξει τη διάθεση; Μπορεί ένα απρόσωπο δημόσιο ν' αλλάξει από μια άγνωστη υπάλληλο; Με ποιες προϋποθέσεις και ποια προαπαιτούμενα;

Σε πολλά μας επιβαρύνει ο αποκλεισμός κι η καραντίνα, αφήνει όμως κι αρκετό ελεύθερο χρόνο. Το διάβασμα είναι μια από τις δραστηριότητες που μπορούν να τον γεμίσουν ευχάριστα. Ένα όμορφο βιβλίο αποτελεί πάντα έναν καλό σύντροφο. Το "Εκεί που τραγουδάνε οι καραβίδες" είναι -για μένα- ένα απ' αυτά!

Το παιδί έμεινε έκπληκτο! Δεν ήξερε πού να πρωτοκοιτάξει! Οι μηχανές έκαναν παράξενους θορύβους έτσι όπως κινούνταν πάνω – κάτω τα διάφορα μεταλλικά τους εξαρτήματα. Μπροστά από κάθε μια, καθισμένος σε ψάθινη καρέκλα, βρίσκονταν κι από ένας χειριστής, που με ταχύτητα και δεξιοτεχνία, χτυπούσε κάτι μικροσκοπικά κουμπιά που υπήρχαν σ’ ένα επικλινές ταμπλό. Έμοιαζαν με της γραφομηχανής που είχε δει σ’ ένα περιοδικό.

Όταν για τις ανάγκες των εργασιών στο σπίτι καλύφθηκε κι η τηλεόραση για ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο, συνειδητοποιήσαμε πόσο ήμασταν μαζί της εξαρτημένοι.