LinkedIn bywa dla mnie miejscem, w którym znajduję inspiracje - ale też bardzo często wyzwania. Wyzwania związane z rozumieniem słów, idei, znaczeń. Staram się myśleć niesztampowo, co bardzo często oznacza, że myślę poprawnie. Że polemizuję nie z ciekawymi ideami, ale z nieprawidłowo sformułowanymi ideami. W dzisiejszym odcinku o jednej z anegdot, która - moim zdaniem - bardziej szkodzi niż pomaga. Ale może się mylę :) Anegdota z LinkedIN Które miejsca są dla nas właściwe Dlaczego nie warto być najlepszym w danym miejscu Czy warto oceniać ludzi (pro tip: warto, tylko trzeba rozumieć, co znaczy "oceniać"

8 marca Cezary Walenciuk zadał bardzo ciekawe pytanie na FB:  "Drodzy Toastmasterzy. Jak mierzyć swoje umiejętności przemawiania ?" W tym odcinku podcastu staram się pokazać, jakich wskaźników używam do mierzenia skuteczności moich prezentacji, zarówno mierzalnych wprost (np. osiągniecie celu prezentacji) jak i deklaratywnie (podobało się?). Jeśli na serio myślisz o rozwoju w zakresie przemawiania i chcesz wiedzieć, co i jak mierzyć, ten odcinek jest zdecydowanie dla Ciebie!

Byłem wczoraj (2020-02-17) na spotkaniu #SalesAngels (www.salesangels.pl). Spotkanie społeczności sprzedawców, podczas którego w czterech miastach, raz w miesiącu, spotyka się ponad 50 osób zainteresowanych sprzedażą. I słuchają eksperta. I tak dwanaście razy w roku, czterdzieści osiem spotkań. Fajnie. Wczoraj mówcą był Radosław Żemło (więcej o nim na jego profilu LinkedIN tutaj), który opowiadał o tworzeniu zespołów sprzedażowych. Jak podczas każdej prelekcji tak i teraz robiłem notatki. Mam zwyczaj wyszukiwania maksymalnie trzech rzeczy, które zabiorę dla siebie. Były trzy. Do posłuchania 🙂

Czasami analizuję przemówienia i prelekcje, które niby mają w sobie "to coś", ale...nie działają. Z punktu widzenia idei, kontekstu i marki mówcy, warsztatu scenicznego - jest dobrze, ale coś nie styka. Nie iskrzy. Ponieważ istotnym etapem przygotowania prezentacji jest zbieranie materiału, warto jest wiedzieć, jakimi kryteriami rządzi się lub powinno się rządzić wybieranie materiału. Jakie cechy powinniśmy obserwować albo jakie punkty kontrolne ustawić, żeby wszystko działało. Żeby prezentacja była skuteczna.

Na moich ulubionych Social Media, na LinkedIN i na Facebooku w grupie Trener Trenerowi Trenerem pojawiło się ostatnio kilka zapytań o szkolenia z wystąpień publicznych. Mój temat. Ale nie tylko mój. Liczba ofert w odpowiedzi na te zapytańą śmiało bije rekordy popularności. 66 w jednym wątku, 120 w 24 godziny w drugim, 50+ na LinkedIN.  Ponieważ i tu i tu parę osób mnie poleciło, postanowiłem sprawdzić, kogo to polecają inne osoby. A że odbyłem kilka rozmów telefonicznych z autorami i autorkami tych zapytań, wyczuwszy frustrację u niektórych rozmówców, postanowiłem też zastanowić się: Gdybym to ja miał zatrudnić trenera od wystąpień publicznych, jakimi kryteriami bym się kierował? Oto odpowiedzi :)

  Jedno z najciekawszych pytań, z którymi zetknąlem się na LinkedIn: czy warto ćwiczyć przed lustrem? TL;DR: nie. Nie warto z wielu powodów, o którym mówię w kolejnym odcinku mikro-podcastu :)

  W moim kursie, Zostań Mówcą Profesjonalnym, omawiam modele współpracy z organizatorami konferencji. Od czystego (klient płaci i wymaga, ja reprezentuję klienta, nie sprzedaję swoich produktów i usług, nie reklamuję się, nie networkuję) do brudnego (klient nie płaci, ja robię swoje, ale przy okazji sprzedaję siebie na lewo i prawo). Dziś omówimy maila, którego dostałem od organizatora jednej z konferencji. Wystąpię na niej, jasne, model jest gdzieś bliżej brudnego, ale...chyba będzie warto. 

10 maja miałem przyjemność prowadzić wykład dla blisko 100 Toastmasterów we Wrocławiu. Opowiadałem op tym, jak szybko i powtarzalnie zbierać, tworzyć i opracowywać historie i mowy w excelu. Oto podsumowanie pliku, który tam pokazywałem :)

  Konferencje, spotkania i networking zawsze były ważną częścią mojego biznesu. Ale to, co dało mi największego kopa w rozwoju, to jedna prosta zmiana w nastawieniu. Mogłem ją zaobserwować u siebie, oczami uczestnika konferencji we Wrocławiu – zdjęcie poniżej. Jest naprawdę dobrze, kiedy ktoś z zewnątrz potwierdza, że to, co robisz, jest nie tylko autentyczne i spójne, ale i skuteczne W tym odcinku micropodcastu: O dwóch sesjach we Wrocławiu O recepcie na sukces Definicje ryzyka i szansy i dlaczego się nie rozumiemy

  Dostałem maila. Takiego ni to pochwalnego, ni to informującego zwrotnie o tym, co mogę robić lepiej. O: “Jerzy, jeszcze raz dziękuję Ci za współpracę. Bardzo się cieszę, że […] dała mi kontakt do Ciebie i udało się zgrać terminy. Twoja obecność i sposób prowadzenia konferencji był jednym z najbardziej wychwalanych przez uczestników aspektów naszego wydarzenia. Jestem trenem i wiem, jak ważny jest rozwój, dlatego mimo że o to nie prosiłeś, pozwolę sobie napisać kilka moich uwag, bo jestem przekonana, że przyjmiesz je z otwartością i w efekcie przyczynią się do tego, że będziesz jeszcze lepszy w tym co robisz.” Trzy rady, trzy lekcje, które wyciągnąłem z tego maila, nagrałem jako mikro-podcast. Miłego słuchania. W tym odcinku micropodcastu: O konferencji, którą prowadziłem Jak zapewnić, żeby konferansjer nie spóżniał się na poszczególne sesje Jak obliczać czas na sesje panelu dyskusyjnego (i jak go projektować) (pobierz excela) Jak projektować przejścia pomiędzy panelami, sesjami i prelegentami, żeby nie wpaść w pułapkę nieznajomości widowni (i organizatora)