### El Club [1] Reżyser nominowanego do Oscara “No”, znany również z filmów rozliczających okres dyktatury Pinocheta, Chilijczyk Pablo Larrain, zabiera się za kolejny kontrowersyjny temat. Tym razem jednak w centrum wydarzeń osadza grupę księży wyrzuconych ze swoich zgromadzeń za różne przewiny (m.in. związane ze skandalami pedofilskimi), jakich dopuścili się podczas kapłańskiej posługi. Reżyser jednak nie ocenia, nie wydaje pobieżnych sądów, pozwala widzom obserwować i wyciągnąć wnioski. Subtelnie i z wyczuciem. Fascynująco. ### Strategia mistrza [2] Kariera amerykańskiego kolarza Lance’a Armstronga rozwijała się w szalonym tempie. Od kiepsko zbudowanego, dostającego zadyszki przy pierwszym niezbyt nawet stromym podjeździe po króla szos i górskich odcinków, mistrza nad mistrze - w kilka zaledwie lat. Przeistoczenie miało miejsce na naszych oczach, a rozpoczęło się na dobre po zdiagnozowaniu u kolarza raka. Z tej, jak i z innych walk wyszedł jednak zwycięsko - i mocniejszy, niż kiedykolwiek. Stephen Frears w “Strategii mistrza” próbuje odpowiedzieć na pytanie - jak do tego doszło, że Armstrongowi tyle uszło na sucho, a przyznał się dopiero wtedy, kiedy jemu samemu to pasowało i to w programie Oprah Winfrey, przy wielomilionowej oglądalności? ### Sól ziemi [3] Historia 40-letniej podróży po świecie fotografa Sebastiao Salgado, który portretował szereg przemian geopolitycznych i ich wpływ na zwykłych ludzi. W nominowanym do Oscara filmie dokumentalnym Wim Wenders (“Niebo nad Berlinem”) i syn fotografa, Juliano Ribeiro Salgado towarzyszą w przywoływanej wędrówce Salgado na dwóch poziomach - osobistym i antropologicznym, poszerzając ramy zdjęć o szereg niezwykle ciekawych kontekstów.

### Karbala [1] Film Krzysztofa Łukaszewicza opowiada o heroicznej obronie ratusza przez oddział polskich i bułgarskich żołnierzy w trakcie misji w Iraku. Pozostawieni bez wsparcia i odcięci przez rebeliantów, muszą stawić czoła przeważającym siłom wroga i poradzić sobie z minimalnymi zasobami broni i żywności. ### 45 lat [2] Ona i on, mała mieścina, spokojnie życie. Po 45 latach od zawarcia małżeństwa oboje przywykli do swojego towarzystwa, do stabilizacji i przyjęcia codziennej egzystencji taką, jaka jest. Mało co ich dziwi, niewiele zaskakuje. Kiedy na jaw wychodzi pewien dawno zapomniany sekret z przeszłości, zasiewa ziarno wątpliwości i każe ponownie zastanowić się nad istotą długoletniego związku. Koncertowe role Charlotte Rampling i Toma Courtenaya w znakomitym, doskonale wyważonym i subtelnym filmie Andrew Haigha. ### Festiwale Gdynia i Toronto to dwa festiwalowe bieguny, nie tylko dlatego że trwają równolegle na dwóch kontynentach. Gdynia to festiwal krajowy, jakiego ze świecą szukać na festiwalowej mapie, prezentuje to, co najlepsze w naszym kinie. Toronto z kolei to pierwszy oscarowy prognostyk, z roku na roku poszerzający swoją renomę, z szeregiem premier i targami sprzedażowymi. Dekompresor odwiedził obydwa te wydarzenia (Sebastian był w Gdyni, Magda w Toronto) - zobaczcie, co z tych wypraw przywiózł.

### Nieracjonalny mężczyzna [1] Najnowszy film Woody’ego Allena budzi skrajne emocje - jedni uznają go za jeden z lepszych tzw. “nowych Allenów”, dla innych do powtórka z rozrywki, wierna kopia wykorzystanych już niegdyś wzorców, ubrana tylko w nowe szaty i zagrana przez nowych aktorów (tu Joaquin Phoenix i Parker Posey, muza niezależnego twórcy Hala Hartleya). Czy Mistrz z Nowego Jorku powiedział już swoje ostatnie twórcze słowo, a teraz kalkuje już sam siebie? Trudno nie mieć takiego wrażenia śledząc znaną fabułę, słuchając powtarzanych bez ustanku filozoficzno - psychologicznych frazesów i wciąż tej samej suity na wiolonczelę Bacha. I czy Emma Stone może zacząć irytować? ### Pan Turner [2] Mike Leigh (“Sekrety i kłamstwa”) w nagrodzonym na festiwalu w Cannes “Panie Turnerze” przedstawia losy prekursora impresjonizmu, Williama Turnera. Brytyjski mistrz opowieści o zwykłych ludziach pokazuje wybitnego malarza na tle epoki, wchodzi wewnątrz relacji rodzinnych, wreszcie pokazuje artystę przy pracy i naturalne światło, które było stymulantem jego twórczości. ### Kalwaria [3] Ojciec James (Brendan Gleeson) pracuje w małej wiejskiej parafii na północy Irlandii. Tu wszyscy się znają, wiedzą o sobie wszystko. Świadomi, że ich ksiądz w przeszłości sam zmagał się z nałogami i założył rodzinę (zanim przywdział sutannę urodziła mu się córka), traktują go jak swojego. Być może z tej właśnie przyczyny to do ojca Jamesa właśnie przychodzi wyspowiadać się młody mężczyzna. Wyznaje jednak nie swoje grzechy, lecz tego, który go wykorzystał seksualnie przez laty. Od tej pory ksiądz nie będzie jedynie przedstawicielem małej religijnej wspólnoty, będzie sumieniem całego kościoła. Znakomite, głębokie, ważne kino.

### Eskorta [1] Kolejny w dorobku reżyserskim film znakomitego aktora Tommy’ego Lee Jonesa, i kolejny (po “Trzech pogrzebach Melquiadesa Estrady”) western. Briggs (Jones) i Mary Bee Cuddy (Hilary Swank) zrządzeniem losu stają się kompanami w trudnej i niebezpiecznej misji prze przetransportowania trzech psychicznie chorych kobiet między dwoma nieprzyjaznymi stanami. Klasyczne kino drogi? Nic z tych rzeczy! ### Amy [2] Nieśmiała, zakompleksiona, wrażliwa, piekielnie utalentowana, niestabilna emocjonalnie, niedojrzała, zaniedbana… Amy Winehouse. Historia jej oszałamiającej kariery, deszczu nagród i uznania ze strony świata artystycznego oraz bezkrytycznego uwielbienia fanów zestawiona z burzliwym życiem prywatnym, desperackim poszukiwaniem miłości i uzależnieniem w filmie dokumentalnym Asifa Kapadii. ### Rok przemocy [3] Abel Morales (kolejna znakomita rola Oscara Issaca) jest emigrantem, który próbuje ustatkować się w USA i dzięki rozkręconemu własnymi siłami biznesie, osiąga swój cel. Nadchodzi jednak rok 1981, kiedy fala przestępczości przybiera na sile, a mafijne grupy zawłaszczają średnie przedsiębiorstwa. Firma Moralesa jest kolejną na ich drodze.

### Lost River [1] Debiut reżyserski hollywoodzkiej megagwiazdy, Ryana Goslinga. “Lost River” na zeszłorocznym festiwalu w Cannes określany był naprzemiennie jako mroczny, hipnotyczny, niepokojący, ale i wtórny, niepełny, stworzony wyraźnie pod wpływem fascynacji kinem Nicolasa Windinga Refna i Davida Lyncha. Jednoznaczna opinia o tym filmie nie wchodzi w grę. ### W głowie się nie mieści [2] Jeden z największych hitów tegorocznego Festiwalu w Cannes to… kreskówka! Wyprodukowany przez Pixar i wyreżyserowany przez Pete’a Doctera (odpowiedzialnego za “Toy Story”, “WALL-E” i “Odlot”) film zdobył serca publiczności i krytyków na cały świecie, a przecież opowiada właśnie o emocjach. Mądre, ciepłe i poruszające kino familijne. ### Pod skórą [3] Obcy z kosmosu rzadko przybierają tak atrakcyjną postać, tym razem obleczona fizycznością Scarlett Johansson kosmitka odnajduje tymczasowy dom w szkockim Glasgow. Tu mami i łudzi przypadkowych mężczyzn, wykorzystując swój zewnętrzny wygląd, by osiągnąć własny sekretny cel. Intrygujące i hipnotyzujące.

### Mad Max: Na drodze gniewu [1] Dla wszystkich oddychających spalinami i z wysokooktanową benzyną we krwi to może być film roku! Weteran George Miller po przygodzie z kinem familijnym (wyreżyserował w końcu “Babe świnka w mieście” i dwie części “Happy feet”) wraca do korzeni - w roli Maksa obsadzając fantastycznego Toma Hardy’ego, ale prawdziwą gwiazdą czyniącego genialną Furiosę (Charlize Theron). Mogła to być kompletna katastrofa. Wyszedł film, który zapamiętamy dla długo. Prawdziwa jazda bez trzymanki! ### Marsylski łącznik [2] Nawiązująca, nie tylko tytułem, do “Francuskiego łącznika” historia walki sędziego Pierre Michela (Jean Dujardin) z szefem gangu (w tej roli Gilles Lellouche), przemycającego narkotyki z Francji do USA. Dbałość o scenograficzne (Marsylia lat 70.) i historyczne (w dużym stopniu bazujące na faktach) detale zaowocowała pełnokrwistym kryminałem noir w westernowym sosie. ### Citizenfour [3] Nagrodzony Oscarem dokument Laury Poitras rejestrujący wydarzenia z 2013 roku, kiedy to kontraktowy pracownik amerykańskiej agencji bezpieczeństwa wewnętrznego (NSA) ujawnił dokumenty, potwierdzające inwigilowanie obywateli przez rząd swojego kraju i istnienie programu PRISM, służącego m.in. do monitorowania korespondecji elektronicznych na całym świecie.

### Selma [1] Choć to dość zaskakujące, „Selma” jest pierwszym filmem kinowym o Martinie Lutherze Kingu. Znakomita młoda reżyserka Ava DuVernay (znana ze świetnego pełnometrażowego debiutu “Middle of Nowhere”) skupia się na okresie działalności aktywisty, w czasie którego usiłował on wymóc na władzach nowelizację ustawy umożliwiającej głosowanie czarnoskórym. DuVernay pokazuje swojego bohatera jako lidera, męża stanu, ale też obserwuje go w zaciszu domowym, wśród żony, dzieci i przyjaciół, którym poświęca każdą wolną chwilę. Poruszający obraz walki i wielkiej polityki skonfrontowany jest więc z fragmentami życia prywatnego jednostek w tym niezwykle sprawnie zrealizowanym dziele dotykającym wrażliwej wciąż w Ameryce materii praw człowieka. ### Jak całkowicie zniknąć [2] Przemysław Wojcieszek za temat nowego filmu wziął przypadkową relację dwóch kobiet, które poznały się przypadkiem w berlińskim metrze. Kamera podąża za nimi w nocnej wędrówce przez miasto - przechodzi przez ulice, towarzyszy w sali gimnastycznej, tańczy w klubach. Czy przypadkowe spotkanie przerodzi się w coś więcej? “Jak całkowicie zniknąć” to efemeryczne kino - utkane bardziej z gestów i emocji, miejsc i towarzyszącej im muzyki (autorstwa Julii Marcell) niż precyzyjnej konstrukcji i rozpisanych na chłodno dialogów. Parafrazując jedną z prasowych recenzji: to film, który wpuszcza powietrze do polskiego kina. ### Docs Against Gravity [3] Wybitne postaci światowego filmu dokumentalnego, całe morze fantastycznych tematów i historii, słynne tytuły, ciekawe spotkania i warsztaty - festiwal Docs Against Gravity, choć w tym roku zmienił nazwę, powraca w wielkim stylu! Na spragnionych emocji czekają fascynujące dzieła: my szczególnie czekamy na “CITIZENFOUR” o Edwardzie Snowdenie, “Perłowy guzik” gościa festiwalu Patricio Guzmana, na uwielbiane przez Sebastiana “Badjao. Duchy z morza”, a także na oklaskiwaną “Scenę ciszy” Oppenheimera, czy “W piwnicy” Ulricha Seidla. Prawda jest jednak taka, że najbardziej czekamy na absolutne zaskoczenia, opowieści, które wbiją nas w fotel i długo nie wyjdą z pamięci! Gośćmi festiwalu w tym roku są między innymi Joshua Oppenheimer, Ulrich Seidl, Kim Nguyen i Patricio Guzman. ### Wiosna Filmów [4] W tegorocznej edycji połączenie najlepszych filmów z tzw. festiwalowej trójcy (Berlin, Cannes, Wenecja) z miksem najciekawszych kinowych premier ostatnich miesięcy było zakrojonej jeszcze szerzej i kompetentniej. Na otwarcie mogliśmy obejrzeć komediodramat Roya Anderssona “Gołąb przysiadł na gałęzi i rozmyśla o istnieniu” (chyba najlepszy tytuł ostatnich lat), nagrodzony Złotym Lwem 2014 w Wenecji. Była też okazja, by zapoznać się ze współnagrodzonym w Berlinie za reżyserię (z “Body/Ciałem” Szumowskiej) “Aferim!” Radu Jude, przedpremierowo obejrzeć “Oniricę - Psie Pole” Lecha Majewskiego, szokujące “Plemię” Myrosława Słaboszpyckyja i “Ognie w polu” Skin’ya Tsukamoto, a na zakończenie kapitalny hiszpański thriller w klimacie “Detektywa”, czyli “Stare grzechy mają długie cienie”. Wiosna Filmów to była prawdziwa uczta kinomana. ### POST FACTUM: 1. Reżyserem "Once" jest oczywiscie John Carney, a nie John Curran. Sebastian posypuje głowę popiolem. 2. "Ognie w polu" to film autorstwa Shin'ya Tsukamoto. Sebastian uczy się wymowy. 3. Link do tekstu o "Badjao. Duchach z morza" [5]. Akurat w tym przypadku Sebastian dobrze zrobił.

### Złota klatka [1] Nastoletnia Sara z dwoma kolegami wyrusza z rodzinnej Gwatemali w poszukiwaniu lepszego życia do odległego Los Angeles. Bez pieniędzy, papierów, kontaktów, porywają się na niebezpieczną wyprawę, która może skończyć się dla nich tragicznie. Po drodze jeden z nich podejmuje decyzję o powrocie, ale zostaje szybko zastąpiony przez Chauka, należącego do jednego z plemion lokalnych. „Złota klatka” Quemady – Dieza zdobyła już ponad 70 nagród na całym świecie. ### Disco Polo [2] Pieniądze made in Poland w latach 90-tych. Dla niektórych pierwsza dekada polskiego kapitalizmu oznaczała trudne czasy przemian gospodarczych i ustrojowych – niepokój, kolejki, papiery. Dla innych, tych bardziej „obrotnych” – prawdziwą żyłę złota, streszczoną w kilku słowach: taniej kupić - drożej sprzedać. W ten sposób rodziły się fortuny dzisiejszych krezusów i ich dynastii. Jeszcze inni postanowili dorobić się w tzw. „szołbizie”, rozrywce dla mas, grając wpadające w ucho, rytmiczne utwory. Na weselach, ogniskach i biesiadach rodziło się disco polo, by wkrótce trafić, wraz z programami rodzącego się Polsatu, pod strzechy zwykłych Polaków. Bochniak w „Disco Polo” opowiada jedną z takich historii sukcesu, i robi to z werwą właściwą gatunkowi, którym się zajął. ### Violet [3] Reżyserski debiut Belga, Basa Devosa - zwycięzca sekcji Generation zeszłorocznego Berlinale. Wyciszona, rozegrana niemal bez słów historia młodego Jessego, na oczach którego ginie przyjaciel, napadnięty przez dwójkę rówieśników. Mimo że Jesse mógł stanąć w obronie kolegi, nie był w stanie się poruszyć. Właściwie cała narracja skupiona jest na próbie “życia dalej”, pogodzenia się zarówno ze stratą, jak i z samym sobą. Cały ten proces obserwujemy niemal wyłącznie w obrazach. ### Ex Machina [4] Film science fiction Alexa Garlanda, współpracownika Danny’ego Boyla. Młody programista Caleb (Domnhall Gleeson) wygrywa konkurs organizowany przez swojego pracodawcę, Nathana (Oscar Isaac). Nagrodą okazuje się pobyt w posiadłości szefa, podczas którego Caleb ma wziąć udział w tzw. teście Turinga, polegającym na określeniu czy maszyna posiada sztuczną inteligencję. Podczas sesji z Avą, najnowszym dziełem Nathana, okazuje się że stopień jej AI jest znacznie wyższy niż Caleb mógł przypuszczać. Garland w “Ex Machinie” miesza dokonania powieści Lema, Dicka i Asimova z dziełami Kubricka, Scotta i Spielberga tworząc kameralny dramat na trójkę aktorów.

### Źródło nadziei [1] Pełnometrażowy debiut Russella Crowe’a opowiada o ojcu (w tej roli sam Crowe), którego trzej synowie wyruszają na wojnę z Imperium Osmańskim w bitwie o Gallipoli i w obliczu jej klęski zostają uznani za zaginionych. Epicki dramat nawiązujący do klasyki amerykańskiego kina, pokroju Lawrence’a z Arabii. ### Dumni i wściekli [2] Opowieść o tym, jak londyńska grupa gejów i lesbijek pomagała strajkującym walijskim górnikom to nie filmowa fikcja, a jeden z tych zapomnianych przez historię faktów, które rzeczywiście miały miejsce w czasie rządów premier Thatcher. Wszystko zaczęło się od zbiórki drobniaków na ulicy, a skończyło na długoletniej przyjaźni, która trwa do dziś. „Dumni i wściekli” Matthew Warchusa to niezwykle optymistyczny film o ciężkich i nieprzewidywalnych kolejach losu, o solidarności i tolerancji – z fantastyczną obsadą. Ku pokrzepieniu serc. ### To właśnie seks [3] Kolejna propozycja z Australii, tym razem komedia. Opowiadając losy kilku par Josh Lawson (również w obsadzie) sprawdza jak długo można utrzymać wysoką temperaturę seksualną w związku i jak skutecznie podwyższać jej wskaźnik. ### Sils Maria [4] Maria Enders (Juliette Binoche” otrzymuje propozycję wcielenia się w jedną z ról w sztuce, która dwadzieścia lat temu była jej przepustką do kariery. Z twórczymi powrotami w znajome rejony wiąże się jednak określone zagrożenie. Maria jest niestabilna emocjonalnie, rozwodzi się, wieloletni przyjaciel – reżyser umiera, a ona podróżuje we francuskie Alpy, do miejscowości Sils Maria, gdzie wszystko zdaje się mieć początek i koniec. Obserwuje intrygujące zjawiska pogodowe, zagłębiając się we własną przeszłość, myśląc o nieuchronnej przyszłości. Koncertowe role Binoche i, co dość zaskakujące, także Kristen Stewart – jako asystentki gwiazdy w świetnie przyjętym „Sils Maria” francuskiego reżysera Oliviera Assayasa. ### Coś za mną chodzi [5] Uznany za jeden z najlepszych amerykańskich horrorów XXI wieku film Davida Roberta Mitchella opowiada o nastolatce obciążonej klątwą - podążająca za nią krok w krok istota nie spocznie póki jej nie zabije. Niechciane brzemię zostało jej przekazane na drodze… seksu, co jest także jedynym sposobem na zrzucenie śmiertelnego zagrożenia na kogoś innego.

Dwa dni, jedna noc [1] „Dwa dni jedna noc” w reżyserii braci Dardenne ze świetną rolą Marion Cotillard w roli walczącej z depresją pracowniczką fizyczną Sandrą. Uporawszy się z chorobą chce wrócić do pracy, ale na miejscu dowiaduje się, że szef dał pracownikom wybór: albo Sandra wraca do pracy, albo wszyscy dostają po 1000 euro premii. Nie ma środków na jedno i drugie.  Kobieta ma więc weekend, by namówić większą część kolegów z pracy, by pozwolili jej zostać, rezygnując jednocześnie z bonusa. Opowiemy przy okazji między innymi o społecznej stronie kina braci Dardenne i karierze hollywoodzkiej Marion Cotillard. Kingsman: Tajne służby [2] Przenosząc się z prędkością światła do deszczowego Londynu, odwiedzimy też siedzibę nowoczesnych szpiegów o arystokratycznych korzeniach i z entuzjazmem podyskutujemy o „Kingsman: Tajnych służbach” w reżyserii Matthew Vaughna. W tym wybuchowym pastiszu filmów akcji znalazło się miejsce na wszystko, co powinno być w kinie rozrywkowym w najlepszym wydaniu – ciekawe postaci, relacje zbudowane na zasadzie kontrastu, dynamiczny montaż i świetne dialogi, oraz całe mnóstwo gadżetów. Czas projekcji mija jak z bicza strzelił, a my mamy ochotę na jeszcze więcej! Turysta [3] Obsypany nagrodami, ale ostatecznie pominięty przez Amerykańską Akademię Filmową „Turysta” i Alpy Francuskie to kolejny etap naszej filmowej podróży. Ruben Ostlund po znakomitej „Grze” sprzed trzech lat przygląda się z pozoru szczęśliwej rodzinie Szwedów Ebby i Tomasa. Zamożna para wyrusza z dziećmi na narty do francuskiego kurortu, ale na miejscu okazuje się, że daleko im do sielanki. Kolejno następujące po sobie wypadki prowadzą do głębokiego konfliktu, a wizyta znajomych tylko pogarsza już i tak niestabilną sytuację. Czy ta rodzina przetrwa? Viviane chce się rozwieść [4] Pozostając w temacie rodziny przeniesiemy się do Izraela, gdzie przed sądem rabinackim o swoją wolność walczy Viviane Elkabetz. Pragnie uwolnić się od małżeństwa z despotycznym mężem, którego prawdopodobnie nigdy nie kochała. Proces trwa latami, żadna ze stron nie chce odpuścić, zdając sobie sprawę, że nie ma odwrotu. Miejscem akcji „Viviane chce się rozwieść” uczyniono ciasną salę sądową i przylegające korytarze, ale nie tylko dlatego ma się wrażenie oglądania sztuki teatralnej. Aktorzy – uczestnicy dramatu uważnie dobierają słowa i panują – lub nie – nad emocjami. Wszystko zaś odbywa się w imię ortodoksyjnej religii i nieśmiertelnej tradycji.